การช่วยพ่อและการบรรลุธรรม : หน้า 36/126

เหนื่อยด้วยแรงกายแรงใจ และอะไรอื่นสารพัด คนที่ไม่เข้มแข็งพอไม่สามารถอดทนกระทำได้ ถึง “ธรรมกาย” ช่วยพ่อได้ แล้วจากวันนั้นเป็นต้นมา คุณยายก็ มุ่งมั่นปฏิบัติตามเห็นธรรมกายในธรรมกาย เข้าไปเรื่อย ๆ เมื่อปฏิบัติถึงขั้นนี้แล้ว คุณยายไม่ลืม เรื่องไปหาพ่อ จึงบอกความประสงค์ต่ออุบา สิกาผู้เป็นครู อุบาสิกาทองสุกจึงได้บอกวิธีให้ โดยให้เข้าสมาบัติตามหลักวิชชาธรรมกาย พอจิตของคุณยายละเอียดสว่างไสวเต็มที่ดี แล้ว อุบาสิกาทองสุกจึงสั่งให้คุณยายทำใจ หยุดนิ่งเฉย นึกให้กายทุกกายซ้อนอยู่ในธรรม กาย แล้วอธิษฐานจิตลงไปตรงศูนย์กลางกาย ขอพบพ่อ บ้างก็ถูกคุมขังอยู่ในเครื่องทรมาน ฯลฯ คุณยายเห็นพ่ออยู่ที่นั่นด้วย รูปร่าง หน้าตาของพ่อไม่เปลี่ยนแปลง เครื่องแต่งตัว ดูใกล้เคียงกับตอนเป็นมนุษย์ ใส่กางเกงขาก๊วย อันเป็นชุดทำนา แต่รูปร่างซูบผอม ใบหน้า หมองคล้ำ มีความทุกข์อย่างหนัก พอพ่อมอง เห็นคุณยาย พ่อวิ่งมาเกาะที่หัวเข่าบอกว่า พ่อตกนรกเพราะเมื่อเป็นมนุษย์ดื่มสุราถึงวันละ ๑๐ สตางค์ทุกเย็น นอกจากนั้นยังเคยฆ่าสัตว์ เป็นอาหาร เช่น กบ หอย ปู ปลาและไก่ ใน เวลาที่พ่อฆ่าสัตว์เหล่านั้น คุณยายเคยถามพ่อ ว่า พ่อไม่กลัวบาปหรือ พ่อชี้แจงว่า ฆ่ากินเป็น อาหารไม่บาป แถมเวลาแกงเสร็จยังนำไป ถวายพระด้วย บาปก็เป็นอันหมดไป แต่เวลา ที่คุณยายพบพ่อในนรก พ่อกำลังต้องชดใช้ หนี้กรรมเหล่านั้นอยู่ ความจริงพ่อเคยทำบุญ ในวันพระบ้างเหมือนกัน แต่เมื่อใกล้ตายพ่อ นึกถึงเรื่องบุญไม่ออก เห็นแต่กรรมนิมิตที่ เคยทำบาปเอาไว้ จิตจึงเศร้าหมองกระวน กระวาย พอตายก็ถูกนำมาไว้ที่นี่ พ่อเล่าความทุกข์ร้อนให้ฟังแล้ววิงวอน ขอให้ลูกช่วยเหลือ คุณยายสงสารพ่อเหลือ เกิน ไม่รู้จะช่วยพ่ออย่างไร จึงร้องไห้ออกมา ดัง ๆ อุบาสิกาทองสุกถามขึ้น คุณยายจึงเล่า ให้ฟังว่า เห็นพ่ออยู่ในนรก สงสารอยากจะช่วย ผู้เป็นครูจึงแนะนำให้อธิษฐานจิตในสมาธิ ขณะนั้น เรียกบุญบารมีที่ได้บรรลุธรรม คุณยายเล่าว่า ท่านรู้สึกว่ากายละเอียด ของท่านที่อยู่ในองค์พระธรรมกายเบา