การช่วยเหลือและการเริ่มต้นใหม่ : หน้า 85/120

พฤศจิกายน ๒๕๓๐ หิวโหยทำให้เกิดความกลัวอย่างที่สุด ถึงกับร้องไห้ออก มาโฮใหญ่ แต่ชายผู้หนึ่งได้ก้มลงฉุดให้เขาลุกขึ้นยืน สั่นตัวของเขาอย่างเบา ๆ แล้วพูดว่า “หยุด หยุดเถอะ เจ้าเป็นใครมาทำอะไรที่นี่” ฉันไม่ทำอันตรายเจ้าหรอก เมื่อยอร์ชรวบรวมกำลังเพื่อจะพูดออกมาสักสอง สามประโยค ชายคนนั้นก็กล่าวออกมาอย่างเรียบ ๆ ว่า “ไม่ต้องกลัวอะไรอีกต่อไปแล้ว มาด้วยกันเถอะ” คำพูดของชายผู้นั้นหนักแน่นและน่าเชื่อถือ ยอร์ช ได้เดินตามเขาไปพร้อมกับยังมีเสียงสะอื้นอยู่ ประเดี๋ยว หนึ่งยอร์ชก็ได้ไปนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารอันสะอาด ที่ตรงหน้า ของเขามีอาหารวางอยู่ เพิ่งจะเป็นอาหารแท้จริงมื้อแรก ตลอดเวลาหลายเดือนที่แล้วมา ในระหว่างรับประทาน อาหาร ชายผู้นั้นก็สนทนากับภรรยาของเขาซึ่งยืนเฝ้าดู อยู่ใกล้ ๆ อย่างสงบ ภรรยาพูดกระซิบว่า “เขาอดอาหาร เด็กน้อยน่าสงสาร” เมื่อรับประทานอาหารอิ่มแล้ว เขาก็พายอร์ชไปที่ เตียงนอนใต้เพิงหลังเรือน และบอกให้นอนพักผ่อน ยอร์ช เกือบหลับทันทีที่ล้มตัวลงนอน เหตุดังกล่าวมานี้ ยอร์ชจึงได้มาอยู่ร่วมกับ ครอบครัวของมาร์ตินต่อไป สามีภรรยาคู่นี้ยังมีอายุน้อย ได้ย้ายเข้ามาอยู่ใน นีโอโชพร้อมกับการเปิดของโรงงานโม่แป้ง ซึ่งจอห์น มาร์ตินเป็นหัวหน้าคนงานอยู่ในนั้น บิดาของจอห์นเป็น เจ้าของที่ไร่บนฝั่งแม่น้ำโอไฮโอ ลูซี่ภรรยาได้เติบโตขึ้นใน เมืองเล็กแห่งหนึ่งชื่อโอเบอร์ลิน สองคนนี้ได้เคยเห็นทาส ผู้หลบหนีมามาก ความสมเพชเวทนาของเขาทั้งสอง ในคนผิวดำเหล่านั้นได้ฝังลึกลงไปในจิตใต้สำนึก เขา คิดว่าการปลดปล่อยทาสคงจะนำความเจริญรุ่งเรือง และสมบูรณ์พูนสุขมาสู่คนเหล่านั้น บัดนี้ที่นี่มีคนรับ อิสรภาพที่น่าสงสาร เขาเก็บได้แทบธรณีประตูบ้าน ของเขา มีอาการเกือบตายด้วยอดอาหาร เขาทั้งสองไม่ เวลานี้เขากำลังเรียนอยู่ แต่ นักเรียนทั้งหลายไม่คบค้ากับเขา ครูก็ไม่พยายามจะเข้าใจเขา หากกลับเรียกเขาว่า “เจ้าเต็กครึ่งบ้าครึ่งบอ" 99 Kalyanamitra.org ๘๓