วัฒนธรรมและการเปิดเผยร่างกาย : หน้า 107/126

โลกทั้งโลกคือโรงเรียนของเรา ทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่รอบตัวเรารวมทั้งตัวเราเองคือครูของเรา ระยะเวลาตั้งแต่เราเกิด จนถึงเวลาเราตาย คือภาคเรียนของเรา บทเรียนที่โลกนี้จะสอนเรามีทุกชนิดทุกประเภท ไปตำหนิเขาไม่ได้” เราจึงปิดมิดชิดเสมอเสื้อปิดตั้งแต่คอถึงข้อมือ ผ้านุ่ง “แต่ผมก็ยังเห็นว่า เขาควรจะได้รับการตำหนิอยู่ ก็ต้องปิดถึงข้อเท้า แต่ในขณะที่เราถือในเรื่องร่างกาย นั่นเอง เพราะเขาประดิษฐ์คิดค้นขึ้นใช้ ถ้าเขาไม่ประดิษฐ์ ขึ้นมันก็ไม่มี แล้วเราจะได้ตัวอย่างมาจากไหน แต่เอาละ ครับไม่อยากจะโต้กับท่านในเรื่องเล็กน้อยนี้ ผมอยาก เรากลับไม่ค่อยถือในเรื่องวาจา เราอาจจะพูดเรื่องเพศ ได้อย่างชัดเจนในที่สาธารณะ แม้เราจะไม่พูดเอง พวก เพลงฉ่อยลำตัดหมอลำหรือพวกซอเขาก็ว่ากันอย่าง สิงหาคม ๒๕๐๑ ทราบว่าในเมืองฝรั่งซึ่งเป็นเจ้าตำรับการนุ่งน้อยห่มน้อย เต็มที่ในงานต่าง ๆ ไม่เห็นมีใครถือว่าเป็นการเสียหาย นั้นเขามีความรู้สึกนึกคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้อย่างไร?” “เท่าที่อาตมาเคยเห็นมา ก็รู้สึกว่าเขาถือเป็นของ ธรรมดา เพราะเขาถือว่าการนุ่งน้อยห่มน้อยการเปิดเผย อวัยวะบางส่วนเป็นของธรรมดา ไม่เสียหายอะไร เพราะ วัฒนธรรมเขาเป็นอย่างนั้น เขาไม่ถือสานักในเรื่องเปิด เผยกาย แต่เขากลับถือในด้านคำพูดระวังคำพูดมิให้ พาดพิงทางกามารมณ์อย่างแจ่มแจ้งชัดเจน ส่วน วัฒนธรรมไทยเรานั้นมีลักษณะตรงกันข้าม คือ เราถือว่า การเปิดเผยอวัยวะบางส่วนในที่สาธารณะเป็นการ กันอยู่ เสียหายน่าอับอายอย่างยิ่ง ซึ่งสุภาพสตรีไม่ควรกระทำ ใครขืนกระทำก็หมดคุณค่า ฉะนั้นการแต่งตัวแบบไทย ๆ เราก็อยู่กันมาด้วยความสงบสุขตั้งแต่ปู่ย่าตายาย ต่อมา เราก็เปิดประตูรับเอาวัฒนธรรมของฝรั่งมาใช้ และรับเอา ทุกสิ่งทุกอย่างโดยไม่มีการพิจารณาเลือกสรร รวมทั้ง การนุ่งน้อยห่มน้อยนั้นด้วย เมื่อคนไทยซึ่งไม่เคยเห็นการ เปิดเผยกายอย่างโจ่งแจ้งเช่นนั้นมาเห็นเข้า ย่อมจะมีน้อย คนที่จะเห็นเป็นศิลปะอันสวยงามส่วนมากย่อมจะเกิด ความรู้สึกทางเพศขึ้นมาทันที แล้วต่อจากนั้นความเสื่อม เสียศีลธรรมด้านเกี่ยวกับเพศก็เกิดขึ้นอย่างที่เราเห็น ๆ อ่านต่อฉบับหน้า Kalyanamitra.org ๑๐๘