การตื่นจากความฝันและการเผชิญชีวิต : หน้า 110/120

มันจะไม่คืนกลับเอานา” “ท่าทีขึงขังของภิกษุ ทำให้ใบบุญ ค้านเสียงอ่อย ๆ ว่า “อย่างน้อย ๆ ช่วงที่เราไม่รู้สติ เราก็ลืมความทุกข์ ในชีวิตจริงไปได้บ้าง หรือจะว่าไปก็คล้ายฝัน อะไรทำ นองนี้แหละขอรับ” “ฝันแล้วก็ต้องตื่นมาพบความจริงอยู่ดีแหละ อยากจะขอเตือนด้วยใจจริงนะว่าจงตื่นขึ้นเถิด ตื่น มาเผชิญกับชีวิตจริงอย่างอาจหาญ ทรหด พยา ยามตัดใจเสียบ้าง คิดเสียว่าภรรยาเรา เขาไปสบาย แล้ว เขาเหนื่อยมามาก ให้เขาได้พักเถิดนะ ยังแต่เราเท่า นั้นที่จะต้องต่อสู้ชีวิตต่อไป อาตมาขอร้อง ขอความเข้ม แข็งอดทนจงกลับคืนมา ใช้ชีวิตให้มีคุณค่า พยายามทำ ความดีเข้าไว้ ความชั่วบาปกรรมทั้งหลาย อย่าได้ไปทำ มันนะโยมนะ แล้วต้องทำดวงใจให้ผ่องใสขึ้นเสียที” ภิกษุพูดธรรมะอย่างยืดยาว แต่ก็ไม่มีทีท่าว่า ท่านจะเหนื่อยอ่อน แสงอาทิตย์สาดส่องมาที่ระเบียง ใบบุญรู้สึกปิติอิ่มเอมใจ หัวใจที่แห้งแล้งมืดมน พลัน ชื่นสว่างไสว สายตาจับจ้องอยู่ที่กาสาวพัสตร์เหลือง อร่ามงามตา ยามรัศมีสีทองของดวงตะวันเข้าทาง “เชื่ออาตมานะโยมนะ ชาตินี้ก็ลำบากมากพอ แล้ว อย่าสร้างกรรมให้ตัวเองด้วยการดื่มเหล้าเลย เคย เห็นไหม คนบ้า คนใบ้ คนปัญญาอ่อน พวกนี้ล้วนมีเวร สุราติดตัว จึงต้องเกิดมาชดใช้ในชาตินี้ เลิกเสียทีนะ อย่า ดื่มอีกเลย" “กระผมไม่รู้จะเป็นคนดีเพื่อใคร ชีวิตนี้ไม่มี ใคร” ใบบุญระบายความอัดอั้นตันใจ “เพื่อตัวของตัวเองน่ะซี แล้วก็เพื่อลูก ถึงเรา จะไม่ได้โอบอุ้มเลี้ยงดูเขา ก็ควรให้เขาได้ภาคภูมิใจ ในความเป็นคนดีของพ่อ ถึงภรรยาที่ตายไป แล้ว เธอคงเสียใจ ถ้ารู้ว่าคนที่เธอรักเมามายไม่ได้ ท่าแบบนี้ เลิกกันที เชื่ออาตมา” ๑๐๘ แล้ว” “กระผมจะพยายาม” ใบบุญน้อมรับ ด้วยความเต็มตื่นใจ ภิกษุค่อย ๆ ขยับตัว แล้วลุกขึ้นกล่าวเบา ๆ ว่า “อาตมาเห็นจะต้องไปเสียที อยู่นานเกินไป ใบบุญขยับตัว ทำท่าจะเหนี่ยวรั้งท่านไว้ พลัน แขนก็ตกลงข้างลำตัว ยกมือขึ้นพนมหว่างอก “อยู่ต่ออีกสักหน่อยเถิดขอรับ” ความอ่อน แอปรากฏในท่าทางและน้ำเสียง ภิกษุรูปนั้น ทอดสาย ตามองใบบุญด้วยความเวทนา “อาตมาจะต้องรีบไป ยังอีกไกลนัก เอาเถิด สักวันคงได้พบกันอีก” ท่านยืนนิ่งชั่วขณะ วางมือลงบน บ่าที่สั่นสะท้านของใบบุญเบา ๆ “ต่อแต่นี้ไป จงมีหัวใจดวงใหม่...หัวใจที่นำ พาแต่ความสุขมาให้ทั้งในภพนี้และภพหน้า จง รักษาไว้ให้ดีนะใบบุญ นี้คือหัวใจพระพุทธศาสนา อันพระบรมศาสดาสัมมาสัมพุทธเจ้า ทรงตรัสไว้ เนิ่นนานแล้ว ในคืนเพ็ญมาฆะ สพฺพปาปสฺส อกรณ์ กุสลสฺสูปสมฺปทา สจิต ตปริโยทปนํ เอต์ พุทฺธาน สาสน์ จงเว้นความชั่ว ทำแต่ความดี และทำจิตของ ตนให้ผ่องใส ๓ ประการนี้คือหัวใจ ประคับประคอง ให้ดีนะ” ดวงใจแห่งธรรม ใบบุญก้มลงกราบ จิตของเขาน้อมรับหัวใจดวงใหม่ เข้ามาสู่ศูนย์กลางกายด้วยความ เคารพบูชายิ่ง ภิกษุหนุ่มก้าวเดินจากไปพร้อมกลดพาด บ่า ยังมีงานอีกมากมายนัก รอคอยท่านอยู่เบื้องหน้า อ่านต่อฉบับหน้า ๕ สมเด็จพระธีรญาณมุนี (ธีร์ ปุณณกมหาเถร), สมเด็จฯ คิด-เขียน พูด-เทศน์ (กรุงเทพฯ ธนาคารกรุงเทพ, ๒๕๒๗) หน้า ๓๔๖ พฤศจิกายน ๒๕๓๐ Kalyanamitra.org