ความทุกข์และบทเรียน : หน้า 104/126

๑๐๒ โลกไม่มุ่งหมายจะทำให้เธอได้รับความทุกข์ทรมานใด ๆ หยิ่งยโส อาตมาก็ทำความสงบใจ ระงับยับยั้งและกำจัด โลกเพียงแต่ให้บทเรียนทุกชนิดตามหน้าที่ของมันเท่านั้น มันเสีย ในไม่ช้าเขาก็นำสำรับกับข้าวมาถวาย อาตมา ความสุขหรือความทุกข์เป็นเรื่องของเธอเอง ถ้าเธอชอบ บทเรียนเธอก็รู้สึกมีความสุข แต่ถ้าเธอเกลียด บทเรียน ก็รู้สึกมีความทุกข์ คนโง่ย่อมชอบบทเรียนง่าย ๆ สนุก สนาน มีแต่คุณค่าน้อย บทเรียนที่มีคุณค่าสูงมักจะ ยากลำบากและขมขื่นเสมอ ขอจงภูมิใจเถิดว่า โลก ตักกับข้าวลงในบาตรแต่พอควรแล้วก็ลงมือฉัน “ท่านครับ เด็กสมัยนี้มันแย่เหลือเกิน” โยมคำแสน ปรารภขึ้นขณะที่อาตมากำลังฉันภัตตาหาร “อาตมาว่า ผู้ใหญ่ก็แย่เหมือนกัน” อาตมาขัดขึ้น ทำให้โยมคำแสนยิ้มแหย ๆ แล้วก็กล่าวรับรองว่าเป็น ให้เกียรติเธออย่างสูงที่นำบทเรียนอันยากลำบากนี้ ความจริง มาให้เธอเรียน บัดนี้บทเรียนนั้นก็ผ่านพ้นไปแล้ว ตั้งแต่ บัดนี้ไปเธอจะฉลาดขึ้นอีกมาก รู้จักโลกดีขึ้นจิตใจเข้มแข็ง ขึ้น เธอควรจะภูมิใจและขอบคุณทุกคน รวมทั้งนาย “ผมเห็นว่าคนสมัยนี้ กิเลสหนาตัณหาจัดยิ่งกว่า คนสมัยก่อน” โยมคำแสนกล่าวต่ออย่างผู้สันทัดกรณี คนหนึ่ง ประเสริฐด้วยที่มีส่วนในบทเรียนอันมีค่านี้ เธอได้อดทน “สังเกตดูซิครับ ไม่ว่าหนังสือพิมพ์ ไม่ว่าวิทยุ เรียนบทเรียนอันแสนลำบากนี้มาจนจบแล้ว ได้ความรู้ มันเต็มไปด้วยข่าวการข่มขืน การฉุดคร่าอนาจาร การชิง แล้ว เธอควรจะขอบคุณโรงเรียนโลกและตั้งตนเป็น นักเรียนที่ดีต่อไป ผู้ใดพอได้รับบทเรียนยาก ๆ ก็ ด่วนลาออกจากโรงเรียนโดยการฆ่าตัวตาย ผู้นั้น หาชื่อว่าเป็นนักเรียนที่ดีไม่ เขาจะจมอยู่ในปลัก ความโง่ตลอดไป” รักหักสวาท การฆ่ากัน ยิงกัน ฆ่าตัวตายเพราะเรื่อง ชู้สาว การหลอกลวงคนไปขายให้ซ่องโสเภณี การมี อนุภรรยา ดูมันวุ่นวายสิ้นดี สมัยก่อนผมไม่เคยเห็นมัน เป็นถึงขนาดนี้” ว่าแล้วก็สั่นศีรษะอย่างเหนื่อยหน่าย “อาตมาเห็นว่า กิเลสตัณหาของคนนั้น สมัยไหน ๆ มันก็มีเท่ากันแหละ” อาตมาพูดขึ้นเป็นทำนองแย้งโยม อาตมาหยุดพูดเพื่อสังเกตปฏิกิริยาของดวงตา หญิงสาวยังคงก้มหน้านิ่ง แต่อาการสะอื้นหายไป ครู