การส่งต่อผู้ป่วย : หน้า 51/120

ผมขอเล่าถึงในด้านการรักษาพยาบาล นะครับ อย่างจากจุดที่เราไปถึงตำบลถิ่นทุร กันดาร เช่น อีกห้าร้อยเมตรจะถึงชายแดน อำเภอเบตง ซึ่งเป็นเขตไม่ค่อยปลอดภัยนัก ถ้า สิ่งใดที่ทำให้เสร็จได้ เราก็ทำ แต่การดำเนินงาน ของเราคำนึงถึงคุณภาพด้วย ถ้าอาการไข้หนัก เราก็รีบส่งเข้ามาที่ โรงพยาบาลชุมชน โรง พยาบาลจังหวัด หรือโรงพยาบาลตามมหา วิทยาลัยในต่างจังหวัด เราพยายามที่จะไม่ส่ง เข้ามาในกรุงเทพฯ หากต่างจังหวัดมีขีดความ สามารถที่จะทำได้ ไม่ต้องส่งตามลำดับ แต่ ส่งตามสถานการณ์ ถ้าส่งตามลำดับ ทุกราย คนไข้ก็ตายกันพอดี แต่อย่างผ่าตัด หัวใจ เราก็ส่งเข้ากรุงเทพฯ เพราะต่าง จังหวัดคงไม่มีขีดความสามารถกระทำได้ เครื่องมือไม่พร้อม สำหรับเรื่องวิทยุ ใช้ประโยชน์ได้มาก เลย อย่างเช่น คนไข้ถูกงูกัด มีอาการหนักหรือ มีเลือดไหลออกมา จะทำการรักษาอย่างไร หมอก็ส่งให้รักษาทางวิทยุ โดยการใช้ รหัสง่ายๆ เกี่ยวกับชื่อยา เช่น ยาเบอร์หนึ่งใช้ รักษาอะไร ยาเบอร์ห้าใช้แก้อะไร เพื่อสั่งงาน ได้ง่าย เพราะเจ้าหน้าที่อนามัยเหล่านั้นไม่ใช่ แพทย์....” นายแพทย์กมล สินธวานนท์ ได้เล่าถึง น้ำพระทัยของ “สมเด็จย่า” ที่ทรงมีต่อประ ชาชนชาวไทย เมื่อคราวตามเสด็จว่า “เป็นพระเมตตากรุณาที่อยู่ในส่วนลึก ของพระราชหฤทัย ทรงให้ความสนพระทัย ต่อคนไข้ว่า เป็นมากแค่ไหน ต้องส่งต่อหรือ เปล่า ทรงประทับซักถามเรื่องราวป่วยเป็นโรค อะไร แล้วทรงกำชับให้ทางแพทย์อาสาปฏิบัติ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวอานันทมหิดล สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอเจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา สมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี, พระบาท สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช ทรงฉาย เมื่อ ๒๓ มีนาคม ๒๔๗๗ ด้วย เมื่อรักษาแล้ว ทรงสนพระทัยติดตาม อาการ อย่างเด็กคนหนึ่ง เราได้นำให้หมอผ่า ตัดเท้า ช่วยให้สวมรองเท้า สอนให้เดิน แล้ว นำมาให้พระองค์ทอดพระเนตร อาการ ความคืบหน้า นอกจากทรงพระเมตตากรุณา แล้ว ยังสนพระทัยลึกลงไปในเรื่องคุณภาพ มิได้ทรงสนพระทัยเพียงผิวเผิน เพราะทรง เป็นพยาบาล... พฤศจิกายน ๒๕๓๐ Kalyanamitra.org ๔๙