ความรักและความสูญเสีย : หน้า 107/120

มะลิซ้อนที่ปลูกไว้ตรงเชิงบันได บ้าน ส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ ในยามเช้า ใบบุญค่อยทรุดกายลงนั่งบนตั่งหน้า บทที่ ๗ พบยอด กัลยาณมิตร บ้าน เพ่งสายตาไปยังเรือนป่าสังข์ คิดคำนึงถึง สาวน้อยที่เคยมาพำนัก ครั้งหนึ่งนานมาแล้ว เธอผู้บริสุทธิ์สดใสดังน้ำ ค้างที่เกาะตามยอดหญ้าเวลาเช้า ได้มาปรากฏกายขึ้น ในสวนดอกไม้หน้าบ้าน เพื่อขอดอกไม้ไปใส่บาตร และ นำไปบูชาพระที่บ้านด้วย การได้พบเธอก็คือการได้พบ ความรัก สาวน้อยผู้อ่อนโยนและสวยงาม ได้นำความ หวานชื่นมาสู่ชีวิตที่อ้างว้างโดดเดี่ยวนี้ แตงไทย เธอ เป็นหนึ่งเดียวเท่านั้นที่สามารถเติมส่วนที่ขาดในดวงจิต ของเขาให้เต็มขึ้นมาได้ เธอผู้ซึ่งให้พลังแก่ชีวิตตลอดมา มะลิซ้อนยังคงส่งกลิ่นหอมรัญจวนจิต เขาเอื้อม มือไปเด็ดมาดอมดมอย่างเลื่อนลอย สรรพสิ่งเบื้องหน้า ไม่ว่าจะเป็นต้นไม้ดอกไม้ที่สวยงาม ธารน้ำที่ใสเย็น นกน้อยที่แวะเวียนลงมาทักทายบุปผชาติ ทุกอย่างไม่ มีความหมายต่อชีวิตของใบบุญ ผู้สูญเสียหัวใจไปกับ การตายของภรรยาเลย แตงไทยตายไปแล้ว ชีวิตที่เหน็ดเหนื่อย ระหก ระเหินได้จบสิ้นลงเสียที ลูกน้อยทั้งสองก็คงสุขสบายอยู่ใน บ้านเศรษฐี ยังเหลือแต่เขาเท่านั้น ที่จะต้องเผชิญกรรม เพียงลำพัง ไม่มีอะไรอีกแล้วที่จะต้องใส่ใจนึกถึง ชีวิตอยู่ ไปวัน ๆ เพื่อรำลึกถึงวันชื่นคืนสุขเก่า ๆ เท่านั้น กระท่อมน้อยท้ายทุ่ง สถานที่แห่งนี้เป็นจุด เริ่มต้นแห่งหัวใจรัก เป็นความทรงจำอันมีคุณค่า ต่อชีวิต แม้การคำนึงถึงจะเป็นความปวดร้าวอย่าง แสนสาหัส แต่มันก็เป็นสิ่งเดียวที่ใบบุญถือเป็น เพื่อนชีวิต นอกเหนือไปจากเหล้า อา อนิจจา! ชีวิต ของเขามีเพียงความทรงจำกับเหล้าเท่านั้นที่เป็น เพื่อน ดื่ม ดื่ม ดื่ม ดื่มให้เมา เมาแล้วจะได้หลับ หลับ พฤศจิกายน ๒๕๓๐ แล้วจะได้ลืม ลืมให้หมดความเศร้า ความ สูญเสีย ลืมแตงไทย ลืมลูกรักและท้ายสุด ลืมแม้กระทั่งตัวเอง ยังเช้าอยู่นัก แต่เหล้าในมือก็พร่องไปร่วมครึ่งขวด นัยน์ตาคมซึ้งบนใบหน้าที่คมสันของเขา ปรากฏแวว โศกสลดขึ้นทีละน้อย ๆ เหล้าทำให้ลืมความทุกข์ได้จริง หรือ? ป่าสังข์เคยตักเตือนเขาบ่อยครั้ง แต่เขาก็หาฟังไม่ บ่อยครั้งที่ตื่นขึ้นมาพบตัวเองนอนอยู่กลางสายฝน จม อยู่ในเลนตมหรือดงหญ้าข้างทางเพียงลำพัง ไม่มีคำ เตือนของป้าสังข์หรือการใส่ใจจากเพื่อนบ้านคนรู้จักคน ไหนอีกเลย ชีวิตของเขา นายใบบุญ ได้กลับสู่ความอ้าง ว้างอีกครั้งหนึ่ง ขวดเหล้าในมือได้ถูกเหวี่ยงทิ้งไปอย่างคั่งแค้นใจ แรงเหวี่ยงพาให้ขวดเหล้ากระเด็นไปตกยังแทบเท้าของ ใครคนหนึ่ง ภิกษุหนุ่มในผ้ากาสาวพัสตร์สีเหลือง ลออตา มือซ้ายของท่านถือกลดพาดไว้บนบ่ายืน สงบนิ่งอย่างสำรวมตน ใบบุญก้าวพรวดพราดลง จากระเบียงบ้าน ทรุดกายลงกราบ อาราธนาให้ท่านขึ้น ไปนั่งบนระเบียง พร้อมกับกล่าวขออภัยที่ได้ล่วงเกินไป โดยไม่ได้ตั้งใจ ภิกษุรูปนั้นกล่าวยกโทษให้ ทุกย่างก้าว ของท่านที่เดินตรงมาหาใบบุญนั้นช่างสง่างาม ยิ่งใกล้ เข้ามา ๆ ความสว่างเยือกเย็นก็แผ่ซ่านไปทั่วดวงใจ “กินเหล้าแต่เช้าเชียวหรือโยม” เสียงทุ้มนุ่มนวล เอ่ยถามถึงเพื่อนรักของใบบุญ เขาก้มหน้านิ่ง ละอายใจ ทำไมจะไม่รู้ว่าเหล้าไม่ดี เกิดมาก็กว่าสามสิบปีแล้ว ไม่เคยเลยที่จะคิดแตะต้องมัน ก็เพิ่งระยะนี้ที่เกิดเรื่องโศก ศัลย์เข้ามาในชีวิตนี่แหละ “ไม่ดีนะโยมนะ เหล้าไม่เคยให้คุณ ไหนจะ ผลาญทรัพย์ ผลาญไมตรี ยังทำให้สุขภาพทรุด โทรม เกียรติยศ ศักดิ์ศรี สติปัญญาเสื่อมถอย" ใบบุญยังคงก้มหน้านิ่ง เป็นการยอมรับโดยดุษณี จริง สินะ ตั้งแต่ดื่มเหล้า ร่างกายก็ทรุดโทรมอ่อนแอลง . ๑๐๘ Kalyanamitra.org