ประสบการณ์การอบรมอาสากัลยาณมิตร : หน้า 75/126

วิทยาลัยเอเชีย จบปริญญาตรีสาขาการ ตลาด คณะบริหารธุรกิจ เป็นอาสากัลยาณ มิตรรุ่นที่ ๓ ของวัดพระธรรมกาย เธอเล่าว่า พอเรียนจบก็ไปสมัครงานในกรุงเทพฯ สอบ ได้สองแห่ง แต่ต้องสละสิทธิ์ เพราะคุณแม่ อยากให้กลับไปทำงานที่จังหวัดนครนายกซึ่ง เป็นบ้านเกิด ขณะที่รองานใหม่ที่คุณแม่หาให้ ก็บังเอิญได้อ่านพบในวารสารกัลยาณมิตรว่า มีการรับสมัครอบรมอาสากัลยาณมิตรจึงลอง มาสมัครดู ประสบการณ์ภายใน เดลลล ทําให้ความคิด - เปลี่ยนแปลง ตีห้าจนถึงหกโมงเช้า แล้วออกกำลังกาย ทำ พระอาจารย์ทราบ ก็รู้ว่าตนเองได้เห็น ดวงปฐมมรรคแล้ว ประสบการณ์ภายในทำให้จิตใจและ ความคิดเปลี่ยนแปลงไปมาก หนูรู้สึกว่ามี จิตใจเข้มแข็งขึ้นมาก รู้ว่าเราควรจะตัดสิน ใจดำเนินชีวิตต่อไปในอนาคตอย่างไร จากการศึกษาธรรมะ และความก้าวหน้า ในการปฏิบัติธรรม ทำให้หนูตัดสินใจ เด็ดขาดแล้วว่า ตลอดชีวิตนี้หนูจะศึกษา ธรรมะต่อไป จะช่วยงานของพระพุทธ ศาสนาไปตลอดชีวิต” ขอทดแทนบุญคุณ ด้วยธรรมะค่ะ “คุณพ่อคุณแม่มีลูก ๓ คนค่ะ หนูเป็น ในช่วงอบรมจะต้องเริ่มนั่งสมาธิตั้งแต่ คนสุดท้อง เพราะฉะนั้นก็มีพวกพี่ ๆ ปรน ธุระส่วนตัวเสร็จแล้วถึงรับประทานอาหารเช้า ต่อจากนั้นก็นั่งสมาธิอีกจนถึงเพล สลับกับการ ฟังธรรมตอนบ่ายสรุปได้ว่าต้องนั่งสมาธิวันละ ประมาณ 5 ชั่วโมง ฟังธรรมะวันละ ๓ ชั่วโมง เธอเล่าถึงความเป็นมาว่า “ก่อนมาอบรม หนูไม่เคยรู้ธรรมะเหล่านี้ มาเลย พอได้เรียนแล้วรู้สึกว่า ธรรมะใน พระพุทธศาสนาเป็นสิ่งที่มีคุณค่าสูงสุด จำเป็นที่ทุกคนควรจะต้องรู้ ส่วนการนั่ง สมาธิ ตอนแรกก็ยังสงสัยอยู่เหมือนกันว่า เอ๊ะ! จะให้ไปทำหน้าที่อาสาฯ ทำไมต้องมานั่ง สมาธิด้วย แต่ก็นั่งปฏิบัติธรรมไปเรื่อย ๆ ขณะปฏิบัติใหม่ ๆ ยังสงสัยอยู่เหมือนกันว่า ธรรมกายมีจริงหรือ ดวงปฐมมรรคมีจริงหรือ แต่พอนั่งไปได้ ๑๑ วัน จำได้ว่าช่วงประ มาณสี่ทุ่ม ก็ปรากฏว่าเห็นนิมิตดวงแก้วที่ ศูนย์กลางกายสว่างไสวขึ้น ทำให้รู้สึกมี ความสุขมาก มีความสุขอย่างบอกไม่ถูก จริง ๆ ความสงสัยต่าง ๆ ที่เคยมีมาแต่วัน แรกที่เข้าอบรมก็หมดไปทันที ดวงสว่าง นิบัติคุณพ่อคุณแม่อยู่แล้ว ส่วนหนูจะพยายาม ทดแทนพระคุณของท่านด้วยธรรมะค่ะ” “สำหรับเพื่อนชายหรือคะ ก็เคยมีเพื่อน สนิทเหมือนกันค่ะ เขายังแปลกใจเลยว่า หนูอยู่วัดได้อย่างไร แต่จิตใจหนูตอนนี้เห็น ใคร ๆ ที่เขาแต่งงานกันแล้วสงสารค่ะ สงสาร เขาที่ว่า เขาอยู่ตัวคนเดียวมีอิสระดีแล้ว ทำไม จึงต้องเอาตัวไปเกี่ยวพันกับคนอื่นให้มีห่วงขึ้น มาอีก อีกทั้งยังเป็นการตัดโอกาสการสร้างบุญ กุศลของตัวเราเองด้วย” เรื่องเป้าหมายชีวิตก็เคยตั้งไว้นะคะ ตอนเด็ก ๆ ตั้งใจว่าจะพยายามเรียนให้สูงที่สุด ให้สมความตั้งใจของคุณพ่อคุณแม่ ตอนเด็ก เคยอยากเป็นพยาบาล ต่อมาก็อยากเป็นครูที่ ไปอยู่ตามดอยเสียสละเพื่อเด็กชาวเขา พออยู่ ม.ศ. ๔ ม.ค. ๕ ความคิดก็เปลี่ยนไป คืออยาก เป็นตำรวจ เป็นทหาร พออยู่มหาวิทยาลัย ก็อยากทำงานธนาคาร เป็นสาวแบงก์โก้ดีนะ พออยู่ปี ๔ ก็คิดว่าเราน่าจะมีกิจการเป็นของ ตัวเองสักอย่าง คิดไปเรื่อย ๆ คิดแต่ว่าจะถีบ ตัวเองให้สูงขึ้น พยายามทำตัวให้เป็นคนมี ที่ศูนย์กลางกายนี้จะนึกขยายให้โตก็ได้ ชื่อเสียง มีเงินมาก ๆ หลังจากมาอบรมที่วัด ย่อให้เล็กก็ได้ ภายหลังที่ได้กราบเรียนให้ แล้ว ความคิดก็พลิกไปอีกรูปแบบหนึ่ง ไม่เคย สิงหาคม ๒๕๓๑ Kalyanamitra.org ๗๓