การทำความรู้จักกับธรรมชาติ : หน้า 83/126

สิงหาคม ๒๕๐๑ ต่อจากฉบับที่แล้ว ขณะนี้คาร์เว่อร์ได้กระทำความคุ้นเคยกับเพื่อน บ้านเป็นอย่างดี ทุก ๆ เช้าเขาตื่นนอนในเวลาสี่นาฬิกา แล้วเข้าไปในป่าหรือไปที่บึง เขาเริ่มพูดและเขียนชี้แจง แก่คนที่หมดกำลังใจในรัฐอาลาบาม่าให้รู้ว่า รอบ ๆ ตัว เขาทั้งหลายนั้นมีโภคทรัพย์อยู่เหลือคณนา ในรัฐนี้ มีพฤกษชาติชนิดต่าง ๆ มากกว่าที่มีอยู่ทั้งหมดในทวีป ยุโรปมีไม้โอ๊กอยู่ยี่สิบสองชนิด มีต้นสนทั้งชนิดใบยาวและ สั้น มีต้นสปรูซ (spruce) ทั้งชนิดที่อยู่บนเขาและที่ต่ำ มีสแลช (slash) และเยลโล่ว์ (yellow) ทั้งหมดนี้เป็นไม้แก่น ที่มีค่า ต้นเยลโล่ว์ โปปลาร์ (yellow poplar) ดอกสีตอง อ่อนมักสูงถึงหนึ่งร้อยยี่สิบฟุต มีต้นฮอว์ (haw) ดอกขาว ต่าง ๆ อยู่ถึงยี่สิบชนิด มีต้นไม้ใบเขียวอย่างสวยงาม กับมีแม็กโนเลีย (magnolia) ดอกเหลืองที่หายาก และ ในฤดูใบไม้ผลิคราวนั้นเขาได้พบดอกไม้ป่าที่เขายังไม่เคย รู้จักอีกมากมายหลายชนิด เมื่อประชาชนเห็นคาร์เวอร์รวบรวมต้นไม้ชนิด ต่าง ๆ และเอาดินนานาชนิดมาไว้ ก็พากันว่า “ชายคนนี้เป็นหมอยาสมุนไพร” ประชาชนมาหาคาร์เวอร์เพื่อปรึกษาเรื่องอาการ เจ็บป่วยของตน คาร์เวอร์รู้ว่าคนโดยมากเป็นโรคขาด อาหาร เขาจึงได้ตั้งตำรับยาขึ้น ใช้หญ้าป่าและวัชพืช ต่าง ๆ ซึ่งได้ทดลองแล้วว่ามีวิตามินมาก เขาได้แสดงให้ ชาวบ้านเห็นว่า จะทำใบชาจากรากไม้บางชนิดได้อย่างไร และได้ใช้วัชพืชที่งอกอยู่ข้างถนนประกอบอาหารให้ชาว บ้านลิ้มรส ประชาชนร้องเพลงสรรเสริญและโค้งคำนับ เรียกเขาว่า “คุณหมอ” ประชาชนมาหา ดร.คาร์เว่อร์ เพื่อจะได้คำแนะนำ มากขึ้น เขาก็ได้แนะนำให้เปล่าไม่คิดค่าใด ๆ ทั้งยังได้ไป แสดงวิธีใช้ปุ๋ยให้ดูอีกด้วย เขาใช้ภาษาสามัญอย่าง เด็ก ๆ สำหรับอธิบายความประสานสัมพันธ์ของต้นไม้ สัตว์ เนื้อดิน ฝน อากาศ และแสงแดด คาร์เวอร์ได้ทำการทดลองเนื้อดินหลายชนิด และ โดยเหตุที่เขาไม่เคยทิ้งสิ่งใดเลย ในไหและเหยือกจึงมี ดินเหนียวทับถมกันอยู่เต็ม และแม้ในถาดก็มีดินเหนียว เป็นกองสูง คราวหนึ่งในเวลาเช้าวันเสาร์อันมีอากาศ โปร่งสดใส นายวอลเตอร์ คียส์ เกิดขยันขึ้นมา ได้ตั้งใจ ว่าจะทำความสะอาดสิ่งเหล่านั้นให้ท่านศาสตราจารย์ ทีแรกเขาเก็บกวาดสิ่งสกปรกตามมุมห้อง แล้ว ใส่ลงไปในกระจาดใบใหญ่ทั้งหมด พอเขาจะเอาออก ไปทิ้งที่ข้างนอก นายคาร์เวอร์ก็เข้ามาในห้องทดลอง พอดี นายคาร์เวอร์ถามทั้ง ๆ ที่มือยังไม่ปล่อยจากบาน ประตูว่า “เธอกำลังทำอะไรอยู่” “ทำความสะอาดสถานที่นี้ ล้างหลอดต่าง ๆ และ จัดส่งของทุกสิ่งให้เข้าระเบียบสำหรับท่าน นายวอลเตอร์นิ่งคอยอยู่ คาดว่าจะได้ฟังคำพูด แสดงความพอใจตามธรรมเนียมของอาจารย์ แต่แทนที่ จะเป็นดังคิด อาจารย์กลับถามอย่างเฉียบขาดว่า “เธอจะเอาดินเหนียวนั้นไปไหน” “ท่านเสร็จธุระกับมันแล้ว” นายวอลเตอร์ตอบ อย่างแน่ใจ “มันได้ถูกทดลองหมดแล้ว ฉะนั้นฉันจึงจะ เอามันไปทิ้งข้างนอก” “โอ! อย่า” นายคาร์เวอร์ค้าน “ฉัน” อนิจจา เขายังต้องการอะไรกับดินเหนียวนั้นอีกเล่า ตัวคาร์เวอร์เองก็ยังไม่แน่ใจ เขาก้มตัวลงดูที่กระจาด เอานิ้วเขี่ยไปบนดินร่วน แล้วถามอย่างช้า ๆ ว่า “วอลเตอร์ เห็นอะไรที่นั่นบ้าง” นายวอลเตอร์อยู่กับเขามานานพอที่จะทราบได้ ว่า อาจารย์ต้องการให้เพ่งมองดูจนเห็นอะไรจริง ๆ เท่านั้น เขาไม่อยากจะทำความผิดหวังให้แก่อาจารย์ เขาขมวดคิ้วเพ่งกระจาดมูลฝอยนั้นอย่างพินิจพิเคราะห์ แต่สิ่งที่เขาเห็นได้ก็มีเพียง ดินแข็ง ดินก้อน ดินเหนียว ปนกรวด ซึ่งมีสีต่าง ๆ “อ๋อ มันเป็น-มันเป็นกรวดบ้าง ก้อนดินบ้าง และ ทรายบ้าง เป็นอย่างว่า” เสียงของเขาใสขึ้น “กับยังมีหญ้า และรากไม้อยู่บ้างเล็กน้อย” Kalyanamitra.org ๘๑