การประสูติของพระราชโอรส : หน้า 102/124

ความรู้สึกขัดแย้งก็เกิดขึ้นอีก “ไม่ได้ ไม่ได้ ไม่ควรปล่อยให้เหตุการณ์บันดาลความเป็น ไปแห่งชีวิต "พระนางรำพึง” ควรจะบังคับ เหตุการณ์ให้เป็นไปตามที่ชีวิตประสงค์” และด้วยความรู้สึกดังนี้เอง วัน หนึ่งเวลาเที่ยง เป็นเที่ยงวันในฤดูร้อน พระนางได้ลอบลงจากปราสาท ออกทาง ท้ายวังมุ่งเข้าสู่ป่าแต่ลำพังพระองค์ ณ ป่านี้มีถ้ำอยู่แห่งหนึ่ง เป็นที่ซึ่งไม่ค่อยจะ มีใครย่างกรายเข้ามา เป็นที่สงบสงัด วังเวง ต้นไม้ทุกต้นยืนสงบนิ่ง เหมือน คอยจับจ้องอิริยาบถของพระนาง บรรยา กาศอย่างนี้น่าจะเป็นที่ นที่ตั้งแห่งความกลัว ของผู้มีธาตุแห่งความขลาด แต่พระนาง ทรงมุ่งพระทัยแต่เรื่องเฉพาะหน้า จึงไม่ เปิดโอกาสให้ความคิดคำนึงถึงอื่นใดมา แผ้วพานได้ พระนางเสด็จมาที่นี่เพื่อจะ นั่นเป็นโทษของวัฏฏะ ด้วยเหตุนี้ หลักธรรมที่ดีที่สุด ที่ควรยึดถือเป็นหลักชีวิต คือความไม่ประมาท ได้ในเวลานั้น เป็นอันว่า พระดำริที่จะรีดอุทร หรือทำลายพระโอรสของพระนางเวเทหิ เป็นเรื่องล้มเหลว บัดนี้พระนางตัดสิน พระทัยอย่างแน่วแน่แล้วว่า จะปล่อยเรื่อง ให้เป็นไปตามยถากรรม ลูกจะเป็นฉันใด ในภายหน้าก็สุดแล้วแต่บุญแต่กรรมเถิด และแล้ววันที่ตื่นเต้นที่สุดก็มาถึง พระนางจอมนารีแห่งแคว้นมคธประสูติ พระราชโอรสงดงาม พระฉวีเปล่งปลั่ง พระเจ้าพิมพิสารและ พระบรมวงศานุวงศ์ทรงดีพระทัยเป็นที่ยิ่ง พระนางเจ้าเวเทห์นั้นทรงตื่นเต้นตามผู้อื่น ไปด้วย แต่ก็เพียงครู่เดียวเท่านั้น เรื่อง ที่โหราจารย์ท่านายก็ผุดขึ้นมาในความ ดังเรือทอง รีดพระครรภ์เอาพระโอรสออก จ ณะนั้นความรู้สึกของพระนาง สับสนวุ่นวายสุดพรรณนาพระ เจ้าพิมพิสารทรงสงสัยในพระอาการของ พระนางมาตั้งแต่เช้าแล้ว จึงรับสั่งให้คน สอดส่องดูอยู่ตลอดเวลา เมื่อเห็นพระนาง ชักภูษาคลุมพระเศียรลงจากปราสาทออก ทางท้ายวังมุ่งเข้าสู่ป่าแต่พระองค์เดียว ทรง ประพฤติในสิ่งที่ไม่เคยกระทำมา จึง กราบทูลให้พระเจ้าพิมพิสารทรงทราบ จอมจตุรงค์แห่งแคว้นมคธพร้อมด้วยราช วัลลภจึงเสด็จติดตามไปห่าง ๆ เมื่อพระนาง เข้าสู่ถ้ำ ราชวัลลภจึงรีบวิ่งไปส่งเสียง พอให้พระนางได้ยินและสำเหนียกได้ว่า มีผู้ติดตามมา แล้วพระเจ้าพิมพิสารก็ แสดงพระองค์ให้ปรากฏ พระนางสะดุ้ง พระทัยและกันแสง "น้องมาทำไมที่นี่” พระเจ้า พิมพิสารตรัสถาม พระนางกันแสงหนักขึ้น นั่นคือ คำตอบที่พระนางจะพึงถวายพระราชสวามี ๑๐๐ กัลยาณมิตร Kalyanamitra.org สำนึกของพระนาง สีพระพักตร์ซีดสลดลง ทรงลูบคลำโอรสน้อย พลางตรัสเพียง แผ่วเบาว่า "จะเป็นอย่างไรก็ไม่รู้สิ” แล้วหลับพระเนตรเสีย เหมือนจะต้องการ ลืมทุกสิ่งทุกอย่างให้หมดสิ้น วันนั้นเป็นวันที่ชาวเมืองรื่นเริง มากที่สุดวันหนึ่ง มีงานรื่นเริง ฉลองรับพระกุมารประสูติใหม่ธงทิวปลิว สะบัดทั่วพระนคร มีมโหรสพพร้อม ร้องรำเพลงกันเป็นที่ครื้นเครงยิ่งนัก ใน ราตรีนั้นโคมไฟทั่วพระนครประดับตกแต่ง เป็นพิเศษ มองดูสว่างประดุจกลางวัน พวงดอกไม้ห้อยย้อยระย้าตามทางสาม แพร่งและสี่แพร่ง ทวยนาครต่างชื่นชมยินดี ต่อการอุบัติของพระราชกุมารยิ่งนัก เขา ร้องรำอวยพรให้พระราชกุมารทรงพระ เป็นธงชัยของมคธรัฐในกาลภายหน้า สำราญและสมบูรณ์ด้วยพลานามัย ทรง อนิจจา! ใครจะทราบบ้างว่า เวลานี้ในพระทัยของพระนางเวเทห์พระ ราชมารดาจะเป็นประการใด และถ้า ทวยนาครเหล่านั้นทราบว่าพระราชกุมาร อุบัติมาเพื่อก่อเรื่องร้ายให้แก่พระราชบิดา