แล้ว ลอยลิ่วไปไกล จนถึงสถานที่แห่งหนึ่ง ไม่ใช่อยู่ ในโลกของเรา ที่นั่นเป็นทะเลเพลิง ไฟลุก โชติช่วงเวิ้งว้าง พอพระธรรมกายไปลอยนิ่งอยู่ นั่น ไฟที่เมื่อครู่ลุกโพลงเต็มไปหมดก็ค่อย ๆ มอด ดับลง ความร้อนแรงก็หมดไปด้วย ขณะเดียวกัน พระธรรมกายของคุณยายก็เปล่งรัศมีสว่างไสว เจิดจ้าจนเห็นสภาพต่าง ๆ ที่นั่นได้ชัดเจน เป็นภาพสิ่งมีชีวิตจำนวนมากมายเหลือคณานับ รูปร่างต่าง ๆ กัน บ้างก็เป็นคน บ้างก็ตัวเป็น คนหัวเป็นสัตว์ บ้างก็ตัวเป็นสัตว์หัวเป็นคน ชีวิตนี้เข้าเสี่ยง เพื่อต้องการบรรลุธรรม อาราธนาธรรมกายให้ช่วยพ่อ “ข้าพเจ้าตั้งใจปฏิบัติธรรมโดยเอา จะตามหาพ่อ บัดนี้ข้าพเจ้าพบพ่อแล้ว ขออานุภาพพระธรรมกาย จงบันดาล ช่วยพ่อให้พ้นจากความทุกข์ด้วยบารมีของ ข้าพเจ้าด้วยเถิด" อธิษฐานขาดคำ คุณยายได้ยินเสียง พระธรรมกายยังกังวานก้อง บอกให้พ่อรับศีล พ่อยกมือพนมสมาทานศีลจนจบ จากนั้น พระธรรมกายให้พ่อนึกถึงบุญกุศลที่เคยทำ ไว้ขณะเป็นมนุษย์ พ่อก็นึกตาม แม้จะเป็นการ ทำบุญตามประสาชาวบ้านนอกก็ใช้ได้ ด้วย อานุภาพของพระธรรมกายและบุญที่พ่อนึกได้ ทันใดนั้นทำให้กายของพ่อเบาและลอยได้ ลอยสูงขึ้น ๆ ติดตามธรรมกายของคุณยาย ผ่านชั้นสวรรค์ชั้นต่าง ๆ จนถึงชั้นดาวดึงส์ มีวิมานของพ่อเป็นหลังเล็ก ๆ เก่าคร่ำคร่า ไม่สวยงามสว่างสุกใสเหมือนวิมานของ เทพองค์อื่น ๆ พระธรรมกายบอกพ่อว่า ที่ เป็นเช่นนี้ เพราะพ่อเป็นคน “วัดก็เข้า เหล้า ก็กิน บุญก็ทำกรรมก็สร้าง สัตว์ก็ฆ่า แต่ เมื่อแกงเสร็จก็แบ่งมาทำบุญด้วย” พระธรรมกายสอนให้พ่อภาวนา “สัมมา อะระหัง ๆ” พ่อก็ทำตาม กายของพ่อสวยงาม ผ่องใสขึ้น เครื่องแต่งกายก็เปลี่ยนเป็นของ ทิพย์ เป็นชุดเครื่องทรงของเทพบุตร เมื่อคุณยายได้ช่วยพ่อให้พ้นจากนรก แล้ว ความทุกข์ใจเรื่อง “ตามหาพ่อ” ก็หมด สิ้นลง การช่วยพ่อได้ก็เหมือนการได้ขอขมา พ่อ ทีนี้อยากไปหาพ่อเมื่อใดก็ไปได้ คุณยาย รู้สึกปลอดโปร่ง หมดความกังวลใจ พ้นจาก ความทุกข์ทรมานที่ฝังแน่นอยู่ตั้งแต่วันพ่อตาย เป็นต้นมา อ่านต่อฉบับหน้า ๓๔ Kalyanamitra.org