ธรรมทายาท : หน้า 58/120

ธรรมทายาท โดย ประทีป พุ่มไสว ต่อจากฉบับที่แล้ว แล้ววันที่รอคอยก็มาถึง ครั้นเมื่อรู้ว่า ที่แขวนกลดอยู่ที่ไหนแล้ว รู้สึกผิดหวังเพราะ เคยหวังว่าจะได้ปักกลดในสวนป่าที่ร่มรื่น สวยงาม แต่กลับกลายเป็นแขวนกลดไว้ใน เต็นท์ยักษ์ แต่ก็ตั้งใจที่จะปฏิบัติธรรมอย่าง เต็มที่ โดยเฉพาะคืนแรกจะได้รู้ว่า การอยู่ เนสัช” นั้นดีอย่างไร หลังจากได้ทำพิธีเปิด การอยู่ธุดงค์ คือ อาราธนาศีล ๘ และธุดงค วัตรพร้อมทั้งทำภารกิจเรียบร้อยแล้ว ข้าพเจ้า รีบนั่งสมาธิทันที ตั้งแต่คนอื่น ๆ ยังทำภารกิจ ส่วนตัวไม่เสร็จ แรก ๆ ของการทำสมาธิก็ ธรรมดา ฟุ้งซ่านบ้าง ยิ่งดึกก็ยิ่งง่วงนอน ยิ่ง *เนสัชชิกังคะ เป็นธุดงควัตรข้อ ๑๓ ในธุดงค์ ๑๓ เป็นการอยู่ในอิริยาบถ ๓ คือ ยืน เดิน นั่ง ไม่นอน เป็นการปรารภความเพียร ดัดนิสัยเกียจคร้าน สู่ รู้สึกว่าเวลาช่างผ่านไปช้าเหลือเกิน ข้าพเจ้า พยายามทำทุกวิถีทางที่จะให้ตนเองหลับโดย ไม่ต้องนอน เช่น นั่งก้มหน้าเอากระเป๋ารอง ศีรษะ แต่ยิ่งพยายามจะหลับ ก็ยิ่งรู้สึกทรมาน มาทราบภายหลังว่า การที่จะอยู่เนสัชเพื่อ ให้สมาธิของเราก้าวหน้านั้น เราจะต้องมีสมาธิ ดีพอสมควรก่อน สัจจะ...ต้องอดทน ในตอนบ่ายของวันก่อนวันที่จะร่วม พิธีทอดกฐิน หลวงพ่อทัตตชีโว ได้นำนั่งสมาธิ รวดเดียวประมาณ ๑-๑ ชั่วโมง เมื่อเริ่มนั่ง เนื่องจากเป็นวันสุดท้ายของการอยู่ธุดงค์กฐิน ๑๙ ตุลาคม ๒๕๒๙ จึงตั้งสัจจะว่า จะไม่ เปลี่ยนท่าเลย นับเป็นการทรมานที่สุด เท่าที่เคยนั่งมา เพราะเจ็บปวดมากเหมือน ว่าเข่าทั้งสองจะระเบิดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย แต่ก็ต้องทนเพื่อรักษาสัจจะ ใจข้าพเจ้า ไปเกาะอยู่แต่กับความเจ็บปวด แทนที่จะเย็น วาบหายเจ็บปวดเหมือนดังที่เคยอ่านในหนังสือ มันกลับเจ็บปวดจนวินาทีสุดท้าย เมื่อหลวงพ่อ ให้พรจึงรีบเปลี่ยนท่าทันที แทนที่จะตั้งใจ รับพร กลับนั่งนึกน้อยใจในวาสนาตัวเอง “ชาตินี้เราคงสร้างบุญมาน้อย ขนาดเรา อดทนถึงขนาดนี้แล้ว ยังไม่เห็นธรรม ของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า” นึกไปน้ำตาก็ เอ่อเตรียมไหลลงสู่เบื้องล่าง ต้องพยายาม ข่มไว้ Kalyanamitra.org พฤศจิกายน ๒๕๓๐