อนุสรณ์แห่งความตาย : หน้า 79/126

๒๒ ปี สำหรับการก่อสร้าง จึงเป็น ๒๒ ปี ที่ความทุกข์ ความทรมาน ความโกรธแค้น ชิงชัง ถูกสะสมไว้ในทุก ๆ อณู ของทัชมาฮัล...อนุสรณ์ แห่งความตาย... “อันที่จริงก็ไม่นานนะ ถ้าลางานได้ก็น่า จะไป ได้เห็นอะไรแปลกหูแปลกตาบ้างก็ไม่ เลว” ผมแนะนำทั้งสองคน ชวนนรี “ไปไหมคุณนา ไปดูทัชมาฮัล” สนธิ “ไม่ค่ะ นาไม่ชอบ ต่อให้สวยแค่ไหน นาก็ไม่อยากดู ตั้งแต่ได้อ่านประวัติการ ก่อสร้างจากหนังสือที่พี่โรจน์ซื้อมาแล้วนาก็ เกลียด สถานที่บาป ๆ อย่างนี้นาไม่อยากจะ เห็น” ผมเก็บคำพูดของนรีมานอนคิด แล้วก็ คิด ...ทัชมาฮัล กำแพงเมืองจีน ...จะต้องเป็น สถานที่ก่อบาปก่อกรรมอย่างที่นพูดแน่นอน ...ทัชมาฮัลสวยมากไหม...ทัชมาฮัล... ทัชมาฮัล... ผมท่องชื่อนี้ซ้ำ ๆ พลางนึกทบทวนถึง เหตุการณ์เมื่อเข้าไปชมสถานที่แห่งนี้ นับเป็น สถานที่แห่งแรกซึ่งทำให้ผมเกิดความรู้สึกวุ่น วายใจโดยไม่ทราบสาเหตุ ตามประวัตินั้น ทัชมาฮัลเป็นสุสานรัก อมตะ ที่สร้างโดยบัญชาของกษัตริย์ ชาห์ เจ ฮัน เพื่อบรรจุศพของ พระนางมุมตัส ราชินีหรือรานี สุดรักสุดสวาทของพระองค์ มุมตัส ได้เป็นรานีเมื่ออายุ ๑๕ ปี ครั้น อายุเกือบจะครบ ๔๐ ปีเต็มก็เสียชีวิต ช่วง เวลา ๒๕ ปีที่เป็นรานี พระนางได้ให้กำเนิด โอรสและธิดาถึง ๑๒ องค์ สาเหตุที่พระนางเสียชีวิตนั้น เนื่องจาก การตามเสด็จไปทัพกับพระสวามีขณะทรง ครรภ์ครั้งที่ ๑๓ ความที่ทรงรักกันมาก กษัตริย์ ชาห์ เจ ฮัน ไปปราบกบฏ รานีมุมตัส อายุเลยวัย กลางคนและกำลังทรงครรภ์แก่ ก็นั่งเสลี่ยงขึ้น เขาลงห้วยตามไปด้วยอย่างทุลักทุเล หนทางเดินที่ลำบากประกอบกับระยะ ทางที่ไกลแสนไกล พระนางทนความกระทบ กระเทือนกระแทกกระทั้นไม่ไหวก็ล้มป่วยและ เสียชีวิตลง มีคำบรรยายถึงความเศร้าโศกเสียใจ ประหนึ่งชีวิตจะแตกสลายของชาห์ เจฮัน อยู่ หลายหน้ากระดาษ อันที่จริงรานีมุมตัสนั้น เมื่อสิ้นลมหายใจ ชีวิตก็สิ้นเหมือนกับคนทั้งหลายทั้งปวง แต่ สำหรับกายที่ปราศจากชีวิตของพระนางนั้น เป็นเหตุให้เกิด ทัชมาฮัล สุสานเพื่อบรรจุ ซึ่งใช้เวลาเพื่อก่อสร้างนานถึง ๒๒ ปี โดยช่าง ฝีมือดีเกือบ ๒๐,๐๐๐ คน ที่ช่วยกันทุ่ม เทความสามารถอย่างเต็มที่ จนกระทั่งความ งามของสุสานแห่งนี้ได้กลายเป็นสิ่งมหัศจรรย์ แห่งหนึ่งของโลกในปัจจุบัน สำหรับค่าตอบแทนชนิดพิเศษที่ช่าง เหล่านี้ได้รับจาก ชาห์ เจ ฮัน ก็คือ แขนทั้ง ๒ ข้างถูกตัดขาดออกไป เพื่อความแน่ใจของ พระองค์ว่าจะไม่มีทัชมาฮัล แห่งที่ ๒ หรือ ๓ ตามมา ส่วนความทุ่มเทเพื่อซากศพที่ทรงลุ่ม หลงอย่างหนักนั้น ในที่สุดเมื่อพระโอรสทน เห็นความเดือดร้อนลำเค็ญของประชาชนไม่ ได้ ก็ก่อการกบฏแล้วจับพระราชบิดาไปกักขัง ไว้ที่ป้อมเรดฟอร์ด ซึ่งอยู่ใกล้ ๆ กับทัชมา ฮัล ป้อมเรดฟอร์ดนั้น ตามต้นเสา ฝาผนัง และมุมระเบียง มีกระจกชิ้นเล็ก ๆ ประดับ ประดาพราวไปหมด และมีอยู่ชิ้นหนึ่งที่พิเศษ มากเพราะมันสามารถสะท้อนภาพทัชมาฮัลให้ เห็นได้อย่างสมบูรณ์ ชาห์ เจ ฮัน ก็เลยนั่งมองภาพทัชมาฮัล ในกระจกนี้ไปจนถึงวาระสุดท้ายแห่งชีวิต....... ผมเพิ่งฉุกใจคิดวันนี้เองว่า ...ก่อนจะสิ้น ใจ ชาห์ เจ ฮัน สำนึกบาปที่ทรงก่อไว้ได้ ไหม ว่าทรงใช้อำนาจบีบบังคับ รีดเค้น ข่มขู่ ทั้งคนงานและช่างฝีมือเพื่อสกัดเอาศิลปะ ที่เป็นเลิศออกมา ครั้นได้ทัชมาฮัลที่งามสมใจ ปรารถนาแล้วก็ทำลายผู้ให้ความงามเหล่า นั้นอย่างเหี้ยมโหด...... ๒๒ ปีสำหรับการก่อสร้างจึงเป็น ๒๒ ปีที่ความทุกข์ ความทรมาน ความโกรธ แค้นชิงชัง ถูกสะสมไว้ในทุก ๆ อณูของทัช มาฮัล....อนุสรณ์แห่งความตาย...... สิงหาคม ๒๕๓๑ Kalyanamitra.org ๗๗