การปฏิบัติธรรมและการจัดการเวลา : หน้า 77/124

โมงเช้าก็จะขอนั่งสมาธิ นอกเสียจากมีงาน มากก็ขอให้ได้ทำภาวนาได้เพียง ชั่วโมง คือจาก ๑๐ ถึง ๑๑ โมงเช้า ก็ยังดี ถ้าหาก มีใครมาขอพบในช่วงนั้นก็ขอให้รอเถอะ อย่าว่ากันเลย ส่วนในตอนบ่ายจึงให้เวลา กับทุก ๆ คน ในตอนกลางคืนหลวงพ่อ ใช้เวลานั่งสมาธิราว ๒ ทุ่ม หรือ ๒ ทุ่มครึ่ง จนถึงประมาณ ๔ ทุ่มทุกวัน จัดเวลาให้ เหลื่อมกับหลวงพ่อธัมมชโยนิดหน่อย เพื่อ ที่ว่าถ้าหากมีใครมีความจำเป็นจริง ๆ ต้อง การพบหลวงพ่อธัมมชโย แล้วติดเวลาสมาธิ ของท่านก็ยังอาจพบหลวงพ่อได้ ที่ต้อง จัดเวลาอย่างนี้ก็เพื่อการปฏิบัติธรรมนั่นเอง ไม่อย่างนั้นใครอยากจะพบก็พบได้ตลอด ๒๔ ชั่วโมงก็เกินไป ไม่ต้องทำอะไรกันแล้ว ขอความเห็นใจด้วย ไม่ใช่พบยากหรอก แต่ขอให้มาให้ถูกเวลาก็พบได้ง่าย ๆ ไม่มี ปัญหาอะไร เรื่องโทรศัพท์ก็เช่นกันหลวงพ่อ เคยเอาเครื่องวางไว้หัวนอน เผื่อว่าใครมี อะไรรีบด่วนจะดึกดื่นขนาดไหนก็ยังติดต่อ หลวงพ่อได้ แต่ปรากฏว่าอยู่มาวันหนึ่ง มีโทรศัพท์มาตอนตี 2 ตีสอง สะดุ้งตื่นขึ้น รับสายกลายเป็นพวกโทรผิด ปกติหลวงพ่อ จำวัดดึกอยู่แล้วคือสรงน้ำราวเที่ยงคืนแล้ว จำวัด เจอแบบนี้เข้า ตกลงคืนนั้นเลยไม่ ต้องพักผ่อนกัน ส่วนในแง่ของฆราวาสนั้น ถ้าเรา มีหน้าที่ต้อนรับแขกไปใครมา ขอให้ทํา ความรู้จัก ดูความสำคัญของบุคคลที่ เกี่ยวข้องกับเจ้านายของเราให้ดี ไม่อย่างนั้น จะกลายเป็นรับแขกไม่เหมาะสม เขาก็จะ ตั้งตัวเป็นศัตรูกับนายเรา หรือถ้าหาก ปล่อยปละละเลยเกินไปจนล้ำเวลาพักผ่อน ก็ไม่เหมาะ เพราะฉะนั้นใครที่จะเจริญ ก้าวหน้าต่อไปข้างหน้า ต้องพยายามเข้าใจ เรื่องนี้ให้ดี หมั่นสังเกตจากประสบการณ์ แล้วค่อย ๆ ฝึกต่อไปเถอะจะดีเอง 1 ๒๖ เมื่อแขกมาหาอย่าห่างนาย แขกไปใครมาเราต้องประจำการอยู่ในที่ใกล้รับใช้สอย และ จะได้ฟังการงานหรือเรื่องราวอะไรต่าง ๆ ที่ท่านพูดกันนั้นด้วย จะ ทำให้มีความคิดและฉลาดขึ้น เพราะได้รู้เรื่องราวที่แปลก จะเป็น ราชการงานเมืองก็ดี การประเพณีธรรมเนียมก็ดี ย่อมจะเป็น ประโยชน์แก่ตัวเรามากที่จะได้จดจำไว้ ไม่ควรจะหลบหลีกไปนอน หรือเถลไถลไปเสีย ในข้อนี้อย่าเพิกเฉยเสียเลย ให้เอาใจใส่จดจำไว้เป็น กำไร นอกจากความคิดความเรียนของเราที่มีอยู่นั้น กับจะได้รู้นิสัย ปัจจัยของท่านด้วยว่า ท่านคนนั้นประพฤติอย่างนั้น นิยมยินดี อย่างนั้นอ่อนแข็งแรงกร้าวอย่างนั้น ย่อมเป็นประโยชน์มากในการที่ ได้สดับตรับฟังเรื่องราวอะไรต่าง ๆ เพื่อเป็นหนทางที่จะได้เลือกเฟ้น เค้นคัดเอาสิ่งที่ชอบที่พอใจไว้เป็นความรู้เครื่องประดับของเราต่อไป ใช่แต่เท่านั้นยังทำให้ทวีโวหารในการโต้ตอบ ระบอบอรรถกว้างขวางดี ขึ้นด้วย ดีทั้งได้ความรู้ ดีทั้งการปฏิบัตินายเป็นที่พอใจ เว้นไว้ แต่ท่านจะพูดความลับกัน ถ้าเช่นนั้นเราจะต้องถอยห่าง และเราต้องมี อัธยาศัยคอยพิเคราะห์เอาเอง อย่าให้ท่านทันออกปากขับไล่ก่อนได้ยิ่งดี และเมื่อขยายออกไปห่างนั้น จะไปพูดจาเล่นหัวกับเพื่อนบ่าวด้วยกัน ก็อย่าสำแดงวาจาอื้อฉาวกราวเกรียวเป็นอาการไม่ยำเกรงนั้นได้ เป็น อันไม่สมควร ถึงว่าไม่มีแขกมาก็ไม่สมควรเหมือนกัน ควรจะพูดและ เล่นกันอย่าให้มีเสียงโด่งดังได้ยินไปถึงนาย ให้มีความรำคาญ ฤาเสีย กิริยานั้นด้วย ฤาต้องถูกเย็ด Kalyanamitra.org กัลยาณมิตร ๗๕