การทำนายและความกังวลของพระนางเวเทห์ : หน้า 100/124

ดังนั้น แม้พระนามแห่งพระโอรส ของจอมเสนาแห่งมคธรัฐจะมีความหมาย ไปในทางว่า "มิได้เกิดมาเป็นศัตรู” แต่พระราชกุมารก็ประสูติมาเป็นศัตรูของ พระราชบิดาอยู่นั่นเอง เมื่อพระนางเวเทหิ อัครมเหสี ของพระเจ้าพิมพิสารทรงพระครรภ์ขึ้น โหราจารย์ทำนายว่า พระราช โอรสในพระอุทรเป็นศัตรูร้ายของสมเด็จ พระราชบิดา พระนางเวเทห์ทรงทราบเรื่องนี้ อันธรรมดานารี น ทรงแพ้พระครรภ์อยากเสวยพระโลหิตของ พระราชสวามี ภูมิบดีแห่งเบญจคีรีนคร ทรงเจาะพระพาหาหลั่งพระโลหิตออกใส่ ภาชนะทองคำน้อยให้พระมเหสีเสวย อาการแพ้ครรภ์จึงระงับไป ลูกย่อมเป็นที่รักยิ่งแล้ว กว่าสมบัติใด ? การตัดสินใจฆ่าลูก จีงเป็นเหมือนการติด ทรงหวั่นพระทัยยิ่งนัก มีบ่อยครั้งที่ สินประหารชีวิต พระนางสะดุ้งผวาตื่นบรรทมในยามดึก ทรงรู้สึกเหมือนพระโอรสในครรภ์ทรงดิ้นรน จะออกมาเพื่อพิฆาตพระราชสวามี ใน ยามนั้นพระนางจะทรงร่ำไห้พลางก็ลูบไล้ พระอุทร เหมือนจะปลอบโยนสั่งสอน พระราชบุตรให้รู้สึกในพระคุณของบิดา พระนางพยายามรำลึกถึงแต่คุณงาม ความดีของพระราชสวามี ด้วยหวังว่า ความรู้สึกดังนี้ของพระนางจะได้แทรกซึม เข้าสู่หทัยของโอรส ซึ่งอยู่ในพระอุทร เหตุการณ์เป็นไปเยี่ยงนี้ จนจอมนารี แห่งเบญจคีรีนครทรงซูบผอมผิดสังเกต "น้องซูบผอมลงมาก” วันหนึ่ง พระเจ้าพิมพิสารตรัส "เวลานี้น้องกำลัง ครรภ์แก่ พยายามรักษาสุขภาพให้ดีลูก ของเราจะได้สมบูรณ์” "หม่อมฉันไม่สบายใจมาก” พระนางเวเทห์ทูล “เรื่องที่โหราจารย์ทำนายว่า ลูกจะเกิดมาเพื่อประหารพ่อนั่นหรือ?” “เรื่องนั้น” พระนางทรงรับ พระเจ้าพิมพิสารสงบนิ่งในท่า ตรองอยู่ครู่หนึ่งจึงตรัสว่า ๙๘ กัลยา ณ มิตร “ช่างเถิดที่รัก! ถ้าเรื่องนั้นจะเป็น จริงอย่างที่โหรทำนายก็ปล่อยให้เป็นไป “แต่หม่อมฉันไม่อยากให้เป็น อย่างนั้น เรายังพอมีทางแก้ไขได้มิใช่หรือ?” "น้องคิดว่ามีทางใด?” "ให้หมอเอาออกเสียก่อนกำหนด หรือมิฉะนั้น เมื่อประสูติแล้วก็ฆ่าเสีย พร้อมกับที่ตรัสประโยคนี้ อัสสุชลธาร หลั่งลงอาบพระปราง พระนางมีอาการ สะท้อนถอยหฤทัยเพราะทุกข์หนักท่วม ทับทวี อันธรรมดานารีนั้น ลูกย่อมเป็น ที่รักยิ่งแล้วกว่าสมบัติใด ๆ การตัดสินใจ ฆ่าลูก จึงเป็นเหมือนการตัดสินประหาร ชีวิตตนเองถึง ๑๐ ครั้ง หรือมากกว่า ที่กล่าวมานี้หมายเฉพาะนารีซึ่งอุดมด้วย คุณลักษณะแห่งมารดา และเปี่ยมด้วย คุณธรรมของผู้เป็นแม่ "ทำไมน้องจึงคิดอย่างนั้น” พระเจ้าพิมพิสารทรงท้วงติง "เพราะหม่อมฉันรักลูก และรัก พระองค์” พระนางตอบ “รักลูกทำไมจึงต้องคิดฆ่าลูก?” “เพราะไม่ต้องการให้ลูกต้อง ประกอบกรรมชั่วร้าย ถ้าลูกกระทำลงไป อย่างนั้น นอกจากจะเป็นบาปหนักแก่ลูก เป็นอนันตริยกรรมแล้ว ยังทำให้พระ ราชาธิบดีผู้เปี่ยมล้นด้วยคุณธรรมเช่น พระองค์ต้องประสบทุกข์อย่างหนัก และ เป็นการเสื่อมเสียแก่พระราชวงศ์อีกด้วย "น้องไม่คิดหรือว่า การกระทำ อย่างนั้นจะเป็นบาปแก่น้อง?” “หม่อมฉันทราบ หม่อมฉันคิด แต่หม่อมฉันยอมรับบาปเสียคนเดียว หม่อมฉันพร้อมแล้วที่จะรับบาปนั้น ดีกว่า จะปล่อยให้เรื่องกำเริบร้ายไปไกล” พระเจ้าพิมพิสารจินตนาการ อย่างลึกซึ้ง สีพระพักตร์สลดลง พระองค์ ทรงเห็นน้ำพระทัยอันดีงามเลิศล้ำของมเหสี Kalyanamitra.org