การฝึกสร้างมโนภาพ : หน้า 72/124

ความเห็นกายในกาย ถึงเรื่องพรหม ถือว่าพระพรหมเป็น โตเท่ากับแก้วตาของเรา กำหนดก็ จะพูดถึงเรื่องพ้นโลก ขึ้นอยู่กับ ผู้สร้างโลก ถ้าติดอยู่ในกายธรรม คือการฝึกสร้างมโนภาพ ว่าตรง ที่ ๗ มีดวงแก้วใส ๆ บริสุทธิ์ ฐาน ความรู้ความเห็นของแต่ละศาสดา ตั้งอยู่ที่ตรงนั้น เวลานึกให้นึกอย่าง ใครเข้าถึงกายไหนก็จะพูดถึงกายนั้น สบาย ๆ นึกด้วยใจที่บริสุทธิ์ ด้วย เพราะว่าความรู้ของตัวก็มีอยู่แค่นั้น ใจที่เบิกบานแช่มชื่น คล้าย แต่กายต่าง ๆ อันนี้แหละมีอยู่ใน ตัวของพวกเราทุก ๆ คนทั้งสิ้น ๆ กับ เรานึกถึงเรื่องที่สบาย 1 อะไรสัก เรื่องแล้วก็ให้ต่อเนื่องกันไป กำหนด พระพุทธเจ้าไม่ได้เอาเรื่องนอก ใจตั้งอยู่ที่ตรงนั้น ตรึกนึกถึงความใส ตัวมาสอน พระองค์เอาความรู้จริง หยุดอยู่ในกลางความใสบริสุทธิ์ของ เห็นจริง ที่ละเอียดลึกซึ้งภายในตัว บริกรรมนิมิตดวงนี้ พร้อมกับให้ มาสอนทั้งนั้น กายต่าง ๆ ก็ซ้อนกัน เสียงคำภาวนาดังออกมาจากจุดกึ่ง อยู่ทั้งหมด กายมนุษย์ละเอียด กลางของบริกรรมนิมิตว่า “สัมมา กายทิพย์ กายพรหม กายอรูปพรหม อะระหัง ๆ ๆ” ให้เสียงคำภาวนา และกายธรรม เมื่อพระองค์ท่านได้ ดังออกมาจากจุดกึ่งกลางของดวงแก้ว เห็นกายในกายอย่างนี้จึงทรงสอน ใสบริสุทธิ์ ตรงจุดกึ่งกลางของฐาน สัตว์โลกไว้ในสติปัฏฐาน ๔ เพื่อ ที่ ๗ ซึ่งเป็นทางไปสู่พระนิพพาน ให้ทุกคนดำเนินจิตตามนั้น เมื่อใจหยุดนิ่งมั่นคงไม่คิดเรื่องอื่นเลย เมื่อเราเข้าใจกันดีแล้ว ต่อ มีแต่ดวงแก้วใสบริสุทธิ์อยู่ในกลาง จากนี้ไปเราจะได้ตั้งใจชำระกาย วาจา ตัวอย่างเดียว ถ้าเห็นได้ชัดเจน ใจ ของเราให้สะอาด ให้บริสุทธิ์ อย่างนี้ก็ไม่ต้องภาวนา “สัมมา ขอให้ทุกคนนึกน้อมจิตตามที่หลวงพ่อ อะระหัง” รักษาแต่ดวงใสบริสุทธิ์ จะได้แนะนำต่อไปนี้ อย่างนี้เรื่อย ๆ ไป ต่อจากนี้ไป ให้ทุกคนกำหนดนึกเส้นเชือก ต่างคนต่างทำกันเงียบ ๆ นะ ขึ้นมา ๒ เส้น เส้นเชือกเส้นหนึ่ง ซึ่งจากสะดือทะลุไปด้านหลัง อีก เส้นหนึ่งซึ่งจากด้านขวาทะลุไปด้าน ซ้าย เส้นเชือกทั้งสองจะตัดกันเป็น กากบาด จุดตัดเล็กเท่ากับปลายเข็ม เหนือจุดตัดนี้ขึ้นมาสองนิ้วมือ เรียกว่า ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ ให้กำหนด บริกรรมนิมิต นึกเป็นดวงแก้วใส ๆ กลมรอบตัว ให้ใสบริสุทธิ์ประดุจเพชร ลูกที่เจียระไนแล้ว ไม่มีขนแมว ๒๐ กัลยา ณ ม ต ร