การดับทุกข์และสัมมาทิฐิ : หน้า 117/124

เทวดาผู้วิเศษเวทย์มนต์ใด ๆ จะช่วยดับทุกข์ของ เราได้ เพราะทุกข์เปรียบเหมือนอาการคัน ซึ่ง เกิดจากโรคขี้กลากของเราเอง โรคกลากของเราให้หายเสียก่อน เราต้องรักษา อาการคันจิง จะหาย คนอื่นจะช่วยได้แต่ก็เพียงบอกยาเท่านั้น ถ้าเกิดคันขึ้นมาแล้ว จะกราบไหว้วิงวอนให้สิ่ง ศักดิ์สิทธิ์มาช่วยทำให้หายคันนั้น ไม่มีทางสำเร็จ ดอก การที่จะดับอาการทุกข์โดยไม่ดับตัณหา ก็ไม่มีทางเป็นไปได้ฉันนั้น การเห็นอริยสัจจ์ ๔ ด้วยปัญญานี้แหละเรียกว่า สัมมาทิฐิ “เราจะทำอย่างไรล่ะคะจึงจะเกิดสัมมาทิฐิ” ดวงแก้วถามขึ้น “อาตมากล่าวแล้วว่า สัมมาทิฐิ หรือ ปัญญาอาจจะเกิดขึ้นได้ ๔ ทางด้วยกัน คือ สุตมยปัญญา ปัญญาที่เกิดจากการฟัง ชาวพุทธ ต้องเป็นนักฟังที่ดี เป็นคนชอบฟัง ฟังข่าวสาร ฟังเรื่องราว ฟังเทศน์ ฟังปาฐกถา ฟังการอภิปราย ฟังการสนทนาในเรื่องที่จะทำให้เห็นอริยสัจจ์ อาต ประเภท ขายดีเป็นเทน้ำ หนังสือประเภทธรรมะ มารู้สึกว่าชาวพุทธสมัยนี้ไม่ค่อยฟังเท่าไร เวลา ธัมโมขายไม่ค่อยออก ต้องพิมพ์แจกฟรีในงานศพ พระเทศน์ให้ฟังที่วัด ก็มีแต่คนแก่ ๆ ไปฟังไม่กี่คน ได้รับฟรีไปแล้วก็อ่านเสียเมื่อไรล่ะ ส่วนมากก็เอา พระท่านเห็นใจคิดว่าชาวบ้านคงไม่มีเวลาไปฟังที่วัด ไปเก็บไว้เปล่า ต่อเมื่อแก่ตัวลง เห็นว่าจะไป อุตส่าห์ไปเทศน์ให้ฟังทางวิทยุจะได้เปิดเครื่องรับฟัง ไม่รอดแล้วนั่นแหละจะหยิบมาอ่านบ้าง พออ่าน ตามสบายที่บ้าน แต่ส่วนมากก็ไม่สนใจฟัง พอ จบก็ตาย... ตายพอดี..." เจ้าหน้าที่ประกาศว่า จะมีการแสดงพระธรรม เทศนาเท่านั้น รีบเปิดไปสถานีอื่น เพื่อรับฟัง เพลงบ้าง ละครวิทยุบ้าง ถ้าไม่มีรายการอื่น ก็ เป็นอันว่าปิดวิทยุกัน ปล่อยให้พระเทศน์อยู่องค์เดียว ที่ห้องส่งนั้น เมื่อเป็นเช่นนี้สัมมาทิฐิก็ไม่เกิด” มีหนังสือมีมาก สุดมั้ย หญิงสาวทั้งสองหัวเราะขึ้นพร้อมกัน แล้ว ดวงแก้วก็พูดขึ้นว่า "ท่านก็พูดตลกเป็นเหมือนกัน ดิฉันนึกว่าท่านจะพูดเป็นแต่เรื่องหลัก ๆ “ชาวพุทธเรา เป็นเสียอย่างนี้เป็นส่วนมาก อาตมาอธิบายต่อ “จึงไปไม่ถึงไหน นอกจาก "ในสมัยพุทธกาล หนังสือยังไม่มีแพร่หลาย การฟังและการอ่านแล้ว ชาวพุทธจะต้องสร้าง คนได้ความรู้จากการฟังเป็นพื้น ท่านจึงแนะนำ จินตามยปัญญา คือความรู้ ความเห็นที่เกิดจาก ให้ฟังอย่างเดียว แต่สมัยนี้หนังสือมี ความคิด ชาวพุทธจะต้องเป็นคนชอบคิด ชอบค้น ปัญญาจะต้องหมายถึงการอ่านด้วย ชาวพุทธ ชอบวิจัยวิจารณ์เหตุผลของสิ่งต่าง ๆ เมื่ออารมณ์ จะต้องเป็นนักอ่านที่ดี ชอบอ่านเรื่องราวที่ทำให้ ใด ๆ ผ่านเข้ามาทางตา ทางหู ทางจมูก ทางลิ้น เห็นอริยสัจจ์ รู้สึกว่าชาวพุทธเราไม่ค่อยชอบอ่าน ทางผิวกาย และทางใจ จะต้องจับมาคิดมาค้น เรื่องราวที่มีสาระประโยชน์ ที่อ่านอยู่บ้างก็ชอบ อย่าปล่อยให้มันผ่านไปโดยไร้ประโยชน์ ความจริง อ่านแต่นิยายเริงรมย์ต่าง ๆ หนังสือนิยายทุก นั้นสิ่งต่าง 1 ที่เราได้ประสบพบเห็นอยู่ทุกวันนั้น กัลยาณมิตร ๑๑๕