การปรึกษากับอำมาตย์ : หน้า 20/126

๑๘ จนอย่างนี้ต่อไปดีกว่า” ต่อมาอีกไม่กี่วัน สุตนะก็รบเร้ามารดา ขอนำ อาหารไปให้ยักษ์อีก มารดาก็ห้ามปรามเช่นเคย ในครั้งที่ ๓ สุดนะไม่ปรึกษามารดาแล้ว เขาไป แจ้งกับราชบุรุษ รับอาสานำอาหารไปให้ยักษ์ สุดนะนำเงิน ๑,๐๐๐ กหาปณะไปให้แม่ แล้ว ปลอบแม่ว่า 9,000 “แม่อย่าร้องไห้เลยนะ ฉันจะปราบยักษ์ให้ได้ แม่เอาใจช่วยฉันด้วยก็แล้วกัน” สุดนะกราบลาแม่ เดินทางเข้าไปยังพระราชวัง พะย่ะค่ะ” “อือ...ม...เข้าที่ ต้องการอะไรอีกไหม?” “พระแสงขรรค์ ของพระองค์ พะยะค่ะ” “เจ้าจะเอาไปทำไม ฟันยักษ์?” “ขอเดชะ แม้แต่ยักษ์ก็ยำเกรงอาวุธของ พระราชา พะยะค่ะ” “งั้น อย่างอื่นล่ะ เจ้าต้องการอะไรอีกไหม?” “ต้องการ เครื่องเสวยของพระองค์ ซึ่งจัดไว้ อย่างดีในภาชนะทองคำ พะยะค่ะ” “ทำไมต้องการอาหารอย่างที่ข้ากินไปให้ยักษ์ พร้อมกับราชบุรุษ ถวายบังคมพระราชาแล้วนั่งนิ่งอยู่ ด้วยล่ะ?” หลังจากทรงทักทายแล้ว พระราชาจึงมีรับสั่งถาม ว่า “เจ้าจะเป็นผู้ถืออาหารไปให้ยักษ์หรือ?” “พะย่ะค่ะ” “ก่อนจะไป เจ้าต้องการอะไรบ้างล่ะ?” “หม่อมฉันต้องการ ฉลองพระบาททอง ของ พระองค์ พะย่ะค่ะ” “เจ้าจะเอาไปทำไม?” “ข้าแต่พระราชา ยักษ์นั้นจะจับผู้ที่ยืนอยู่ บนพื้นดินในที่อยู่ของมัน ข้าพระองค์จะไม่ยืน อยู่บนพื้นดินนั้น แต่จะยืนบนรองเท้า พะยะค่ะ” “แล้วอย่างอื่นล่ะ เจ้าต้องการอีกไหม?” “ต้องการ เศวตฉัตร พะยะค่ะ” “จะมีประโยชน์อะไรกับเจ้า?” “ขอเดชะ ยักษ์ตนนี้จะจับคนกิน เฉพาะผู้ที่ อยู่ใต้เงาต้นไทรของมันเท่านั้น ข้าพระองค์จะไม่ ยืนใต้ร่มไทร แต่จะยืนภายใต้ร่มเศวตฉัตร “ขอเดชะ ข้าพระองค์จะไปในลักษณะบุรุษ บัณฑิต จึงไม่ควรนำอาหารเลวใส่ภาชนะดินเผา ไป พะยะค่ะ” พระราชาได้พระราชทานทุกอย่างตามที่สุดนะขอ ทั้งยังให้มีข้าทาสบริวารติดตามไปอีกด้วย สุตนะให้คนถืออุปกรณ์ทุกอย่างไปยังที่อยู่ของ ยักษ์ ให้พักผู้คนไว้ในที่ไม่ห่างไกลจากโคนต้นไทรนัก แล้วสวมฉลองพระบาททอง เหน็บพระแสงขรรค์ กั้น เศวตฉัตรบนศีรษะ แล้วถือภาชนะทองใส่อาหารเข้า ไปยังต้นไทรที่อยู่ของยักษ์ เมื่อไปถึงบริเวณต้นไทรก็ ยืนอยู่นอกเงา ใช้ปลายพระขรรค์ยื่นภาชนะใส่อาหาร ส่งไปภายในเงาไม้ พร้อมกับกล่าวว่า “พระราชาให้ส่งอาหารที่ปรุงอย่างดีมาให้ท่าน ท่านผู้สิงสถิตอยู่ที่ต้นไทร จงมารับอาหารไปเถิด” ยักษ์ได้ยินดังนั้นจึงกล่าวว่า “มาซิ ท่านจงนำอาหารนั้นเข้ามา เรามากิน อาหารด้วยกัน” Kalyanamitra.org สิงหาคม ๒๕๓๑