สุดเส้นทางรัก : หน้า 109/126

สุดเส้นทางรัก ธรรมะในชีวิตประจำวัน โดย กัลยาณมิตรเบญจวรรณ มนัสไพบูลย์ สิงหาคม ๒๔๑๑ บทที่ ๑๔ สุดเส้นทางรัก แม้ชีวิตจะถึงพร้อมไปด้วยความรัก ความอบอุ่น อย่างไรก็ตาม ปัญญาคุณและบุญกัญญาก็ซาบซึ้งอยู่แก่ ใจว่า ไม่เคยมีครั้งใดที่หัวใจจะรู้สึกอิ่มเอิบเป็นสุขมาก เท่าครั้งนี้ การได้กลับสู่บ้าน กลับไปหาตายายโดยมีพ่อ อยู่เคียงใกล้ ทำให้ภาพฝันของเขากลายเป็นความจริงขึ้น มา ต่อแต่นี้ไปจะไม่มีการพลัดพรากจากกันอีก สองพี่ น้องจะมีทั้งพ่อ ทั้งตายาย และแม่อุ่นเรือนเป็นผู้พิทักษ์ คุ้มภัยโดยพร้อมหน้ากัน เมื่อไปถึงบ้านจึงได้ทราบว่าก้านแก้วกำลังป่วย ปัญญาคุณและบุญกัญญาได้คอยรับใช้ใกล้ชิดไม่ยอม ห่างทั้งกลางวันกลางคืน เพื่อทดแทนกับการที่จากไป ไกลหลายเดือน การได้หลานรักกลับคืนมานับเป็นโอสถ ก้าน วิเศษที่ช่วยบ่าบัดพิษไข้ในกายให้บรรเทาลง แก้วนอนป่วยอยู่อีกไม่กี่วันก็ฟื้นไข้ จนหายเป็นปกติในที่ สุด เศรษฐีทอง และก้านแก้ว ต้อนรับใบบุญเข้าสู่ ครอบครัวของตนด้วยความยินดี ความตะขิดตะขวงใจแต่ ก่อนเก่าหลายไปจนสิ้น เรื่องทุกอย่างจบไปแล้ว การติด ยึดกับบาดแผลในอดีตรังแต่จะทำให้แผลร้ายนั้นพุพอง ขึ้นมาอีกไม่มีที่สิ้นสุด ใบบุญเองก็เป็นคนดีมีคุณธรรม สุภาพถ่อมตน และขยันขันแข็งเป็นที่หนึ่ง ท่านเศรษฐีตั้ง ใจว่าจะยกมรดกไร่นาให้เขาควบคุมดูแลแทน ตัวเองและ ภรรยาจะได้มีเวลาเข้าวัดปฏิบัติธรรม มีชีวิตสุขสงบตาม ประสาคนแก่เสียที แต่ครั้นพูดเรื่องนี้แก่ใบบุญ เขากลับ ปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย เสมือนหนึ่งว่าทรัพย์สินมากมาย ของเศรษฐีมีค่าเพียงธุลีดิน “ผมไม่อาจรับความกรุณาของท่านได้ ผมไม่ต้อง การอะไรทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นเงินทอง ไร่นา บ้านเรือน การที่ท่านเมตตายอมรับผมไว้ ก็นับว่าเป็นพระคุณที่สุด แล้ว Kalyanamitra.org ๑๐๗