การปฏิบัติทางพระพุทธศาสนา : หน้า 118/124

อาจจะให้ความรู้แก่เราได้อย่างมากมาย ถ้าเรา รู้จักคิด ดูแต่พระพุทธเจ้าของเราเถิด เมื่อก่อน ตรัสรู้พระองค์เป็นปุถุชน ยังมีกิเลสและความทุกข์ เหมือนเรา แต่หลังจากตรัสรู้แล้ว พระองค์ก็กลาย เป็นอริยเจ้า ปราศจากกิเลสและทุกข์ เป็นบรมครู ของมนุษย์มากกว่า ๒๐๐๐ ปี แล้วโยมทราบ ศาสนาก็ดูจะไม่ยากเท่าไหร่?” ปุณณมาเอ่ยขึ้น "ถ้าปฏิบัติเริ่มต้นด้วยปัญญาก่อน ดัง อาตมาบรรยายมาก็ไม่มีอะไรยากเลย ง่ายกว่า การให้ทาน และการรับรักษาศีลเสียอีก การให้ ทานจะต้องมีจตุปัจจัยไทยทาน จะต้องมีผู้ให้ผู้รับ เรื่องของศีลก็เป็นเรื่องของข้อห้ามต่าง ๆ ห้ามมิให้ ไหมว่า วิถีชีวิตของพระองค์เริ่มต้นเปลี่ยนแปลง ทำสิ่งนั้น มิให้พูดอย่างนี้ ตามปรกติคนเราไม่ จากคนธรรมดา ไปสู่ชีวิตอันประเสริฐเมื่อใด?” นาน ค่อยชอบข้อห้ามอยู่แล้ว เมื่อทางพระสงฆ์ไป หญิงสาวทั้งสองนิ่งจ้องหน้ากันอยู่เป็นเวลา ความสำคัญของข้อห้ามคือศีล คนผู้อ่อนความรู้ แสดงว่าตอบคำถามของอาตมาไม่ได้ และความคิดจึงเข้าใจไปว่า ศาสนาไม่มีอะไร อาตมาจึงกล่าวต่อไปว่า "โยมอาจจะลืมพุทธ มีแต่ข้อห้าม เลยเห็นไปว่าศาสนาเป็นเครื่องจำกัด ขัดขวางอิสรภาพของตน ทำให้เกิดหวาดกลัวศาสนา แยกตนออกจากศาสนา ถือว่าศาสนาเป็นธุระ ของพระสงฆ์ สามเณร นางชี และคนแก่ ไม่ หนังสือนิยาย ประวัติแล้วก็ได้ อาตมาจะขอตอบเสียเอง วิถีชีวิต ของพระพุทธเจ้าเริ่มเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ เมื่อ คราวพระองค์ยังเป็นเจ้าชายสิทธัตถะ และวันหนึ่ง ได้เสด็จประพาสอุทยาน ได้ทอดพระเนตรเห็น เกี่ยวกับชีวิตของตนแต่ประการใด บางคนถึงกับ คน ทุกประเภท หนังสือประเภท ธรรมะธัมโม ขายไม่ค่อยออก ต้องพิมพ์แจกฟรี ในงานศพ คนแก่ คนเจ็บ คนตายในอุทยานนั้นเมื่อได้ทอด เห็นไปว่าศาสนาเป็นเครื่องล้าสมัย ไม่เหมาะสม ขายดีเป็นเทน้ำ พระเนตรเห็นสภาพเหล่านั้นแล้ว พระองค์มิได้ สำหรับผู้ประกอบอาชีพอยู่ในโลกปัจจุบัน ทรงปล่อยให้มันผ่านไป แต่ได้ทรงนำมาคิดใคร่ครวญ ประเภทกลัวศาสนานี้มีมากทีเดียวในระหว่างชาว พิจารณาเปรียบเทียบ ในที่สุดก็ทรงเห็นอริยสัจจ์ พุทธ และนี่ก็เป็นผลของการย้ำความสำคัญของ ประการแรกคือ ทุกข์ พอเห็นทุกข์ก็เกิดสัมมาทิฐิ ขึ้นในดวงหทัย และสัมมาทิฐินั้นเองได้นำพระองค์ ไปสู่การสละฆราวาสวิสัย มาบำเพ็ญเพียร และ การตรัสรู้ในที่สุด เราแต่ละคนเคยเห็นคนแก่ คน เจ็บ คนตายมานับไม่ถ้วน แต่เรามิได้ “คิด” อย่างจริงจัง เห็นแล้วก็ผ่าน ๆ ไป เราจึงไม่เกิด สัมมาทิฐิ เพราะฉะนั้น ชาวพุทธต้องฝึกหัดเป็น นักคิดค้น วิจัย วิจารณ์ เท่าที่เป็นอยู่รู้สึกว่า ไม่ค่อยชอบคิดอะไรลึกซึ้ง ชอบแต่เรื่องง่าย 1 สนุกสนานเฮฮา ไม่ต้องคิดอะไรมาก เมื่อเป็นเช่นนี้ ปัญญาคือ สัมมาทิฐิก็ไม่เกิด อาตมาเห็นว่า ชาวพุทธที่แท้จริง ต้องเป็นนักฟัง นักอ่าน และ นักคิด จนเกิดสัมมาทิฐิ เมื่อเกิดสัมมาทิฐิแล้ว ทาน ศีล ภาวนา ก็จะมาเอง ถ้ายังไม่เกิด สัมมาทิฐิ แม้จะบำเพ็ญทาน ศีล ภาวนา ก็จะ เป็นเพียงพิธีกรรม หรือสีลัพพตปรามาสเท่านั้น” “ถ้าอย่างนั้น ๑๑๖ กัลยาณมิตร การปฏิบัติทางพระพุทธ Kalyanamitra.org