ความรู้สึกพิเศษ : หน้า 81/126

คิดแล้วก็คิดอีก เป็นไปได้ อย่างไรที่ผมมีความรู้สึกพิเศษ ๆ กับผู้หญิงคนหนึ่งก่อนที่ จะได้รู้ความจริงจากพ่อว่า..... คุณปานไหมเป็นหม้ายสามีตาย ลูกชายเธออายุร่วม ๙ ขวบแล้ว... สิงหาคม ๒๕๓๑ “คุณลุงกับคุณสนธิกลับไปแล้วหรือจ๊ะ” พยาบาลที่เข้ามาใหม่ถามพยาบาลในห้อง ด้วยเสียงแผ่วเบาแบบเสียงกระซิบ ผมจึงหลับ ตาลงพลางเอานิ้วกดขมับต่อ “ยังค่ะ ออกไปเดินเล่นข้างนอก ทำไมพี่ ไหมยังไม่กลับคะ" “รอลูกชายค่ะ ไม่รู้ไปเล่นซนที่ไหนป่าน นี้ยังไม่กลับมาอีก” “โอ๊ย ปวดจังเลย ปวดไปหมด....” เสียง ครางของนรีทำให้ผมรีบลุกขึ้นและเดินเข้า ไปหา “ปวดแผลหรือ” ถามพลางเอามือลูบผม ของเธอเบา ๆ “ปวดไปหมด ปวดหัวมากด้วย” เสียง เธอขาดเป็นห้วง ๆ ขณะที่เหงื่อเม็ดโป่ง ๆ ผุดขึ้น เต็มหน้า พยาบาลทั้งสองกุลีกุจอเอาผ้าชุบน้ำ เช็ดตามใบหน้าและแขนให้เธอ “อ้าวคุณปานไหมยังไม่กลับอีกหรือ ครับ” พ่อเปิดประตูเข้ามาแทนที่จะตกใจกับ อาการของลูกสาว กลับไปสนใจทักทายคน อื่น “รอลูกชายค่ะ เห็นยังไม่มีวี่แววก็เลย แวะเข้ามาดูคุณนาพอดีเธอเริ่มปวดอีกค่ะ” “สงสารจริงไม่รู้จะปวดอย่างนี้ไปอีกกี่ วันกัน เดี๋ยวคุณปานไหมรอกลับพร้อมลุง นะ เอ้อ! นี่วิโรจน์พี่ชายของยายนาครับ โรจน์นี่คุณปานไหมพยาบาลที่เฝ้าไข้ยายนา เมื่อกลางวัน” “ยินดีที่ได้รู้จักครับ รอกลับพร้อมกันนะ ครับ เดี๋ยวผมจะไปส่ง" “ขอบพระคุณค่ะ อย่าให้ดิฉันรบกวน เลย ท่าทางคุณวิโรจน์คงจะปวดศีรษะ" “เป็นอะไรหรือลูก” เสียงห่วงใยจริง ใจของพ่อทำให้ผมอดยิ้มกับคุณปานไหมซึ่ง ยืนดูอยู่ไม่ได้ “มึนศีรษะนิดหน่อยเท่านั้นเองครับ ไม่ เป็นไรผมขับรถไหว” ตอบพ่อแล้วผมก็หัน ไปยืนยันกับเธอ “ขอบคุณค่ะ ถ้าอย่างนั้นคุณวิโรจน์เช็ด หน้าด้วยผ้าชุบน้ำอุ่นสักนิดนะคะ” สักครู่เธอก็ เอาผ้าชุบน้ำอุ่นจัด ๆ มาให้ “ขอโทษนะคะ ดิฉันจะช่วยกดบริเวณ ขมับให้ เห็นคุณวิโรจน์กดอยู่นานแล้ว” เมื่อนิ้วหัวแม่มือทั้งสองข้างแตะลงกับ ขมับของผม แล้วเริ่มกดเน้นวนไปรอบ ๆ นั้น ความรู้สึกทั้งมวลก่อนที่จะถูกสนธิปลุกให้ตื่น ก็กลับรวมตัวกันขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง...เหนื่อยมาก ไหม...เสียงนั้นยังชัดเจนอยู่ในหู ผมรีบลืมตาขึ้นจ้องมองเธอเขม็ง “เจ็บหรือคะ” เสียงอาทรห่วงใย ไม่ อ่อนหวานอย่างที่ได้ยินในความฝันกลับ ดึงดูดความคุ้นเคยให้หลั่งไหลมาเป็นสาย “ป๊อก ๆ...ขอโทษค่ะ พี่ไหมคะลูกชาย มารอที่เคาน์เตอร์แล้วค่ะ” “สวัสดีนะคะ พรุ่งนี้เช้าพบกันใหม่ นะคะคุณลุง” ไหว้ลาพวกเราทุกคนแล้วเธอก็ เดินตามพยาบาลคนนั้นไป ไม่สนใจสักนิดว่า เพิ่งรับปากจะให้ผมไปส่ง...... วดมนต์นั่งสมาธิแล้วผมก็มา นอนนึกทบทวนถึงผู้หญิงในความฝัน และ คุณปานไหมพยาบาลเฝ้าไข้พิเศษของนรี สตรีในความฝันยังไม่ทันได้เห็นหน้า แต่..... เหนื่อยมากไหม..... ด้วยคำพูดที่อ่อน หวานประกอบกับการกระทำที่นุ่มนวล สร้าง ความอบอุ่นคุ้นเคยมากมายยิ่งนัก ส่วนสัมผัสจากนิ้วหัวแม่มือทั้งสองข้าง มีเลือดเนื้อและชีวิตเป็นส่วนประกอบก็ผสม ผสานสร้างความผูกพันและความหวังให้เกิด กับผม...เจ็บหรือคะ..... เมื่อเงยหน้าขึ้น ดวงตา โตในกรอบของขนตางอนอยู่ห่างจากใบ หน้าของผมไม่เกินคืบ..... คิดแล้วก็คิดอีก เป็นไปได้อย่างไรที่ผม มีความรู้สึกพิเศษ ๆ กับผู้หญิงคนหนึ่งก่อนที่ จะได้รู้ความจริงจากพ่อว่า......คุณปานไหมเป็น หม้ายสามีตาย ลูกชายเธออายุร่วมเก้าขวบ แล้ว....... อ่านต่อฉบับหน้า 3 ๗๙ Kalyanamitra.org