การฝึกใจและการเผชิญความทุกข์ : หน้า 118/120

“อ้อยแม้อยู่ที่ใดก็ไม่ทิ้งรสหวาน บัณฑิตเมื่อประสบทุกข์ก็ย่อมไม่ทิ้งธรรม” คนเราโดยทั่วไป ถ้าไม่มีหลักธรรมเป็นที่พึ่ง ยึดถือในการดำรงชีวิตแล้ว เมื่อประสบความทุกข์ พบอุปสรรค ก็จะเคว้งคว้าง เหมือนว่าวที่ขาดลอย ความทุกข์นั้นเปรียบเหมือนไฟ ซึ่งมีความกังวลเป็น เชื้อไฟ ถ้าเรามีความทุกข์ อย่าไปกังวลว่า จะทุกข์ อย่างไร หรืออุปสรรคจะมากมายเพียงใด เราจะ ไม่ขยายความทุกข์นั้น เพราะจะทำให้เราเพิ่มความ กังวลหวาดวิตกยิ่งขึ้น เปรียบดังมดตัวเล็ก ๆ พอเรา เอาแว่นไปขยายก็จะเห็นว่ามดตัวใหญ่ ทำให้กลัว ว่ามันจะกัดเราได้ สรรพสิ่งที่เกิดขึ้นย่อมมาจากเหตุ ความดี เป็นผลที่มาจากเหตุทั้งสิ้น ทำดีผลก็ย่อมดีแน่นอน ดังนั้นเราควรทำเหตุให้ดี คือ การทำใจให้มีกำลัง ที่ เรียกว่า กำลังใจ ซึ่งทำได้ด้วยการฝึกจิตเป็นสมาธิ ตั้งมั่น เกิดปัญญาที่จะนำไปสู่การแก้ไขเหตุแห่ง ความทุกข์ให้หมดสิ้นไปได้ เหมือนดังเรือที่แล่นออก สู่ทะเล มหาสมุทร เมื่อเจอมรสุม กัปตันเรือผู้มีปัญญา ก็จะหามุมหลบเสียก่อน เมื่อลมมรสุมหมด แล้ว จึงแล่นเรือต่อไป พวกเราเหล่ากัลยาณมิตรก็ เช่นกัน เมื่อประสบความทุกข์ก็ต้องหลบพักเสีย ก่อน คือหามุมสงบโดยการทำใจให้หยุดนิ่งที่ศูนย์ กลางกายนั่นเอง กัลยาณมิตรที่รักทั้งหลาย เส้นทางแห่งวัฏ สงสารนี้ยาวไกล เราจะต้องฝ่าฟันกับความทุกข์และ อุปสรรคอีกมากมาย การฝึกใจจึงเป็นสิ่งสำคัญ ของชีวิต เพราะเราจะมีหลุมหลบภัย และบ่อเกิด แห่งปัญญา ที่จะนำพาพวกเราก้าวล่วงความทุกข์ ไปสู่ความสุขความสำเร็จของชีวิตได้อย่างแน่นอน กัลยาณมิตรสุธรรม ตีระวนิช หน้าสดท้าย ๑๑๖ Kalyanamitra.org พฤศจิกายน ๒๕๓๐