ข้างหน้า : หน้า 113/128

ข้างหน้า ชีวิตของพวกเราจะพลิก หนุ่ม” เขาถามผมด้วยท่าที่นุ่มนวล ผันไปได้อย่างคาดไม่ถึง ๔.๐๐ น. เจ้าม้าเหล็กพาเรา ห้อตะบึง ฝ่าสายหมอกยามเช้า ราว กับคนเร่งรีบ แต่ถึงยังไงคงช้ากว่า สุภาพ “ยินดีครับ เชิญครับ คุณจะ ไปลงสถานีไหนหรือครับ?” “เอ! ฉันน่าจะเป็นฝ่ายถาม ใจของในน่า ซึ่งป่านนี้คงไปถึงสถานี เธอมากกว่านะ เพราะเธอมาเยือน ปลายทางแล้ว ผมกับโอมานรู้ดีว่า ในน่าชื่นชมแม็กเป็นพิเศษ คงเป็น เพราะเขาอ่อนโยน นุ่มนวล สุภาพ ผู้หญิงก็ยังงี้แหละ ผมมองออกไป นอกหน้าต่าง สายหมอกโรยตัวตาม กิ่งไม้ใบหญ้า ไล่เรื่อยสู่ยอดเขาสูง ที่เรียงรายอยู่ข้างทาง ผมสดชื่นมี ไปถามเพื่อนเธอที่อยู่ปลายทาง ความสุขจริงๆ สำหรับการเดินทาง สิว่า สิ่งมหัศจรรย์นั้นอยู่ที่ไหน มหาเจดีย์แห่งพระรัตนตรัย อยู่ที่ไหน เขาจะพาเธอไป ไกลครั้งนี้ ซึ่งผมไม่รู้มาก่อนเลยว่า มันจะไกลถึงขนาดนี้ หมอกเริ่มหนามากขึ้นทุกทีๆ จนกระทั่งรถไฟลอดใต้อุโมงค์ ผม รู้สึกถึงไอเย็นปะทะกับหน้าตา เนื้อ ตัวของผมมันเย็นฉ่าอย่างบอกไม่ถูก ผมเริ่มแปลกใจว่าทำไมหมอก จึง หนาได้ขนาดนี้ ทั้งๆ ที่เป็นเวลา ใกล้เที่ยงแล้ว ถึงถิ่นของฉัน” “ถิ่นของคุณ หมายความว่า ยังไง” แทนคำตอบเขากลับหัวเราะ น้ำเสียงกังวานน่าฟัง ผมรู้สึกว่าผู้ ชายคนนี้มีอะไรน่าสนใจ “ผมชื่อรีด ครับ แล้วคุณล่ะ?” ผมแนะนำตัว พร้อมกับยื่นมือให้เขา เขามองมือผมแล้วก็ยิ้มๆ โดยไม่ยอม ยื่นมือให้ผมจับ “ประเพณีที่บ้านเธอ คงทำ กันอย่างนี้ชนะ ถามว่าฉันชื่ออะไร ใช่มั้ย ชื่อฉันยาวมาก เธอคงจำไม่ ได้หรอก เรียกฉันว่า อิน ก็แล้วกัน” “ครับ คุณอิน คุณคงเป็น ชาวต่างชาติ” ผมตั้งสมมุติฐาน “ฉันไม่ใช่ “คน” ต่างชาติ แต่ ถ้าต่างภพต่างชาติกับเธอล่ะก็ใช่” พอรถไฟลอดพ้นอุโมงค์ออก ว่าแล้วเขาก็หัวเราะน้อยๆ อยู่ในลำ มา หมอกเริ่มจางลง แต่ยังไม่หมด ไปทีเดียว ผมรู้สึกเหมือนอยู่ในดิน แดนแห่งเทพนิยาย ที่เคยได้ยินจาก นิทานและเก็บไปฝันตอนเด็กๆ ขณะ ที่ผมกำลังเคลิ้มๆ ต้องสะดุ้งสุดตัว เมื่อได้ยินเสียงชายแปลกหน้า ซึ่ง เข้ามายืนใกล้ๆ ผมตั้งแต่เมื่อไร ผม ไม่รู้ตัว “ขอนั่งด้วยคนได้มั้ย พ่อ จอด สิงหาคม ๒๕๕๘ กัลยาณมิตร คอ “คุณพูดเหมือนคุณไม่ใช่คน” ผมชักฉุน นอกจากจะไม่ยอมจับ มือกับผมแล้ว เขายังพูดจาอะไรที่ ฟังไม่รู้เรื่อง ผมเพิ่งสังเกตว่าเขา แต่งกายต่างจากพวกเรา จะว่าไป แล้ว เขาคงต่างจากผู้โดยสารทั่วไป ทั้งขบวน "เขาเป็นคนชาติอะไรกันแน่