เริ่มชีวิตใหม่.... : หน้า 61/120

พฤศจิกายน ๒๕๓๐ ไม่มีเมฆเลย และตอนนี้แสงแดดก็ยังจ้าอยู่เลย อีกสักครู่ต่อมา น้องเขาพูดขึ้นมาอีกว่า “ฝนตก แน่ ๆ เลย” ข้าพเจ้าจึงได้เงยหน้าไปดูบน ท้องฟ้าทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ เห็นเมฆ ก้อนไม่ใหญ่นักก้อนหนึ่ง ดำทะมึน ลอยใกล้ เข้ามา ข้าพเจ้าสังเกตดูแล้วรู้สึกว่า เป็นเมฆที่ แปลกมาก ตามปกติเมฆที่จะดำมากขนาดนี้ ควรจะก่อตัวนาน ๆ และน่าจะกินบริเวณกว้าง เพราะการที่เมฆจะมารวมตัวกันเป็นกระจุกดำ มากขนาดนี้ ควรจะต้องใช้ความเย็นมาก ๆ อีกสักครู่ต่อมา ฝนเริ่มโปรยเม็ดห่าง ๆ ลมแรง มาก พัดไปทางทิศตะวันตก แต่พอทั้งขบวน รัตนตรัย อีกสักครู่ต่อมาก็ได้ยินเสียงนักสร้าง บารมีทางหัวขบวนพูดกันเจี๊ยวจ๊าวแตกตื่น ข้าพเจ้าลืมตาขึ้น ได้เห็นองค์พระธรรมกาย ค่อย ๆ เลื่อนขึ้นเหนือบัลลังก์ บนเนินดินที่เขียว สดใส เป็นภาพที่งามตรึงตราตรึงใจมาก ข้าพ เจ้านึกอธิษฐานในใจว่า “ขอให้ข้าพเจ้าได้ บวชอุทิศชีวิต ร่วมกองทัพธรรมกับหลวงพ่อ ธัมมชโยด้วยเถิด” ข้าพเจ้าลืมไปว่าฝนหยุด ตกเมื่อไร แต่เมื่อองค์พระเริ่มเคลื่อนขึ้นนั้น พายุฝนได้สงบลงแล้ว ทุกคนต่างวิ่งขึ้น ไปบนเนินหญ้าเพื่อให้ได้อยู่ใกล้องค์ พระธรรมกายมากที่สุด และกราบท่าน อย่างสมภาคภูมิ ซึ่งได้แสดงให้โลกรู้แล้ว ว่า แม้อุปสรรคจะยิ่งใหญ่แค่ไหน แต่เหล่า กองทัพธรรมก็จะเหยียบย่ำอุปสรรค มุ่งสู่ เป้าหมายข้างหน้าคือ นิพพาน เสียง อนุโมทนาบุญซึ่งกันและกันดังกระหึ่มใน ชัยชนะด้วยความปีติอย่างมีพลัง อาจารย์ วรเดช (สอนที่โรงเรียนฐานบิน กำแพงแสน จ.นครปฐม) พูดบนรถขณะออกจากวัดพระ ธรรมกายว่า “อุปสรรคเขามีไว้ข้าม ไม่ได้ มีไว้ขวาง เราจะต้องเอาอุปสรรคเป็น บันได ไม่ใช่เป็นกำแพง” เริ่มชีวิตใหม่.... มุ่งหน้าสู่ลานธรรม ฝนและลมกลับโหมกระหน่ำ ด้วยธุดงค์ปีใหม่ แรงมากในทิศตรงข้ามกับการเคลื่อนขบวน สาธุชนส่วนใหญ่วิ่งเข้าสู่เต็นท์เพื่อหลบฝน เหลือแต่บุคคลอีกกลุ่มหนึ่ง ซึ่งมิใช่มีเฉพาะคน หนุ่มสาวเท่านั้น แม้คุณยายอายุร่วม ๑๐ และพี่ผู้ชายคนหนึ่งซึ่งขาขาดทั้งสองขา ได้ร่วม ขบวนไปด้วย ข้าพเจ้าเองก็เป็นผู้หนึ่งที่ไม่ ย่อท้อต่อธรรมชาติ เดินต้านพายุ ฝ่าเม็ดฝนที่ สาดมาจนเจ็บศีรษะ เจ็บแขน ข้าพเจ้าถาม ตัวเองว่า “อะไรทำให้ทุกคนสู้ขนาดนี้” ๑ มกราคม ๒๕๓๐ เป็นปีใหม่ที่ข้าพเจ้า มีความสุขและภูมิใจมาก ทั้งภูมิใจที่ครึ่งปีหลัง ของปี ๒๕๒๙ ข้าพเจ้าได้ใช้เวลาที่ผ่านไป อย่างมีคุณค่าและคุ้มค่าที่ใช้ชีวิตไปแต่ละวันได้ เปลี่ยนบุคลิก นิสัย จากที่เพื่อน ๆ เรียกว่า พี่ถ่อย หรือ อ้ายถ่อย มาเป็น มหา, หลวงพี่ และยิ่งในการกลับบ้านครั้งนี้ ข้าพเจ้าจะ ได้ทราบว่า คุณแม่ยังทำวัตร นั่งสมาธิเช้า-เย็น และรักษาศีล ๕ อยู่หรือเปล่า เมื่อถึงบ้าน ข้าพเจ้าตั้งหน้าตั้งตาท่องบทสวดบูชาพระ- คำแรกที่ข้าพเจ้าถามแม่ก็เรื่องทำวัตรนั่งสมาธิ ๏ ๔๙ Kalyanamitra.org