การเดินทางไปโรงเรียน : หน้า 82/120

การเดินทาง ไปถิ่นไกล นับว่าเป็นสมบัติชิ้นดีที่สุดของเขา ดีจนไม่ควรที่จะ ใช้สวมเดินตามถนนฝุ่นเช่นนั้น เขาจึงต้องใช้เชือกผูก รองเท้าทั้งสองข้างเข้าด้วยกันแล้วคล้องคอไป ส่วน กางเกงนั้นยอร์ชได้พับปลายขาโดยรอบและเย็บให้ติดแน่น ด้วยตนเองส่วนตอนบนของกางเกงนางคาร์เวอร์ได้ตัดให้ เหมาะกับตัว ในผ้าคลุมไหล่ผืนเก่าแต่หนานั้นเธอได้ ใส่ของต่าง ๆ แล้วห่อและผูกแน่น มอบห่อให้ไปทั้ง ผ้าคลุมไหล่ด้วยเพื่อใช้ในภายหน้า ในห่อมีอาหาร กลางวันอย่างดี หนังสือสอนอ่าน หนังสือเรื่องต้นไม้ อันล้ำค่าที่นายจาร์การ์ให้มา มีดเล่มเล็กที่เขาเคยใช้ตัด แต่งต้นไม้และแอ๊ปเปิ้ลขนาดใหญ่อีกสองผล นอกนั้น ก็ไม่มีอะไรอีก เว้นแต่เงินซึ่งยอร์ชเพิ่งเคยมีเป็นครั้งแรก ห่อด้วยผ้าขาด ๆ คล้องคอไว้ เงินนั้นได้มาจากนางมีลเล่อร์เมื่อก่อนออกเดินทาง วันหนึ่งขณะที่ยอร์ชเสร็จงานแต่งลานบ้านให้เธอแล้ว เธอพูดว่า “ครั้งนี้ฉันให้เป็นเงินสด เจ้าจะต้องการใช้มัน สำหรับเข้าโรงเรียน” เธอหยิบเงินให้ยอร์ช มือหนึ่ง เมื่อนางคาร์เวอร์ เห็นเข้าก็ร้องอุทาน เงินนั้นมีค่าถึงหนึ่งดอลล่าร์ โรง เรียนเด็กผิวดำที่นีโอโชเก็บค่าเล่าเรียนนิดหน่อยเท่านั้น ทุกคนแน่ใจว่า เงินหนึ่งดอลล่าร์คงจะใช้สำหรับเข้า โรงเรียนได้แล้ว บอกว่า ยอร์ชไม่มีความหวั่นหวาดอะไรเลย นางคาร์เวอร์ 302 ต่อจากฉบับที่แล้ว ต่อมาอีกหนึ่งสัปดาห์ ยอร์ชก็ต้องกลับไปที่นีโอโช อีก คราวนี้ต้องเดินทางไปด้วยเท้า คือเมื่อนายคาเว่อร์ กับภรรยาของเขาได้สอบถามเรื่องโรงเรียนดูแล้ว มีผู้บอก สามีภรรยาว่า ภาคเรียนฤดูใบไม้ร่วงกำลังเปิดพอดี นายคาร์เว่อร์ได้กะการไว้ว่า จะพายอร์ชไปส่งให้ถึง โรงเรียนเอง แต่ในคืนก่อนวันเดินทางลูกวัวได้ล้มเจ็บลง เขาจะจากไปไม่ได้ ส่วนยอร์ชก็จะคอยไม่ได้เหมือนกัน ยอร์ชไม่มีเครื่องใช้สำหรับนักเรียนเลย นาง คาร์เวอร์กับนางมีลเล่อร์ต่างช่วยกันจัดหาให้ตามแต่จะได้ ของที่ติดตัวไปมี รองเท้าหุ้มส้นคู่หนึ่งค่อนข้างใหม่ Kalyanamitra.org พฤศจิกายน ๒๕๓๐