การสนทนากับแอนดรูว์ : หน้า 108/124

แอนดรูว์ทำตาโต เงยหน้าขึ้นมา ดูหน้าของฉันแล้วก็ถามว่า "ทำไมมาดมัวแซลถึงทราบชื่อเดิม ของไอร่าได้” ฉันก็ตอบไปว่า "ทราบ จ๊ะ ถ้าคนเรามีความ พยายามเขาก็จะรู้ทุกสิ่งทุกอย่างได้ และ ถ้าอยากจะรู้ ในโลกนี้ไม่มีความลับหรอก นะจ๊ะ" แอนดรูว์เช็ดน้ำตาแล้วก็นั่งตัวตรง “แล้วเขาจะไม่กลับมาอีกหรือ” คนเดินไปเปิด ปรากฏว่าเป็นบุคคลที่ฉัน "กลับซิครับ ผมคิดว่าเขาจะต้อง ไม่คาดฝันว่าจะมาที่นี่ เขาย่างก้าวเข้ามา กลับมาอย่างแน่นอน ถ้าเขามีพลังเหมือน ดังก่อนแล้ว เพราะงานที่เขาทำเมื่อครั้ง ที่แล้วนั้นเป็นเรื่องที่ยาก และก็ใหญ่โต จริง ๆ เขาจึงหายไปนาน” แอนดรูว์ตอบ “แล้วเราจะกลับมาเมื่อไหร่เหรอจ๊ะ” ฉันถาม ขึ้นมา ท่าทางเสมือนกับกำลังใช้ความคิด หรือไม่มา” พร้อมกับพูดขึ้นว่า “อรุณสวัสดิ์ครับ อรุณสวัสดิ์แอนดรูว์” มาดมัวแซล ท่านสาธุคุณโอทูร์ในชุดเครื่องแบบ ของอนุศาสนาจารย์ ชุดดำที่เคร่งขรึม มีปลอกคอสีขาว ย่างเท้าเข้ามาในห้อง "ผมไม่ทราบเหมือนกันครับ” อย่างนุ่มนวล แต่ดูเหมือนว่าแฝงความ “แล้วเธอจะรู้ได้อย่างไรว่าเขามา รู้สึกอะไรสักอย่างหนึ่งที่สะกิดใจฉัน เพราะ บุคลิกที่เขาก้าวมานั้นเหมือนกับคนที่ อย่างลึกซึ้ง ความอ่อนแอที่เห็นเมื่อสักครู่ “ถ้าเขามาผมก็จะเห็นครับ กระหยิ่มใจในชัยชนะที่พึ่งได้มาอย่างนั้น นั้นดูจะเหือดแห้งหายไปโดยพลัน ท่าทาง จะมาปรากฏตัวให้เห็นเองโดยไม่ต้องไป ดูเหมือนกับคนที่กำลังสะใจในความย่อยยับ เป็นผู้ใหญ่ที่มีความเชื่อมั่นในตัวเองของ เรียกร้อง แต่ทำไมมาดมัวแซลถึงได้ ปรากฏออกมาทั้งใบหน้า ทราบชื่อของไอราละครับ” เด็กคนนี้ และบุคลิกของเขาอย่างเด่นชัด เขา ฉันจึงเล่าสั้น ๆ ให้แอนดรูว์ฟังว่า บอกว่าเขาเป็นเพื่อนของผมคนหนึ่งซึ่งเคย เกี่ยวกับเรื่องช้าง จึงได้ทราบชื่อของไอร่า รู้จักกันมานานแสนนาน และเขาอยาก จะมาช่วยผมให้ทำภารกิจที่ตั้งใจไว้ให้สำเร็จ แต่ฉันไม่ได้เล่าถึงความพยายามที่ฉันทุ่มเท ของศัตรูอย่างนั้น ถึงแม้ใบหน้าของเขา จะดูเต็มไปด้วยความเศร้า เห็นอกเห็นใจ แต่ฉันสังเกตเห็นดวงตาของเขาที่มันโกหก ใครต่อใครไม่ได้ว่า ท่านสาธุคุณกำลังยิ้ม อยู่ภายในหน้าของตัวเอง แต่ฉันก็ไม่อาจ พูดสิ่งนั้นออกไปได้ ท่านสาธุคุณเดินเข้า มาจับแขนของแอนดรูว์ ดูว่ามันเป็น ของเขาเป็นอย่างไรบ้าง และก็เปล่งเสียง “ผมไม่ค่อยรู้เรื่องราวเกี่ยวกับช้าง