การบวชและการปฏิบัติธรรม : หน้า 110/126

๑๐๘ G “แต่ฉันอยากให้นี่นะ ฉันแก่แล้ว ไม่อยากจะยุ่ง เรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ อีก เพราะฉันไว้วางใจพ่อใบบุญหรอก นะจึงได้มอบให้ ฉันให้ด้วยความเต็มใจ ปฏิเสธ เศรษฐีทองกล่าว แต่ใบบุญก็ยังคงยืนกราน “ผมไม่ขอรับ แม้สิ่งเหล่านั้นจะมีค่ามากมาย ชีวิตมาก่อน ในสมัยที่แตงไทยหนีไปกับใบบุญ ก็ได้คุณ ของพระรัตนตรัยเช่นกัน ที่ค้ำชูชีวิตจิตใจ มิให้หมอง ไหม้จนเกินไป และยิ่งเรียนรู้ ประพฤติปฏิบัติธรรมมากขึ้น เท่าใด ก็จะยิ่งมีความสุขมากขึ้นเป็นเงาตามตัว หลานฝา แฝดทั้งสอง ก็พลอยได้รับการอบรมให้มีธรรมเป็นอาภรณ์ และเป็นเครื่องหล่อเลี้ยงชีวิตไปด้วย เด็กทั้งสองได้เติบโต แต่ในชีวิตของผมไม่เห็นสิ่งใดมีค่ายิ่งไปกว่า ขึ้นมาอย่างมีความสุข และมีสำนึกแห่งผิดชอบชั่วดีสูงกว่า ธรรม ผมจะออกบวช" “ออกบวช ฮา! อะไรกัน” ก้านแก้วอุทานด้วย ความประหลาดใจ มีอย่างที่ไหน ได้มาอยู่สุขสบายใน ฐานะลูกเขยเศรษฐี แล้วยังจะคิดเช่นนั้นอีก “ครับ ผมจะบวช” ใบบุญยืนยันมั่นคง “ทำไมจะต้องถึงขนาดบวชเรียน การปฏิบัติธรรม อยู่ที่ไหนก็ทำได้ทั้งนั้น ฉันไม่เห็นด้วย พ่อใบบุญอยู่ที่ นี่ก็ดีแล้ว บ้านของฉันก็กว้างขวางใหญ่โต ฉันเอง แม่ ก้านแก้ว อุ่นเรือน รวมทั้งพ่อปัญญากับหนูบุญ เราทุกคน ก็ศรัทธาในพระพุทธศาสนากันทั้งนั้น” “ข้อนั้นผมทราบดีครับ ก็เพราะการที่ลูกรู้ธรรม และปฏิบัติตนตามพุทธวจนะของพระพุทธองค์ได้อย่างดี จึงทำให้ผมหมดห่วง แต่แรกผมก็กังวลใจว่าลูกยังเด็กนัก ยังอีกนานกว่าจะรู้ผิดชอบชั่วดี ชีวิตยังจะต้องมีผู้ประคับ ประคอง ผมจึงรีรออยู่จนเดี๋ยวนี้ ถึงผมจะไม่ได้เลี้ยงดูลูก แต่ผมก็แอบเดินทางมาดูทุกข์สุขของเขาอยู่เสมอ จน ได้พบกัน อยู่ด้วยกัน แม้จะไม่นานนัก สำหรับความเป็น พ่อลูก แต่ผมก็เบาใจ เพราะเชื่อมั่นว่า ผู้ที่มีพระรัตนตรัย เป็นที่พึ่ง ย่อมจะมีความสุข เมื่อใบบุญ อ้างเหตุผลนี้ขึ้นมา เศรษฐีทองและ ก้านแก้วก็ถึงกับอึ้งไป เพราะเห็นจริงกับคำพูดของเขาทุก ด้วยตัวของตัวเองก็เคยมีทุกข์หนักหนาใน ประการ เด็กอื่น ๆ ในวัยเดียวกัน “แล้วจะบวชนานสักเท่าใดล่ะจ๊ะ พ่อใบบุญ” ก้าน แก้วชวนสนทนาต่อไป “ผมตั้งใจว่าจะบวชตลอดชีวิตครับ ตลอดชีวิต* “ครับ ผมตั้งใจไว้นานแล้ว ตอนนี้ลูกก็รู้จักพ่อ แล้ว เด็กเขาสุขสมบูรณ์ดีอยู่ ผมคิดว่า ถึงเวลาแล้วที่จะ ได้ตั้งใจประพฤติปฏิบัติธรรมให้เต็มที่ ตั้งใจเพื่อจะได้ เป็นการไถ่บาปในอดีตด้วย” “แล้วลูกเต้าเราเขารู้กันหรือยังนี้ ว่าพ่อเขาจะไม่อยู่ ด้วยเสียแล้ว โธ่เอ๊ย ฉันละเวทนาหลานจริง ๆ รู้จักพ่อได้ ไม่ทันไร ก็จะมาหนีไปเสียอีกแล้ว” ก้านแก้วรำพันถึง หลานรัก “ทราบแล้วครับ ลูกเข้าใจผมดี” ตามธรรมดาของพ่อกับลูกที่มิได้อยู่ด้วย กัน มิหนำซ้ำกรรมยังพัดพาให้พรากจากกันตั้งแต่ เล็กแต่น้อยเช่นนี้ น่าที่จะห่างเหินและไม่เข้าใจ ความคิดและการกระทำของกันและกัน แต่สำหรับ ใบบุญ ปัญญาคุณ และบุญกัญญาแล้ว แม้จะเพิ่ง ได้พบหน้ากัน อยู่ด้วยกันเพียงไม่กี่เดือน สัมพันธ ภาพระหว่างพ่อลูกก็เหนียวแน่น ทั้งมีสายใยแห่ง Kalyanamitra.org หาคม ๒๕๐๑