การปฏิบัติธรรมในชีวิตประจำวัน : หน้า 35/126

ของเขาไปตามหน้าที่ ส่วนใจก็กำหนดบริกรรม นิมิตกับบริกรรมภาวนาอยู่ภายในต่อเนื่องกัน ไปตลอดเวลาทั้งวันทั้งคืน เป็นเวลาครบ ๒ ปีเต็ม ขณะทำงาน ไปด้วยปฏิบัติไปด้วย คุณยายได้เห็นดวงกลม ใสสว่างลอยนิ่งขึ้นมาตรงศูนย์กลางกาย เห็น ชัดเจนแจ่มแจ้ง ลืมตาก็เห็น หลับตาก็เห็น ไม่ หายไปไหน อุบาสิกาทองสุก บอกให้มอง ตรงกลางดวงกลมใสสว่างนั้น คุณยายก็เห็น ตัวเองนั่งชัดใสอยู่ เมื่อถูกสั่งให้มองเข้ากลาง กายใหม่ที่เห็นก็เห็นกายอื่น ๆ เรื่อยเข้าไป มี กายทิพย์ กายรูปพรหม กายอรูปพรหม ทั้งชนิดกายหยาบและกายละเอียด ต่อจากนั้นจึงมองเข้ากลางกายอรูป พรหมละเอียดเข้าไป ได้เห็นกายธรรมโคตรภู คุณยายอาจารย์เล่าความรู้สึกเมื่อถึง กายธรรมโคตรภู ท่านเกิดความคิดขึ้นมาว่า “เราได้เห็นธรรมะขั้นต้น ๆ แค่นี้ยัง ทำให้ใจสบายถึงเพียงนี้ ถ้าได้เข้าถึง ธรรมะชั้นสูงที่ลึกซึ้ง จะมีความสุขใจสัก เพียงไหน นี่ถ้าจะมีใครเอาทองคำมี น้ำหนักเท่าตัวเรา มาขอแลกเอาธรรมะไป ไม่ให้เราเห็นธรรมะอีก เราก็จะไม่มีวัน ยอม เรารู้แล้วว่าในโลกนี้ไม่มีอะไรช่วย เราได้ มีแต่ธรรมะนี้เอง ที่จะเป็นที่พึ่ง แท้จริงของเรา เกิดความรักธรรมะขึ้นมา จับใจ" คนขยัน ย่อมหาเวลา ปฏิบัติธรรมได้เสมอ ตามกาล กาลาคตัญจะ นะ หาเปติ อัตถัง คนขยัน ย่อมไม่พร่าประโยชน์เมื่อถึง อภิลาส วินเท หทยัสสะ สันติง คนไม่เกียจคร้าน จึงได้ความสงบใจ (พุทธพจน์) คุณยายอาจารย์ของเรา แม้ปัจจุบัน ท่านจะมีความรู้ทางธรรมลึกซึ้งกว้างขวาง มากมายเพียงใด ท่านก็มิได้ปฏิบัติมาโดย สะดวกง่ายดาย ต้องใช้วิริยะอุตสาหะ และ สิงหาคม ๒๕๓๑ ขันติมากอย่างประมาณไม่ได้ แต่ท่านก็สู้ไม่เคย บัณฑิตมิใช่ผู้มีเพียง ท้อถอย ท่านเคยเล่าว่า เวลานั้นท่านคิดสู้ กระทั่งว่า ถ้าตราบใดยังไม่บรรลุธรรม จะ ไม่เลิกความมานะความพากเพียรจนตลอด ชีวิตทีเดียว ท่านใช้เวลาอยู่ถึง ๒ ปี คนรุ่นเราพอมาปฏิบัติไม่พอเดือนไม่พอปี ก็บ่นเบื่อหน่ายท้อถอย บางคนมีเวลาว่าง ปริญญา แต่คือผู้อุดมด้วย ศีล สมาธิ ปัญญา เป็นที่น่าคิดว่า แม้คุณยายอาจารย์ จะไม่มีความรู้เรื่องหนังสือเลย อ่านก็ไม่ออก เขียนก็ไม่ได้ แต่ข้าพเจ้าผู้เล่าเรื่องซึ่งมีปริญญา มากกว่าคุณยายมากมายด้วยซ้ำ ยังพูดว่า ทางโลก ได้เกียรตินิยมถึง ๒ ปริญญา ต้องขอ “ไม่มีเวลา ไม่มีเวลา” ถ้าเราคิดว่าเวลาของ เราไม่มี เราก็จะไม่มีอยู่ดังนั้นตลอดไป ถ้า เราคิดหาให้เวลามีขึ้น เราก็จะมีได้เอง ขึ้นอยู่ กับว่าเราตระหนักในคุณค่าของการปฏิบัติธรรม มากเพียงพอหรือไม่เท่านั้นเอง ความจริงการปฏิบัติธรรม ไม่ใช่ใช้มือ ใช้เท้าปฏิบัติ เราปฏิบัติกันที่ใจ ดังนั้นเรา จะอยู่ในอิริยาบถใด เราก็สามารถปฏิบัติได้ทุก โอกาส บางคนเถียงว่าเวลาทำธุระทางกาย เรื่องอื่นอยู่ ใจก็มุ่งคิดอยู่ในเรื่องธุระนั้น จึงไม่มี เวลาว่าง นั่นเป็นเพียงคำแก้ตัว ถ้าจะสังเกต ตนเองสักนิด ลองตามดูความคิดที่เกิดในใจ จะพบความจริงว่า ใจไม่เคยอยู่ในงานที่กำลัง ทำนั้นถึง ๑๐๐% ด้วยซ้ำไป ถ้าเราเอาเวลาที่ใจไปวุ่นวายคิดเรื่อง อื่น ๆ เหล่านั้น มาเจริญภาวนาเสีย ไม่ว่าจะ เป็นอิริยาบถใด ทำงาน เดินทาง อาบน้ำ กินข้าว เข้าส้วม นั่ง นอน ยืน เดิน ฯลฯ จิปาถะ เหล่านั้น เป็นการปฏิบัติธรรมแล้ว ก็จะเป็นการ ใช้เวลาอย่างคุ้มค่า การปฏิบัติธรรมไม่จำเป็น ต้องอยู่ในอิริยาบถนั่งขัดสมาธิหลับตาอยู่ ท่าเดียว ยอมรับว่าคุณยายเป็นบัณฑิต เป็นนักปราชญ์ เป็นผู้ทรงปัญญา ที่นักศึกษาสมัยใหม่ควรต้อง รู้สึกอับอาย บัณฑิตส่วนมาก เมื่อถือว่า “ฉันเป็น ปัญญาชน เป็นคนฉลาด มีมันสมองอันเลิศ อยากได้อะไรก็รวมพลังกัน ชุมนุมประท้วง เดินขบวนประท้วง สำเร็จบ้าง ไม่สำเร็จบ้าง ถ้าสำเร็จก็มักประกอบด้วยความไม่พอใจของ อีกฝ่ายมากบ้างน้อยบ้าง ไม่เคยได้ด้วยความ เต็มใจสักครั้ง” แต่ชีวิตของคุณยาย คนที่อ่านหนังสือ ไม่ออกเลยนี่แหละ อยากจะให้เจ้าของบ้านที่ ตนอาศัยอยู่พาไปวัดด้วย ไม่ได้ใช้วิธีขอร้อง ดื้อ ๆ แต่ท่านกลับใช้ปัญญาอันแสนฉลาด ทำประโยชน์ให้เจ้าของบ้านรักใคร่เอ็นดูเสีย ก่อน เมื่อขอร้อง เขาก็จะยินยอมให้อย่าง เต็มใจ ว่าที่จริงแล้วปัญญาโกศลอย่างนี้ คุณ ยายมิได้ใช้เพียงครั้งเดียว ท่านใช้ของท่าน เรื่อยมาจนปัจจุบัน ท่านปรารถนาสิ่งใดจึง สำเร็จเป็นอัศจรรย์ทุกอย่าง เพียงแต่การกระทำ ให้ผู้อื่นเมตตานั้น เป็นงานหนัก ต้องเหน็ด E ตต Kalyanamitra.org