ตัวเองได้ไปพบนักศึกษาจากประเทศไทย ตัวนี้มากนักหรอกครับ เพียงแต่ว่า เขา เข้าคนหนึ่ง ในกรุงลอนดอน และคุยกัน เพื่อหาความจริงเกี่ยวกับเรื่องนี้เกือบตลอด อย่างไรบ้าง เจ็บปวดตรงไหนบ้าง ที่ศีรษะ ให้ได้ในชีวิตนี้ แล้วเขาก็บอกว่า ทุกสิ่ง สัปดาห์ เพราะฉันรู้สึกว่ามันเป็นเรื่อง ทุกอย่างในโลกนี้มีขอบเขตและมีที่สิ้นสุด น่าอายไม่ใช่น้อยเหมือนกันที่จะมาเล่าว่า อุทานออกมาเป็นครั้งคราว ตัวฉันเองนั้นสนใจเรื่องนี้มากแค่ไหน ด้วย "พระเจ้าช่วย! แหมเธอนี่ช่าง 17 ของมันเสมอ ถึงแม้ว่าจะเป็นช้างที่มี อานุภาพมาก แต่เขาเองก็จำเป็นจะต้อง ความรู้สึกเห็นใจและสงสารเด็กน้อยคนนี้ เคราะห์ร้ายจริง ๆ เจ้าบันไดนั้นมีคนเคย ใช้เวลาในการสะสมพลังของเขาเช่นเดียว อย่างมาก ทำให้ฉันเข้าไปโอบกอดเขา ตกลงมาไม่รู้กี่ครั้งกี่หนแล้ว แอนดรูว์ กัน เขาเป็นเพื่อนที่สนิทกับผมมากที่สุด ไว้แน่น แล้วก็หอมแก้มทั้งสองข้างของเขา ดูเหมือนจะเป็นคนเคราะห์ร้ายที่สุดในรอบ และรู้ใจผมมากที่สุด เพราะเคยช่วยผม มาไม่รู้กี่ครั้งแล้ว” "และครั้งนี้ล่ะจ๊ะ ทำไมเขาถึงไม่ มาช่วยเธอ?” ฉันถามด้วยความฉงน แอนดรูว์ก็ตอบอย่างสุขุมว่า "ก็อย่างที่ผมบอกมาดมัวแซล นั่นแหละครับว่า ทุกสิ่งทุกอย่างมีขอบเขต และมีที่สิ้นสุดในตัวของมันเอง ไอร่า “ฉันจะอยู่กับเธอจะแอนดรูว์ เธอ และบอกเขาว่า ๔-๕ ปีนี้” จะต้องเข้มแข็ง” แอนดรูว์ไม่ได้ตอบอะไร สวมกอดฉันไว้แน่น ฉับพลันนั้นก็บังเกิด ได้แต่ "คุณครูครับ” แอนดรูว์ด้านขึ้น ด้วยน้ำเสียงที่เอาจริงเอาจัง "ผมบอก คุณครูตามตรงเลยว่า แล้วก็ผลักผมตกบันได” “พระเจ้าช่วย” ท่านสาธุคุณอุทาน ความรู้สึกผูกพัน ซึ่งฉันไม่เคยมีมาก่อน กับเด็กคนไหนทั้งนั้น หากว่าถ้าฉันจะได้ เป็นแม่ของใครสักคนหนึ่งละก็ ให้ได้เป็น เขาต้องเสียพลังงานเป็นจำนวนมาก เมื่อ แม่ของเด็กที่หน้าตาแบบนี้ เฉลียวฉลาด ครั้งที่ผมให้ไปช่วยทหารสองคนนั้นให้รอด น่ารักอย่างนี้ ฉันจะดีใจมากทีเดียว ถ้า มีคนขัดขาผม “เป็นไปได้กระนั้นหรือ ฉันคิดว่าเธอคง นึกฝันไปเองกระมั้ง” แล้วท่านสาธุคุณก็ หันมาทางฉันพลางกล่าวว่า “มาดมัวแซล คุณคงจะทราบว่า จากเงื้อมมือของการจลาจลเมื่ออาทิตย์ที่ เขาเป็นลูกที่แท้จริงของฉัน ทันใดนั้นได้ เด็กในวัยนี้ก็มักจะโทษอะไรต่ออะไรคน ยินเสียงเคาะที่ประตู คุณป้าโจฮาร่าเป็น ขึ้นอยู่ร่ำไป ถึงแม้ความผิดนั้นจะเป็น แล้ว” ๑๐๖ กัลยา ณ มิตร Kalyanamitra.org