การตีตนเสมอท่าน : หน้า 74/124

ข้อนี้สรุปความได้ว่า หากเราได้รับ ความไว้วางใจจากเจ้านาย หรือ มีความเกี่ยวดองกับท่านเป็นกรณีพิเศษ ก็อย่า เหลิงลืมตัว จนกลายเป็นละลาบละล้วง และลามปามได้ คนที่มีนิสัยลามปามแบ่งเป็น ๒ ประเภทคือ ๑. พวกตีตนเสมอท่าน ๒. พวกยกตนข่มท่าน พวกตีตนเสมอท่านเป็นอย่างไร? สมัยที่หลวงพ่อเป็นนิสิต มีเพื่อนร่วมรุ่น ที่มีฝีมือจนได้รับเลือกจากอาจารย์ให้มาเป็น หลวงพ่อเชิญให้ท่านนอนบนเตียง ผู้ช่วย เพื่อนบางคนก็วางตัวดี แต่เพื่อน ส่วน ตัวเองนอนกับพื้น ถึงแม้ท่านจะเป็นรุ่นน้อง และมีอายุน้อยกว่า แต่เพราะท่านมีคุณธรรม บางคนไม่รู้จักการวางตัว แม้แต่เก้าอี้ของ อาจารย์ก็ไปนั่งเพราะถือว่าตนเป็นลูกศิษย์ สูงกว่า จึงให้ความเคารพท่านตลอดมา คนสนิท ต่อไปก็เริ่มละลาบละล้วงไปใช้ ตั้งแต่ท่านยังเป็นนิสิต ยังไม่ได้บวช ของส่วนตัวของอาจารย์ เช่น ถ้วย จาน เคารพโดยถือเอาคุณธรรมเป็นที่ตั้ง แก้วน้ำของท่าน แม้ โบราณสอนไว้ว่า "ไม่ควรตีตน Sport (ลง วันหนึ่ง เจ้าสุนัขตัวนี้นอนอยู่ใต้ถุนบ้าน ได้ยินคนเขาคุยกันเรื่อง เสือ ว่าเป็นสัตว์ที่ น่ากลัวจริง ๆ มันหูผึ้งตั้งใจฟังว่า เสือมัน น่ากลัวอย่างไร ก็พอดีคนหนึ่งเอ่ยปากถาม เพื่อนขึ้นมาว่า "ข้าไม่เคยเห็นเสือเลย มันน่ากลัว ยังไง คือ” "ปัดโธ่ มันมีตั้ง ๔ ขา แล้วเขี้ยว เจ้าสุนัขได้ฟังก็นึกว่า "เราก็มี ๔ ขา เหมือนกัน เขี้ยวเราก็คม ขนาดกำนัน เรายังเคยกัดซะจมเขี้ยวไปเลย” พอถือวิสาสะใช้ร่วมกัน ปัจจุบันนี้ ถ้วยแก้วหรืออาสนะของท่าน นาน ๆ เข้าแม้กระทั่งของกินของอาจารย์ก็ หลวงพ่อก็ไม่เคยถือวิสาสะนำมาใช้ เพราะ หยิบมากิน จนในที่สุดก็ทำตัวเหมือนกับ ให้ความเคารพว่าเป็นของครูอาจารย์ ซึ่ง มันก็คม เป็นเจ้าของที่ทำงานนั้นเสียเอง บางคน หลวงพ่อได้ปฏิบัติเช่นนี้มาตลอด หลวงพ่อก็เตือน แต่เตือนแล้วก็ไม่เชื่อก็ ปล่อยเขา คนที่ลามปามเช่นนี้มักไม่เจริญ แม้จบการศึกษาไปทำงาน ทั้ง ๆ ที่เป็นคน มีฝีมือ แต่ก็ไม่ก้าวหน้า ไม่เป็นที่รักของ เพื่อนร่วมงาน เพราะความที่ไปละเมิดสิทธิ คนหลงตัวเองจะไม่มีโอกาสสร้างความดีได้ ของผู้อื่นจนเคยตัว เมื่อไม่มีใครอยากให้ ตรงกันข้าม ถ้าเราไปพบผู้ที่มี ร่วมงานด้วย ก็ไปนั่งโทษโชคชะตาฟ้าดิน คุณธรรมสูงกว่า และเรายกท่านไว้เหนือหัว แท้จริงเป็นเพราะตัวเองสันดานไม่ดีต่างหาก เอาใจผูกไว้กับความดีของท่าน หลวงพ่อไม่ชอบนิสัยเช่นนี้ และ ไม่เคยทำ สมัยที่เพิ่งได้พบหลวงพ่อธัมมชโย เสมอท่าน” หากเราไปตีเสมอใคร ถ้าผู้นั้น เขามีคุณธรรมสูงกว่าเรา เราก็มองไม่เห็น คุณความดีของเขา เพราะใจเราบอด การทํา อย่างนี้จะทำให้เรามีความอุตสาหะขวนขวาย สร้างความดีตามท่าน แล้ววันหนึ่งเราก็จะ ตอนนั้นท่านยังเป็นนิสิตรุ่นน้อง ครั้งแรกที่ สามารถปรับปรุงตัวให้ดีเท่าท่านได้ พบก็นึกรักท่าน เห็นท่าทางนิสัยดี จึงตั้งใจ 1 มีนิทานเกี่ยวกับเรื่องการตีตนเสมอ ว่าจะรับรุ่นน้องคนนี้มาเป็นลูกศิษย์ จะสอน ท่านเล่าว่า มีสุนัขตัวหนึ่งรูปร่างใหญ่โต วิชาหนังเหนียวอยู่ยงคงกระพันให้ แต่เมื่อ แข็งแรง แต่มีนิสัยเสียชอบระรานกัดผู้คน ได้พูดคุยสนทนากัน พบว่าท่านมีคุณธรรม ในหมู่บ้านไปทั่ว ไม่ว่าเด็กหรือผู้ใหญ่หรือ สูงกว่า จึงเชิญท่านมาพักที่บ้านของหลวงพ่อ แม้แต่กำนันผู้ใหญ่บ้าน ก็ถูกกัดมาแล้ว บ้านพักนั้นมีห้องเดียวและเตียงเดียวเวลานอน ๗๒ กัลยาณมิตร ใครเดินผ่านต้องถือไม้เตรียมระวังไว้ "เล็บมันก็คม ตะปบที่เนื้อหลุด ติดมาเลย ตะปบกะโหลกใครหนังหัวหลุด ติดมาทั้งหัวเชียวละ” เพื่อนคนนั้นบรรยายต่อ เจ้าสุนัขมันนึกในใจว่า "เล็บเราก็คม ยังเคยตะปบถลกหนังทั้งแมวทั้งหนูตายมา ตั้งหลายตัว” เสียงคนนั้นอธิบายต่อ "อย่าว่าแต่เขี้ยวเล็บมันเลย เพียง แค่ได้ยินเสียงมันคำรามก็สะท้านอกสะท้าน ใจหมดแรงนอนให้เสือกินแล้ว” เสียงเสือเท่าไหร่กัน เสียงเราก็ใช่ ย่อย คำรามก็ดูน่ากลัว เจ้าสุนัขนักผยอง เอาตัวเองไปเทียบกับเสือ วันต่อมา มันได้ยินเขาคุยกันว่า ตอนนี้มีเสือมาเพ่นพ่านอยู่ชายป่าเลยหมู่บ้าน Kalyanamitra.org