พระราชกรณียกิจของสมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี : หน้า 47/120

พฤศจิกายน ๒๕๓๐ Ct Kalyanamitra.org สมเด็จพระศรีนครินทราบรม ราชชนนี ทรงเจริญพระชนมายุได้ ๘๗ พรรษาแล้ว น่าจะได้ทรงพักผ่อนพระ วรกาย ทรงพระเกษมสำราญในบั้นปลาย พระชนมายุบ้าง แต่ด้วยน้ำพระทัย ที่ทรงพระเมตตาอาทรต่อพสกนิกร ทั้งที่ อยู่ในเมืองและตามจังหวัดชายแดนท้อง ถิ่นทุรกันดาร ทำให้ทรงตั้งพระราชหฤทัย มุ่งมั่นที่จะทรงปฏิบัติพระราชกรณียกิจ ต่อไป เพื่อประโยชน์สุขของประชาชน ของพระองค์ ดังพระราชดำรัสตอนหนึ่ง ว่า..... “การทำงาน พอ.สว. อย่า ไปคิดว่าทำเพื่อฉัน ขอให้ทำเพื่อช่วย เหลือผู้เจ็บป่วยที่อยู่ห่างไกล ช่วย ด้วยแพทย์แผนปัจจุบัน ช่วยให้ เขาคลายจากความทุกข์ได้บ้าง เช่น ที่ฉันได้ไปพบมา พบคนตาเป็นต้อ แล้วก็ไม่ได้ทำอะไรจนตาบอด ฉัน ก็รู้ว่าหมอรักษาโรคตามีน้อย ไม่ได้ สัดส่วนกับผู้เป็นโรคตา ซึ่งผู้ป่วยเป็น โรคตาอยู่ในที่ทุรกันดาร ห่างไกล หมอที่รักษาโรคตา และผู้ป่วยเองก็ ไม่มีความรู้เหล่านี้ ทำให้เขาต้อง เป็นคนที่ตามืดมน แล้วอนาคตก็ มืดมนไปด้วย ฉันสงสารเขาเหล่า นั้นมาก แต่ลำพังฉันก็ไม่อาจช่วยเขา ได้หมด..." จากพระราชดำรัสของพระองค์ ทำให้เราได้ซาบซึ้งถึงพระมหากรุณา ธิคุณ ที่ทรงมีต่อทวยราษฎร์ทั้งหลาย ทำให้เราได้สำนึกด้วยความภูมิใจว่าได้ เป็น "ข้าแผ่นดิน” อันประเสริฐแล้ว ที่มีพระเจ้าแผ่นดิน ผู้ทรงมีสมเด็จ พระราชชนนีอย่างสมเด็จพระศรีนคริน ทราบรมราชชนนีพระองค์นี้ ๔๕