การเรียนธรรมะและการทำสมาธิ : หน้า 33/126

(ต่อจากฉบับที่แล้ว) ความฟุ้งซ่าน จุดเริ่มต้นที่เหมือนกัน การเรียนธรรมะของคุณยายก็เหมือนกัน กับที่ผู้อื่นเรียน คือภาวนาในใจด้วยคำว่า “สัมมา อะระหัง” พร้อมกับนึกลูกแก้ว หรือ องค์พระพุทธรูปแก้วเป็นนิมิตหรือมโนภาพอยู่ ที่ศูนย์กลางกาย การฝึกแรก ๆ ค่อนข้างยาก เพราะแม้ขณะเริ่มปฏิบัติจะไม่ยอมนึกถึงเรื่อง อื่น ๆ ก็จริง แต่ก็เป็นเพียงชั่วระยะหนึ่งเท่านั้น พอสติอ่อนกำลังครั้งใด ความกังวลใจที่ซ่อน อยู่ลึก ๆ ก็จะโผล่ออกมา กังวลในงานที่ รับผิดชอบอยู่บ้าง คิดถึงแม่และพี่ ๆ น้อง ๆ บ้าง คิดถึงท้องทุ่งนา คิดถึงน้ำ คิดถึงฟ้าที่บ้าน นครชัยศรี ฟังเรื่อยเปื่อยไป ลืมกำหนดบริกรรม นิมิต และบริกรรมภาวนา พอนึกได้ว่าเผลอสติ ก็ตั้งต้นใหม่ อุบา สิกาผู้เป็นครูช่วยเตือนว่า “ความกังวลและ ความฟุ้งไปในเรื่องต่าง ๆ เป็นศัตรูสำคัญ ของการทำสมาธิ” คุณยายก็เข้าใจ ตั้งใจ กำหนดใหม่ต่อไป ทีนี้พอนึกถึงว่า ต้องสู้ทุกข์ ยากลำบากต่าง ๆ เพื่อจะแสวงหาวิชชาไป นรก-สวรรค์ตามหาพ่อ ความคิดถึงพ่อก็เข้ามา กระตุ้นให้ตั้งใจปฏิบัติเอาจริงเอาจัง เพิ่มความ เพียรเป็นการใหญ่ งานบ้านมีเท่าไรรีบทำให้ เสร็จโดยเร็ว แล้วแอบขึ้นไปบนดาดฟ้า หลังคา ตึก นั่งสมาธิไม่ให้ใครเห็นคืนละชั่วโมงหนึ่ง บ้าง กว่าชั่วโมงบ้าง เพียรมาก หลับตาแน่น ตั้งอกตั้งใจ อยากจะให้เห็นนิมิตด้วยตาเนื้อ ทีเดียว ใจจึงรู้สึกเครียด บางทีพาลมึนศีรษะ วิงเวียน หงุดหงิด ไม่ได้ผลอะไร เห็นแต่ความ มีด ไม่มีความสว่างอะไร ๆ ปรากฏขึ้นมาเลย ทำผิด ๆ อยู่ดังนี้เป็นเดือน เห็นธรรม...ต้องเห็น ด้วยใจ ใช่เห็นด้วยตา เมื่อมีโอกาสจึงเรียนให้อุบาสิกาผู้เป็นครู ทราบ ท่านเมตตาสอนให้เข้าใจ ให้แก้ไขการ วางใจเสียใหม่ ท่านสอนว่า สิงหาคม ๒๕๓๑ กัลยาณมิตรของโลก โดย อุบาสิกาถวิล (บุญทรง) วัติรางกูล ผู้อยู่เบื้องหลัง ความสําเร็จ ของวัดพระธรรมกาย ๓๑