อาการแห่งการตรัสรู้ธรรม : หน้า 64/126

ต่อจากฉบับที่แล้ว อาการแห่งการตรัสรู้ธรรม เมื่อทรงเลิกบำเพ็ญทุกรกิริยามาปฏิบัติ ตามเส้นทางสายกลาง เริ่มฉันภัตตาหาร พระวรกายก็แข็งแรงขึ้น ทำให้การพากเพียร สมาธิภาวนาได้ผลดีขึ้น เพิ่มพูนพระบารมี ยิ่งขึ้นตามลำดับ จนถึงวันเพ็ญกลางเดือนหก นับเป็นระยะเวลา ๖ พรรษา หลังจากทรง ผนวช วันที่จะทรงตรัสรู้นั้น มีชายชาวป่า คนหนึ่ง ได้นำหญ้ากุสสะมาปูถวายเป็นอาสนะ ก็เนื่องด้วยอำนาจบุญที่ทรงเคยให้ที่นั่งที่นอน มาแต่ภพในอดีต ขณะที่ทอดหญ้ากุสสะ ทรง ออกพระโอษฐ์ตั้งพระสัตยาธิษฐานว่า “ถ้าอาตมาจะได้ตรัสแก่พระสัพพัญ ญุตญาณแล้ว ขอจงบังเกิดเป็นรัตนบัลลังก์ วจลาอาสน์ ปรากฏในที่นี้” บัดนั้นก็บังเกิด ทิพย์รัตนบัลลังก์สูง ๑๔ ศอก พระองค์ประทับบนรัตนบัลลังก์ แล้วตั้ง สัจจะอธิษฐานความเพียรไม่ถอยหลังว่า “แม้เนื้อและเลือดในสรีระจักเดือด แห้งไป เหลือแต่หนัง เอ็น กระดูกก็ตามที เมื่อยังไม่บรรลุถึงประโยชน์อันบุคคล จะบรรลุได้ด้วยกำลังของบุรุษ ด้วยความ เพียรของบุรุษ ด้วยความบากบั่นของบุรุษ แล้ว จักหยุดความเพียรนั้นเสียเป็นไม่มี เลย” อธิบายความว่า แม้เลือดเนื้อจะแห้ง เหือดหายไปก็ตามที ถ้ายังไม่บรรลุพระ สัมมาสัมโพธิญาณจะไม่ขอลุกจากที่นั่ง จะยอมนั่งตายไปเลย พวกเราที่นั่งแล้ว แหม....ยังมีดซื้อ เจอหน้าทีไรก็ถาม “หลวงพ่อ หยุดนิ่งอยู่ที่ศูนย์กลางกาย ความสว่างภายใน ก็ค่อย ๆ พัฒนาจากเห็นแสงสว่างแต่ไม่เห็นรูป ต่อมาเห็นแสงสว่างด้วยเห็นรูปด้วย ทรงตามรู้ ตามเห็นภายในกายเข้าถึงธรรมกายโคตรภู และธรรมกายที่ละเอียด ๆ ขึ้นไปตามลำดับ จนถึงธรรมกายอรหัต ความสว่างภายใน ของพระองค์นั้น สว่างตั้งแต่กายมนุษย์ ละเอียด กายทิพย์ กายพรหม กายอรูป พรหม จนถึงกายธรรม จนยิ่งกว่าตะวัน เที่ยงอีก สว่างเหมือนเอาดวงอาทิตย์ยาม เที่ยงมาเรียงกันเต็มท้องฟ้า (พวกเราอาจ สงสัยว่า สว่างมาก ๆ แล้ว ไม่ร้อนหรือ ไม่ร้อน เลย เพราะสว่างด้วยอำนาจแสงธรรม ยิ่งสว่าง ยิ่งเย็นใจ อย่าเอาแสงสว่างทางโลกมาเปรียบ ทางโลกนั้นยิ่งสว่างยิ่งร้อน) แสงสว่างใน ธรรมรังสียิ่งสว่างยิ่งเย็น เย็นเหมือนแสงจันทร์ วันเพ็ญ ยิ่งสว่างยิ่งชุ่มฉ่ำหัวอกหัวใจ เมื่อไรผมจะเห็นพระธรรมกายสักที” ยังหรอก บุพเพนิวาสานุสติญาณ โยม ก็ยังนั่งบิดอยู่หลายตลบ เดี๋ยวลุก เดี๋ยว พลิก มันก็เลยมีอาการอย่างนี้แหละ ลองดูสิ จุดธูปเทียนอธิษฐาน ไม่ถึง พระธรรมกายจะยอมตายตรงนี้ เดี๋ยวก็ได้ ฝึกต่อไปก็แล้วกันนะ หลังจากทรงอธิษฐานแล้ว พระองค์ ประทับขัดสมาธิเรื่อยไป จนในที่สุดใจรวม ๖๒ เมื่อความสว่างมากขึ้น ๆ ความเห็น หรือญาณทัสสนะก็ชัดขึ้น ๆ ทรงใช้ธรรมกาย อรหัตพิจารณาถึงขันธ์ที่เคยอยู่อาศัยในกาล ก่อน ในชาติในภพก่อน ๆ ได้ตามลำดับ ตั้งแต่ หนึ่งชาติ สองชาติ สามชาติ เรื่อยไปจนถึง ร้อยชาติ พันชาติ ตลอดหลายสังวัฏกัปและ หลายวิวัฏกับว่า เมื่อเราอยู่ในภพนั้น ๆ มีชื่อ Kalyanamitra.org อย่างนั้น มีโคตร มีวรรณะ มีอาหารอย่างนั้น เสวยสุขและทุกข์อย่างนั้น ๆ มีอายุสิ้นสุดลง เท่านั้น ๆ ครั้นจุติ (คือตายจากภพนั้นแล้ว) ก็ได้เกิดในภพต่อไป เมื่อเกิดใหม่ มีโคตร มีวรรณะ เสวยสุขทุกข์อย่างไร ตรัสว่า “เรานั้นระลึกถึงขันธ์ห้าที่เคยอยู่ เคยอาศัยในภพก่อน ๆ ได้หลายประการ พร้อมทั้งอาหาร และลักษณะดังกล่าว นี้เป็นวิชชาที่เราบรรลุในยามแรกแห่ง ราตรี คือ บุพเพนิวาสานุสติญาณ คือ ญาณความสามารถในการระลึกชาติหน หลังได้" ถ้าจะเปรียบกับวิทยาศาสตร์ปัจจุบัน ในเชิงวิชาการ หลวงพ่อขอเปรียบเทียบง่าย ๆ ก็คือ ในทางโลก ภาพต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นใน โลกนี้ เราสามารถเอากล้องถ่ายภาพยนตร์ กล้องถ่ายวีดีโอถ่ายภาพบันทึกไว้เช่นนี้ ใจของ เราก็เหมือนกัน แต่ดีกว่าฟิล์มทั้งหลายในโลก ใจของเรานั้น เป็นดวงใส ใสกว่าดวง แก้วใส ๆ การกระทำทั้งหมดตลอดชีวิตของเรา ถูกบันทึกไว้ในใจตลอดทั้งชาติ ฟิล์มภาพยนตร์ หรือเทปวีดีโอก็ยังมีคุณภาพสู้ใจเราไม่ได้ ชาติที่ผ่านมาแล้ว ใจก็บันทึกเอาไว้ แต่เพราะใจของเรา ยังหยุดนิ่งไม่พอ หลับตา แล้วใจมันมืดซื้อมองไม่เห็นความสว่างภายใน สิงหาคม ๒๕๓๑