การสร้างมิตรภาพและการเรียนรู้ : หน้า 87/120

ไปทำงานแล้ว ยอร์ชเร่งให้นางมาร์ตินรวบรวมเสื้อผ้าที่ ใช้แล้วมาให้ จะได้พิสูจน์ความอวดอ้างของเขาให้เห็น ยอร์ชมองดูกองเสื้อผ้าอย่างยิ้มเยาะ เขาเห็นว่าเสื้อผ้านี้ น้อยนิดเดียว ทั้งไม่เปรอะเปื้อนนักด้วย เขาชักอยู่ ประเดี๋ยวเดียวราวตากผ้าก็มีผืนผ้าสีขาวดังหิมะ ผ้าม่านและผ้าเช็ดตัวสะบัดลมอยู่เป็นแถว แม่บ้าน เยอรมันได้สอนยอร์ชไว้เป็นอย่างดี แน่ที่เดียวเขาซักผ้า เป็น วันรุ่งขึ้นยอร์ชพรวนดินที่สนาม แล้วขอเมล็ดพันธุ์ พืชมาปลูก เขาคิดหางานใหม่มาทำมากขึ้นทุก ๆ วัน จนสามีภรรยาต้องแนะนำให้เขาออกไปหางานทำนอก บ้าน เพื่อจะได้เงินมาเป็นของตนเองบ้าง เขาไม่มีเงินพอที่ จะให้เป็นค่าแรงงานทั้งหมดที่ยอร์ชทำให้เขา อีกไม่นาน นักโรงเรียนก็จะเปิดแล้วเขาอาจจะไม่มีเงินพอสำหรับใช้ ในการเรียนของเขาก็ได้ ทุก ๆ เช้ายอร์ชช่วยจัดอาหาร ล้างถ้วยชาม เสร็จ แล้วก็ออกไปหางานทำทั่วทุกมุมเมือง ขณะนี้ยอร์ชได้ รับการเลี้ยงดูอิ่มหนำขึ้น มีความสุขและมีกำลังแข็งแรง คนทั้งหลายไม่ขับไล่เขาอีก เขาอยู่ในความต้องการของ คนทั่วไป ยอร์ชสร้างมิตร ไม่หลีกหนีคนดังแต่ก่อน จอห์น มาร์ตินต่างกับคาร์เวอร์กสิกรชาวเยอรมันผู้เงียบขรึม เขาสนับสนุนกำลังใจให้ยอร์ชพูด เขาพยายามตอบคำ ถามของยอร์ช และตั้งคำถามให้ยอร์ชตอบด้วย “เขาคมเหมือนกับตะปู” จอห์นกล่าวแก่ภรรยาของ เขาในวันหนึ่ง “แต่มีบางสิ่งที่ทำให้ฉันเป็นห่วงอยู่บ้าง คือ เขายังไม่รู้จักกับคนผิวดำด้วยกันบ้างเลย และ เขาไม่ชอบเล่นกับเด็ก ๆ ดูเขาแก่เกินไปกว่าอายุ” ภรรยาหยุดคิดอยู่นิดหนึ่งแล้วว่า “ฉันจะบอกให้ มีโรงสวดสำหรับคนผิวดำอยู่ที่ชาย เมืองนี้ ทำไมจึงไม่พาเขาไปที่นั่นในวันอาทิตย์บ้างล่ะ” “ดี และยังมีดีกว่านั้นขึ้นไปอีก” สามีเห็นพ้อง ด้วย “คือทำไมไม่ให้เขาไปโดยลำพังล่ะ เขาจะได้เข้า ร่วมกับเด็กเหล่านั้น และทำความรู้จักมักคุ้นกันได้” ในคืนวันนั้นภายหลังรับประทานอาหาร นางมาร์ ตินได้พูดว่า “ยอร์ชไม่อยากจะไปโรงสวดในวันอาทิตย์บ้าง หรือ” ยอร์ชนั่งอยู่ที่ขอบซุ้มทางเข้าประตูและกำลังใช้มีด เหลาไม้อยู่ได้เงยหน้าขึ้นถามว่า “ไปโรงสวดหรือ” หยุดคิดอยู่นิดหนึ่งแล้วถาม ว่า “เขาไปทำอะไรกันที่นั่น” นางมาร์ตินตอบว่า “ที่นั่นเป็นบ้านของพระเจ้า รู้ไว้เถอะ” ยอร์ชกล่าวแย้งออกไปอย่างสุภาพและหนักแน่นว่า “พระเจ้าไม่อยู่ในบ้านหรอก แผ่นดินทั้งโลกเป็น ของพระองค์” นายมาร์ตินได้ยินเข้าก็มีความสนใจ จึงพูดว่า “ถูกแล้ว แต่คนเขาไปโรงสวดก็เพื่อจะเคารพ - พระองค์” - “เหตุไรเล่า ในป่าน่าอยู่กว่าในบ้านมาก” นิ่งเงียบกันไปประเดี๋ยวหนึ่ง นายมาร์ตินจึงพูด อย่างอ่อนหวานว่า “ฉันแน่ใจว่าเจ้าคงจะชอบการร้องเพลง ทั้งจะ ได้พบคนเป็นจำนวนมากด้วย” ยอร์ชยิ้มกับเขาแล้วถามว่า “ท่านต้องการให้ฉันไปที่นั่นหรือ” “ใช่ ฉันคิดว่าเจ้าคงจะชอบ และเชื่อว่าจะเป็นการ ดีแก่เจ้าด้วย” พฤศจิกายน ๒๕๓๐ Kalyanamitra.org อ่านต่อฉบับหน้า ๘ ๘๔