เส้นทางบุญ : หน้า 59/120

เส้นทางบุญ ธุดงค์บทฝึกของคุณธรรม ตั้งใจจะทำกิจวัตรทั้ง ๓ นี้ตลอดไป ทำให้ การอยู่ธุดงค์ครั้งนี้ แรก ๆ คิดว่าไม่ได้ อะไรและผิดหวัง เป็นการโชคดีของข้าพเจ้า ที่มีความคิดว่า จะต้องหาความประทับใจ ของการอยู่ธุดงค์ในวัดพระธรรมกาย ที่ทุกคน เขาประทับใจกันให้จงได้ จึงทำให้ข้าพเจ้าเข้า ธุดงค์เป็นครั้งที่ ๒ คือ ธุดงค์ราชบูชามหา ราช ซึ่งเป็นธุดงค์ที่ข้าพเจ้าประทับใจมาก และเมื่อย้อนกลับไปนึกถึงธุดงค์กฐิน ๑๙ ตุลาคม ๒๕๒๙ ครั้งใด แทนที่จะคิดว่าไม่ได้ ข้าพเจ้ามั่นใจในอธิษฐานบารมีมากยิ่งขึ้น ด้วยแรงอธิษฐานนี้ ทำให้คุณแม่เปลี่ยน เป็นคนละคน จากคนที่โมโหง่าย หงุดหงิด ทั้งวัน ด่าลูกหลานเก่ง นอนหลับยาก มาเป็น คุณแม่ที่หน้าตาแจ่มใส ใจเย็น นอนหลับเป็นสุข จนเพื่อนบ้านออกปากถาม ปฏิบัติธรรมนี้มีมากมหาศาล ข้าพเจ้าอยากให้ คุณแม่ของทุกคน มีความสุข ผ่องใส อย่างน้อย ก็เท่ากับแม่ของข้าพเจ้าบ้าง คุณของการ อะไร และผิดหวังเหมือนดังที่เคยคิดแต่ก่อนแล้ว พี่เลี้ยง ผู้ปลูกฝังคุณธรรม กลับมีความรู้สึกภูมิใจที่ “เมื่อเริ่มต้นชีวิต การอยู่กลดเป็นนักสร้างบารมี นักปฏิบัติ ธรรม เราเองก็เอาชนะอุปสรรคทั้งทางใจ และกาย ตามที่ได้ตั้งสัจจะไว้แล้วตั้งแต่ ก้าวแรก นับเป็นนิมิตหมายอันดี ที่เราจะ ไม่ยอมแพ้ต่ออุปสรรค และจะเอาชนะต่อ อุปสรรคบนเส้นทางบุญนี้ตลอดไป อธิษฐาน...บารมี... พลังแห่งความสำเร็จ หลังจากที่ออกจากธุดงค์แล้ว ข้าพเจ้า ได้กลับไปเยี่ยมบ้าน เป็นเรื่องที่แปลกมาก คือ เมื่อไปถึงบ้านตอนเย็น ข้าพเจ้าชวน คุณแม่สวดมนต์ทำวัตร โดยที่ไม่ต้องพูด ชักจูงอะไรเลย คุณแม่ก็ทำ ชวนนั่งสมาธิ ก็นั่ง ชวนถือศีล ๕ คุณแม่ก็รับปาก และ พฤศจิกายน ๒๕๐๐ ธุดงค์ ๕ ธันวามหาราช เป็นครั้งที่ ๒ ที่ข้าพเจ้าไม่ได้มาในฐานะผู้เข้าอยู่ธุดงค์ ทั่วไป แต่มาสมัครเป็นพี่เลี้ยง โดยได้รับคำ แนะนำจาก คุณปรเมษฐ์ ประธานชมรม พุทธศาสตร์ ม.เกษตรศาสตร์ วิทยาเขต กําแพงแสน ปีการศึกษา ๒๕๒๙-๓๐ เพราะ พี่ประดิษฐ์ (ประดิษฐ์ พุทธาศรี) หัวหน้าฝ่าย ธุดงค์แก้วบอกว่า ขาดพี่เลี้ยง จริง ๆ แล้ว ความคิดก่อนที่จะเข้าธุดงค์ นั้น ข้าพเจ้าต้องการจะมีเวลานั่งสมาธิมาก ๆ ถ้าเป็นพี่เลี้ยงก็ต้องรับผิดชอบมาก ไม่ค่อยมี เวลานั่ง แต่ก็ต้องสมัครเป็นพี่เลี้ยง ก็เพราะไม่มี เงินซื้อกลดหรือแม้แต่จะเช่ากอด “เขามีแต่ใจ มา" * เจ้าหน้าที่จ่ายกลดท่านหนึ่งพูดกับเจ้า หน้าที่อีกท่านหนึ่ง... ข้าพเจ้าได้เป็นพี่เลี้ยงคู่ กับพี่ปัญญา นับเป็นการทรมานที่สุด เท่าที่เคยนั่งมา เพราะ เจ็บปวดมากเหมือนว่าเข่า ทั้งสองจะระเบิดเป็น ชิ้นเล็กชิ้นน้อย แต่ก็ต้องทน เพื่อรักษาสัจจะ ใจข้าพเจ้า ไปเกาะอยู่แต่กับความ เจ็บปวด แทนที่จะเย็นวาบ หายเจ็บปวด เหมือนดังที่ เคยอ่านในหนังสือ มันกลับ เป็นเจ็บปวดจนวินาทีสุดท้าย Kalyanamitra.org