การเผชิญหน้ากับความสูญเสีย : หน้า 111/124

แอนดรูว์คุยโต้ตอบปัญหาต่าง ๆ อะไรบ้าง ส่วนแอนดรูว์นั้นผ่านไปได้โดย มากและไม่รู้จะทำอย่างไรกับงานศพของ กับลุงของเขาทางโทรศัพท์ อย่างน่ารัก ไม่ยากลำบากนัก หน้าตาที่น่าเอ็นดูของ บุพการีทั้งสอง เขาเองไปร่วมพิธีศพ ที่สุด น้ำเสียงเขานั้นไพเราะและมีเสน่ห์ เขาพร้อมกับปลาสเตอร์ที่ติดที่ศีรษะและ พร้อมกับญาติผู้ใหญ่หลายคนที่บินมาจาก ฉันมองดูเขาตอบคำถามต่าง ๆ ทาง ผ้าที่พันแขนของเขานั้น เรียกความสงสาร อังกฤษ หลายคนอยากให้เขาไปอยู่ที่ โทรศัพท์ด้วยความเอ็นดู ฉันยังนึกสงสัย จากเจ้าหน้าที่ทุกคน เขาเข้าไปคอยฉัน อังกฤษด้วย แต่เขาเองยังไม่อยากไป อยู่ในใจว่าทำไมหนอ... ถ้าแอนดรูว์มี ก่อนล่วงหน้าแล้ว ฉันค่อนข้างจะเอื้อม เขาอยากจะอยู่ที่บ้านของคุณป้าโอฮาร่า คุณลุงที่ร่ำรวยเช่นนี้ เขาจึงไม่ไปอยู่กับ ระอาเกี่ยวกับความตึงเครียดของสภาพ มากกว่า ในเดือนแรก ๆ เขารู้สึกว้าเหว่ คุณลุง แต่กลับอยู่กับคุณป้าโอฮาร่าที่นี่ สังคมในเมืองนี้เสียเหลือเกิน ความ- และเหงามาก เขาคิดถึงภาพคุณพ่อ คุณป้าคงจะดีอกดีใจที่จะเห็นหลานของ เกลียดชังกันระหว่างมนุษย์เราเท่านั้นเอง คุณแม่ของเขาตลอดเวลา บางครั้งเกิด ตัวเองไปอยู่กับคุณลุงผู้มั่งคั่ง หรือ ที่ทำให้สังคมนี้ต้องเผชิญกับความ ความเกลียดชังพวกผู้ก่อการร้าย ไอ อา ทางโรงพยาบาลนั้นมีแผนการที่จะ ยุ่งยาก และทำให้เสียเวลามากมายขนาดนี้ เอ (IRA) อย่างมาก ที่มาพรากคุณพ่อ เราสองคนเข้าไปนั่งคอยอยู่ด้วยกัน คุณแม่ของเขาไป ความเคียดแค้นนี้ทำ ให้แอนดรูว์อยู่ค้างจนกระทั่งถึงเช้าวันจันทร์ เพราะว่าขาของเขาไม่ได้เป็นอะไรมาก และแขนที่หักนั้นเป็นการหักชนิดที่ว่าไม่มี กระดูกออกไปทิ่มแทงเนื้อเยื่อแต่ประการใด เป็นการหักแบบชนิดที่รุนแรงน้อยที่สุด เขา จึงขอกลับบ้านในตอนบ่ายวันนั้น ฉันจึง และ รับอาสาที่จะไปคุยกับแพทย์เวร พยาบาลให้อาศัยความคุ้นเคยกับเจ้าหน้าที่ ของโรงพยาบาลแห่งนี้ แอนดรูว์ก็คงจะ ออกมาจากโรงพยาบาลอย่างไม่ลำบากนัก คุณป้าจัดข้าวของที่จำเป็นต่าง ๆ ใส่กระเป๋า เดินทางให้แอนดรูว์ ตัวฉันเองก็คว้า กระเป๋าเดินทางใบเดิมจากห้องพัก และ ให้คิดอะไรไม่ออก และบางทีก็นั่งซึมอยู่ คนเดียวเป็นวัน ๆ โดยไม่พูดจากับใคร เลย คุณป้าโอฮาร่าเป็นคนที่เข้าอกเข้าใจ พยายามมาปลอบ ประโลมอธิบายให้แอนดรูว์เข้าใจถึงชีวิต แอนดรูว์อย่างดี และความเชื่อในศาสนาที่แตกต่างกัน ความโกรธแค้นนั้นค่อนข้างจะมากในใจ ของเขาในตอนแรก แต่ไม่ช้าก็กลายเป็น ความกลัว กลัวที่จะต้องสูญเสียชีวิตไป อย่างคุณพ่อคุณแม่ของเขา ในวันคริสต์ มาสครั้งที่แล้ว ซึ่งเป็นช่วงจังหวะที่ หมู่ญาติและครอบครัวจะมารวมกัน เขา จึงมีชีวิตอย่างเงียบเหงา กับคุณป้าโอฮาร่า ก็เขียนจดหมายลาผู้อำนวยการต่อไปอีก ที่ห้องผู้โดยสารขาออก ที่เขาจัดเป็นห้อง สัปดาห์หนึ่ง โดยให้เหตุผลว่าจะไปเป็น พิเศษไว้ให้กับผู้โดยสารที่เดินทางด้วยแท็ก ในคืนวันนั้นเอง ความกลัวอย่างมากมาย ผู้ดูแลแอนดรูว์ในระหว่างเดินทางไปรักษา ซอากาศ ตัวที่อังกฤษ เขาบอกหมายเลขเครื่องบิน ก็ผุดขึ้นในใจของเขา ทำให้เกิดความ และเวลาที่นัดหมายไว้ให้พร้อมกับชื่อผู้ที่ วิตกกังวล ด้วยเกรงว่าตนเองจะต้อง หลังจากอาหารกลางวันแล้วเราก็ จ้างมา ที่เค้าเตอร์เขาก็จัดที่ห้องพิเศษ จากทุกสิ่งทุกอย่างในโลกนี้ไปเช่นเดียว นั่งรถแท็กซี่ไปด้วยกัน เพื่อไปคอยเครื่อง ให้ในทันที ดูเหมือนจะเป็นบริการพิเศษ กับพ่อแม่ของเขา แล้วเขาก็นั่งอยู่ใน บินแท็กซี่อากาศที่จะมารับเวลาประมาณ อย่างเดียวของสนามบินแห่งนี้ที่น่าประ- ความเงียบจนช่วงเวลาผ่านเลยเที่ยงคืนไป บ่าย ๓ โมง คุณป้าโอฮาร่าติดรถออกไป ทับใจ อาจจะเนื่องมาจากอำนาจวาสนา ซึ่งเป็นเวลาที่เด็ก ๆ ทั้งหลายกำลังเฝ้าคอย ส่งถึงสนามบินเบลฟาสต์ด้วย สนามบิน ของผู้ที่อยู่ปลายทางคือ คุณลุงผู้มั่งคั่ง อย่างใจจดใจจ่ออยากจะเห็นซันตาคลอส เบลฟาสต์ไม่ใช่สถานที่ที่น่าอภิรมย์อะไรเลย ของแอนดรูว์ก็เป็นได้ พอมีเวลาฉันจึง มา เอาของขวัญมาให้ทางปล่องไฟ ภายใต้ กว่าฉันจะผ่านด่านตรวจอาวุธเข้าไปสู่ห้อง ถามแอนดรูว์ต่อไปว่า บรรยากาศแห่งความเงียบในคืนวันนั้น ผู้โดยสารขาออกนั้นก็ทุลักทุเลเต็มที เจ้า "แล้วไอร่ามาพบเธอได้อย่างไร” เขารอคอยด้วยอารมณ์ที่วุ่นวายสับสน หน้าที่แทบจะค้นของในกระเป๋าฉันทุกชิ้น แอนดรูว์ก็เล่าให้ฉันฟังสั้น ๆ ว่า เต็มไปด้วยความกลัวอย่างที่สุด ทุกอัน ไม่ให้รอดสายตาไปได้เลย เพื่อ เมื่อปีที่แล้วเมื่อเขาทราบข่าวการเสียชีวิต แอนดรูว์เล่าว่า ความรู้สึกของเขา จะดูว่าในนั้นมีอาวุธหรือมีของต้องห้าม ของคุณพ่อคุณแม่ของเขานั้น เขาเสียใจ เกิดเปลี่ยนไปโดยกะทันหัน เขานึกถึง Kalyanamitra.org กัลยาณมิตร ๑๐๙