การสอนของพระพุทธเจ้า : หน้า 18/128

สั่งว่าใครจะเป็นครูของเรา เราเป็น สัพพัญญู เรารู้ของเรา เราเห็นของ เราเอง อุปกาชีวกไม่เชื่อ สั่นหัว แลบลิ้น แล้วก็หลีกไปเสีย ไม่เชื่อ อีกข้างหนึ่ง กามสุขัลลิกานุโยคเป็น ของเลว ที่โนเป็นเหตุให้ตั้งบ้านเรือน เป็นของคนมีกิเลสหนา ไปจาก ข้าศึกคือกิเลสไม่ได้ ความฉิบหาย ถึงไม่เชื่อก็เป็นนิสัยติดตัวไปแล้ว จะ ใช่ประโยชน์ตั้งกำกับอยู่แล้วในกาม ไปถามพระองค์เมื่อใกล้นิพพาน สุขัลลิกานุโยคนั้น ถ้าไปประสพ ไป ถึงพระปัญจวัคคีย์ทั้ง ๕ เพราะ พระองค์ก็ทรงเสด็จเป็นลำดับ กามสุขัลลิกานุโยค ไปประกอบ ด้วยกามสุขัลลิกานุโยคละก็ ลงท้าย พระรัศมีของท่านแปลกประหลาด ก็พินาศคือตายจากกันเหมือนกัน ให้ อัศจรรย์ไม่เหมือนแต่ก่อน พระปัญจ วัคคีย์นัดกันแล้วว่าถ้าเห็นแล้วจะไม่ ลุกขึ้นรับ จะไม่ต้อนรับด้วยประการ ทั้งปวง จะไม่นับถือละ แต่พอพระ สิทธารถราชกุมารใกล้เข้าไปตะลึง กันไปหมด อดไม่ได้ บ้างหยิบขันน้ำ ผ้าเช็ดเท้า ตักน้ำล้างเท้าให้กลุ้มไป เมื่อถวายเสร็จแล้วพระองค์ก็ประทับ นั่งที่สมควร โปรดพระปัญจวัคคีย์ ทั้ง ๕ พระปัญจวัคคีย์ทั้ง ๕ เมื่อ ยังไม่ได้รับธรรมเทศนา สุขทุกข์ เหมือนมนุษย์ธรรมดา เป็นทุกข์มาก เป็นสุขน้อย แต่ว่าพระปัญจวัคคีย์ทั้ง ๕ มีศีล มีสมาธิมั่นคงอยู่ในขันธ สันดานแล้ว พระศาสดาจารย์เมื่อ ไปถึงพระปัญจวัคคีย์ทั้ง ๕ กำลังจะ ตรัสธรรมเทศนาแก่พระปัญจวัคคีย์ ทั้ง ๕ เรียกปัญจวัคคีย์ทั้ง ๕ เข้า มาสู่ที่เฝ้า พระปัญจวัคคีย์ทั้ง ๕ ก็ มาพร้อมกัน มาพร้อมแล้วก็ตรัสว่า เทว เม ภิกฺขเว อนฺตา ปพฺพชิเตน น เสวิตพฺพา ที่สุดทั้งสอง บรรพชิตไม่ ควรเสพ กามสุขัลลิกานุโยคเป็นที่สุด ข้างหนึ่ง อัตกิลมถานุโยคเป็นที่สุด ปรากฏดังนี้ ไม่สุข เป็นทุกข์ทั้งนั้น ส่วนอัตกิลมถานุโยค ประกอบตน ให้เนื่องด้วยการให้ความลำบากแก่ ตน เป็นทุกข์แก่ผู้ประกอบ ไปจาก ข้าศึกคือกิเลสไม่ได้ และความฉิบ หายใช่ประโยชน์ตั้งกำกับอยู่ด้วย เหมือนกัน ไม่พ้นเป็นทุกข์ทั้งนั้น กามสุขัลลิกานุโยค ประกอบตนให้ เนื่องด้วยกาม รูป เสียง กลิ่น รส กัลยาณมิตร ๑๖ สิงหาคม ๒๕๓๘