คำแสน ใหญ่ผ่านไปเธอจึงกล่าวขึ้นด้วยเสียงที่แจ่มใสกว่าเดิมว่า “ท่านเจ้าขา คำพูดของท่านมีเหตุผลจับใจเหลือ “อ้าว ถ้าอย่างนั้น ทำไมสมัยก่อนจึงไม่มีเรื่องยุ่ง ๆ ทางเพศมากมายอย่างสมัยนี้ล่ะครับ?” โยมคำแสนถาม เกิน ถ้าข้าเจ้าได้คิดตามแนวเหตุผลของท่านตั้งแต่แรก จ้องดูอาตมาเขม็งอย่างได้ที่ ข้าเจ้าก็คงไม่เจ็บช้ำใจมากมายอย่างนี้ แต่เอาเถอะ ข้าเจ้าจะถือว่ามันเป็นบทเรียนอันมีค่าตามคำแนะนำของ ท่าน ข้าเจ้าจะเป็นนักเรียนที่ดีของโรงเรียนโลกต่อไป” คำพูดของหญิงสาวนำความปลาบปลื้มปีติมาสู่ทุก คนอย่างมากมาย มารดาของดวงตาตรงเข้าไปสวมกอด ลูกสาวด้วยความดีใจ ปากทำท่าจะพูด แต่ก็พูดอะไร ไม่ออกด้วยความปลาบปลื้ม “ไปอาบน้ำเสียเถอะลูก” ชายผู้บิดาพูดขึ้นด้วย น้ำตาคลอหน่วย “ประเดี๋ยวเราจะได้จัดแจงสำรับกับข้าว มาถวายท่าน แล้วเราก็จะได้รับประทานกัน” ดวงตากราบอาตมา แล้วก็ลุกเดินไปอย่างว่าง่าย มารดาและน้อง ๆ ต่างเข้าครัวจัดแจงอาหารเป็นการใหญ่ เป็นอันว่า บรรยากาศแห่งความสุขความราบรื่นได้ กลับคืนมาสู่ครอบครัวของโยมคำแสนอีกครั้งหนึ่ง อาตมา เองก็พลอยดีใจที่ได้มีส่วนช่วยนำความสงบสุขกลับคืนมา “อาตมากล่าวแต่เพียงว่า กิเลสตัณหาของคนสมัย ก่อนกับสมัยนี้มีเท่า ๆ กัน แต่ความยุ่งยากเรื่องเกี่ยวกับ เพศ สมัยนี้อาจจะมีมากกว่าสมัยก่อนได้อย่างโยมว่า” “ก็เมื่อความยุ่งยากทางเพศมีมาก ก็แสดงว่าคน สมัยนี้มีกิเลสตัณหามากละซีครับ เพราะกิเลสกับการ กระทำย่อมเกี่ยวเนื่องถึงกันอย่างใกล้ชิด เมื่อมีกิเลสมาก การกระทำตามอำนาจกิเลสก็มากเป็นเงาตามตัว” โยม คำแสนค้านต่อไปคล้ายนักธรรมตัวยง อาตมาพอใจ ที่สามารถชักนำเขาให้เกิดอารมณ์ในการสนทนาอัน มีสาระประโยชน์ได้ การที่ลูกสาวกลับใจไม่ฆ่าตัวตาย ต่อไปคงทำให้แกร่าเริงแจ่มใสขึ้น พร้อมที่จะสนทนา ธรรมได้ ตามปกติโยมคำแสนก็สนใจในทางธรรม อยู่แล้ว เขาเคยถามข้อธรรมต่าง ๆ กับอาตมาอยู่เสมอ ในขณะใส่บาตร นอกจากจะสนใจในทางธรรมแล้ว เขายังสนใจในเหตุการณ์บ้านเมืองอีกด้วย นับว่าเป็น แต่เมื่อรู้สึกว่าความดีใจนั้นกำลังจะกลับกลายเป็นความ นักศึกษาผู้สันทัดในคดีโลกและคดีธรรมในหมู่บ้านได้ Kalyanamitra.org สิงหาคม ๒๕๓๑