การเริ่มต้นชีวิตใหม่ : หน้า 83/120

พฤศจิกายน ๒๔๓๐ “จงเข้าไปที่บ้านใหญ่ ๆ แล้วบอกเขาว่า เจ้า สามารถก่อไฟ ประกอบอาหารและซักฟอกเสื้อผ้า ได้ แรงงานหายาก เขาคงจะรับเจ้าเข้าอยู่ในบ้าน” นายคาร์เว่อร์สอนว่า “จำไว้นะ เจ้ามีอิสระแล้ว ถ้าเขาไม่ให้ค่า ตอบแทน ก็ไปเสีย เมื่อเขาให้ ก็เก็บรักษาเงินไว้ ให้ดี” นางคาร์เวอร์ตักเตือนเรื่องการป้องกันโรคหวัดว่า “ผ้าคลุมไหล่นั่นอุ่นดี จงห่มไว้กับตัวให้ดีในคืนที่ อากาศหนาว" นางคาร์เว่อร์รู้สึกใจเหี่ยวแห้งเนื่องในการจาก เด็กก็หัวเราะกันครืน เมื่อเขา ตอบคำถามของครูด้วย เสียงสูงเหมือนปี่ว่า “ฉันชื่อ ยอร์ช วอชิงตัน คาร์เวอร์” ไปของเด็กผิวดำเล็ก ๆ นั้น เธอก็พอสำนึกอยู่บ้างว่า การออกไปต่อสู้ดิ้นรนของเขาจะเป็นอย่างไร แม้กระนั้น เธอก็ไม่เห็นว่าเธอควรจะห้ามเขา แน่นอน ถึงหากว่าเธอได้ห้าม ก็จะต้องไม่สำเร็จอย่าง เมื่อยอร์ชออกจากบ้านมาถึงโค้งของถนนก็เหลียว หลังไปดูบ้าน เขามีอายุเพียงสิบขวบเท่านั้น และ ต้องจากทุกสิ่งทุกอย่างที่เขารู้จักไป ความหวาดเกรง ได้ผ่านเข้ามาในความคิดอยู่ขณะหนึ่ง แล้วความ รำลึกถึงความลึกลับอันเป็นที่อุ่นใจก็มาช่วยไว้ คือ เขามองดูไปทั่วภูมิประเทศที่แวดล้อมก็รำลึกได้ “พิภพ นี้เป็นของพระเจ้า” คิดได้ดังนี้แล้ว เขาก็หันกลับและ เร่งเท้าไปตามถนนต่อไป เขาจะจากไปราวสักสิบปีจึง จะได้มาเห็นนาของนายคาร์เว่อร์อีก ต่อมาอีกหลายปี ความจำเรื่องที่ได้เกิดขึ้นแล้วก็ ยังคงอยู่ แต่ก็เลือนรางไปบ้าง เขายังจำได้ว่า ในครั้งนั้น เขาได้รับความลำบากมาก เขานึกถึงคืนแรกที่มาถึงนีโอโช เท้าของเขาเจ็บและรู้สึกอิดโรย ขณะที่เขาได้คลานเข้าไป ในฉางข้าวเก่า ๆ เพื่อจะอาศัยนอนนั้น มือของเขาได้กำ เอาอุ้งตีนของสุนัขตัวใหญ่ ซึ่งนอนอยู่ข้าง ๆ เสียอย่าง แน่นทีเดียว วันรุ่งขึ้นยอร์ชได้ไปที่โรงเรียน นับว่าเป็นครั้งแรก ในชีวิตของเขา ที่ได้นั่งในห้องเรียนซึ่งมีแต่เด็กผิวคล้ำอื่น ๆ อยู่เต็มห้อง เด็กเหล่านั้นได้จ้องดูเขา เขาเป็นผู้แปลก หน้าและเครื่องแต่งกายของเขาก็น่าขบขัน เขาสวม รองเท้าแล้วแปรงฝุ่นละอองออกจากกางเกงอย่าง ประณีต แต่เขาหารู้ไม่ว่า มีเศษหญ้าแห้งติดอยู่ที่ ศีรษะ เด็กก็หัวเราะกันครืน เมื่อเขาตอบคำถาม ของครูด้วยเสียงสูงเหมือนเสียงปี่ว่า “ฉันชื่อ ยอร์ช วอชิงตัน คาร์เวอร์” และเมื่อเขาเดินเข้าไปเท เงินลงบนโต๊ะครู ก็มีเสียงคิกคักกันทั่วทั้งห้อง เขาจำได้ว่าขณะนั้นเขาพูดไม่มีเสียงออกจริง ๆ เมื่อโรงเรียนเลิกแล้ว เขาก็ยังคงนั่งคอยอยู่ ณ ที่นั่งของเขา ไม่มีความคิดสักนิดเดียวว่าจะไปที่ไหน จนครูมาบอกอย่างห้วน ๆ ว่า “นี่แน่ะ เด็กคนนั้นน่ะ ไปบ้านได้” แล้วเขาจึงได้ออกจากโรงเรียนไป เดินจากบ้าน หนึ่งไปยังอีกบ้านหนึ่ง ปากก็บอกไปตามที่นาง คาร์เวอร์สอนมา แต่ก็ไม่มีใครต้องการแรงงานช่วย เป็นการประจำจากเด็กผิวดำเล็ก ๆ ที่สามารถ “ก่อไฟ ประกอบอาหาร และซักฟอกได้เลย ” ในวันต่อ ๆ มาเขาได้ทำงานเบ็ดเตล็ดต่าง ๆ เท่าที่ หาได้เช่น ผ่าฟืน กวาดลานบ้าน งานวิ่งเต้นต่าง ๆ ภายหลังสองวันแรกแล้วเขาจึงรู้จักหาซื้ออาหารเล็ก ๆ น้อย ๆ ตามร้านได้ ครั้งหนึ่งมีคนที่เขาเพราะเข้าใจผิด คิดว่าเขาขโมยผลแอ๊ปเปิ้ล ค่ำแล้วเขาก็ไปนอนที่ฉาง Kalyanamitra.org C ๘๑