บทเรียนจากความผิดพลาด : หน้า 105/124

ลำแข้งลำขาของตัวเอง ถ้ามีความผิดพลาด เกิดขึ้นก็มองหาข้อบกพร่องของตนเอง แล้วถือเป็นบทเรียนเพื่อแก้ไขต่อไป ชีวิต จากความผิดพลาดเสียแต่ระยะต้น ๆ ย่อม ข้างหน้ายังมีอีกยืดยาว การได้บทเรียน เป็นกำไรอย่างยิ่งของชีวิต เหมือนคน เดินหลงทางในเวลาเช้า ย่อมมีเวลามาก พอที่จะหาทางเดินให้ถูกก่อนพระอาทิตย์ ชีวิตข้างหน้า ตกดิน แต่ถ้าไปเดินหลงทางตอนตะวัน ยังมีอีกยืดยาว รอนเสียแล้ว พอจะหาทางได้ก็มืดค่ำ ไม่สามารถออกจากป่าลึกได้ ชีวิตนี้มี เรื่องยุ่ง มรรคาแห่งชีวิตเต็มไปด้วยความ ยุ่งยากสับสน ดารดาษไปด้วยขวากหนาม เหมือนป่าลึก-ป่าแห่งชีวิต จะมีใคร บ้างนะที่ตั้งใจหรือพยายามเพื่อจะเดิน ออกจากป่านี้ พระเทวทัตมิได้คิดให้เหตุการณ์ ที่เกิดขึ้นในชีวิตกลายเป็นสิ่งมีประโยชน์ แต่คิดดิ่งลงไปในทางร้าย เรื่องร้ายก็เกิดขึ้น “เราจะทำอย่างไรดี” พระเทวทัต นั่งรำพึงอยู่ ณ แท่นหินโคนต้นไม้ต้นหนึ่ง “จะยอมให้เหตุการณ์เยี่ยงนี้ดำเนินต่อไป หรือ? พระสมณโคดมก็ดูเหมือนจะไม่ สนใจต่อชีวิตของเราเลย เราเป็นคนอาภัพ ต่ำต้อย ไม่มีทางอะไรบ้างที่เดียวหรือ ที่จะช่วยยกฐานะของเราให้ดีขึ้น เราเคย เป็นราชกุมาร มีผู้แวดล้อมปรนนิบัติ เวลานี้ไม่มีเล เราเป็นผู้เดียวดาย เศร้าหมอง พระสมณโคดมนี่เป็นมารร้าย ใจดำ อภิเษกสมรสกับยโสธราน้องเรา แล้วทิ้งเสียอย่างไม่มีเยื่อใย สมเด็จ พระราชบิดาของเราถูกแผ่นดินสูบเพราะ คำสาปของพระสมณโคดม สมเด็จ พระราชบิดาของเราเป็นอะไร? เป็นพระ บิดาแห่งชายาของพระสมณโคดม ความ เป็นห่วงในพระราชธิดา จึงให้พระองค์ ไปดักขวางทางพระโคดมในขณะออก บิณฑบาต เพียงเพื่อจะถามเหตุผลเรื่อง ทอดทิ้งพระราชธิดา พระโคดมไม่ยอม การได้บทเรียน จากความผิดพลาด 100 เสียแต่ระยะต้น ย่อมเป็นก๋าไรอย่างยิ่ง พูดด้วย เมื่อเสด็จกลับแล้วยังพูดกับ ภิกษุสาวกอีกว่า พระเจ้าสุปปพุทธะ พระบิดาเราจะถูกแผ่นดินสูบในวันที่ ๗ นับจากวันนี้ไป และพระบิดาก็ถูกแผ่นดิน สูบจริง” คิดมาได้เพียงนี้โทสะพลุ่งขึ้น ท่วมท้นจิตใจ ทำให้พระเทวทัตสั่นเทิ้ม ไปทั้งองค์ ความเคียดแค้นชิงชังพระ ศาสดาพุ่งขึ้นถึงขีดสุด ทันใดนั้นพระเทวทัต ลุกทะลึ่งขึ้นกระทืบเท้าแล้วเดินออกจาก ร่มไม้สู่กลางแจ้ง นัยน์ตาแดงก่ำด้วยฤทธิ์ ท่านแหงนขึ้นมอง โทสะและพยาบาท ท้องฟ้า ยกหัตถ์ขวาขึ้นพร้อมด้วยกล่าว ปฏิญาณว่า "ขอให้ฟ้าดินจงเป็นพยาน ตั้ง แต่บัดนี้เป็นต้นไป ข้าฯขอตั้งสัตย์อธิษฐาน ต่อเทพยดาฟ้าดิน ว่าขอเป็นศัตรูล้าง Sarin จ ม ผลาญพระสมณโคดมจนถึงที่สุด พระ สมณโคดมกับข้าฯ อย่าได้ร่วมผืนแผ่นดิน กันเลย พระสมณโคดมทำข้าฯ เจ็บช้ำนัก ขอแก้แค้นพระโคดมเพื่อล้างแค้นของ ข้าฯเอง และเพื่อสมเด็จพระราชบิดาซึ่ง สิ้นพระชนม์ไปแล้ว เพราะพระสมณโคดม เป็นเหตุ” พระเทวทัตกลับเข้ากุฏิด้วย อารมณ์ที่ร้อนรุ่ม เหมือนกลืนถ่านเพลิง เข้าไป ท่านเหยียดกายลงนอนบนเตียง น้อย เอามือก่ายหน้าผาก ถึงกระนั้นก็ ไม่อาจระงับอารมณ์ที่ฟุ้งซ่านได้ มัน กระเจิดกระเจิงสับสนวุ่นวายสุดประมาณ - ท่านคิด...คิด และคิดอย่าง หนักหน่วงลึกซึ้ง หาอุบายแก้แค้นพระ ศาสดา ความรู้สึกของท่านเวลานั้น เสมือนเด็กน้อยเดินไปสะดุดซุงท่อนใหญ่ แล้วคิดจะทำลายซุงด้วยกำปั้นน้อยของตน พอดีเสียงระฆังดังเหง่งหง่างขึ้น เป็นสัญญาณเตือนให้ภิกษุทั้งหลายเตรียม ตัวลงฟังโอวาทจากพระศาสดา เสียง ระฆังนี้ได้ช่วยหยุดอารมณ์ฟุ้งซ่านของ กัลยาณมิตร ๑๐๓ Kalyanamitra.org