ความสุขและความสำเร็จในชีวิต : หน้า 91/128

จากดวงใจลูกที่รักแม่มากที่สุดในโลก แม่ ให้ความสุขความสำเร็จแก่ลูกได้ เฉพาะในชาตินี้เท่านั้น แต่หลวงพ่อสามารถให้วิชชา ที่ยังความสุขความสำเร็จแก่ลูกได้ ทั้งในชาตินี้และชาติหน้าต่อ ๆ ไป ใจที่บริสุทธิ์ของเราอย่างลืมตัว เข้ามา เกาะไม่พอยังกินใจให้สึกกร่อน เวลา ลูกรู้สึกว่าว้าเหว่ อย่างที่ลูกเล่าให้ฟัง แต่งงานมีครอบครัว จึงจะถือว่าเป็นเป้าหมายชีวิต แต่พอ ก้าวไปถึงจุดนั้นแล้ว ใจเราก็ยังดิ้นรนแสวงหาเป้าหมายต่อ ไปอีกไม่มีที่สิ้นสุด เพราะเหตุว่าเรายังหาเป้าหมายที่แท้ จริงของชีวิตไม่เจอ ใจเราจึงเหงาอยู่ร่ำไป คอยจะหาที่พึ่ง ที่เกาะทางใจ หาได้ไม่ดีก็ยิ่งแย่ลงไปกว่าเก่าอีก เช่นลูก อยากไปเที่ยวเมืองนอก พอเราได้ไปเที่ยวยุโรปแล้ว ใจเรา ก็ยังไม่พอ ยังอยากไปเที่ยวโน่นเที่ยวนี่อีกที่ยังไม่เคยไป ต่อให้ลูกได้เดินทางรอบโลกแล้วในสภาพที่ใจยังไม่มีที่พึ่ง ใจเราก็ยังเหงาอยู่นั่นแหละ แต่ลูกมีพระรัตนตรัยภายในแล้ว มีที่พึ่งที่แท้จริงอยู่ ภายในกายแล้ว ใจลูกไม่ว้าเหว่หรอกจ้ะ ตราบใดที่ลูกเอา ใจจรดเข้ากลางของกลางองค์พระไปได้อย่างต่อเนื่องตลอด เวลา อย่าลืมซิจ๊ะ อย่าเที่ยวเอาใจไปเกาะเกี่ยวกับอารมณ์ ภายนอก ความเศร้าโศก ความเหงา หรือความรัก โลภ โกรธ หลง เป็นเพียงอารมณ์ภายนอกที่เราเอาเข้ามาเกาะ สิงหาคม ๒๕๓๘ ๘๙ เพราะเราปล่อยให้ความว้าเหว่เข้ามาใน ใจเรา เข้ามาห่อหุ้มใจเราให้เศร้าหมอง มองเข้าไปในกลางใจของเราสิจ๊ะ ลูก จะเห็นความเหงาความเศร้าหมองกิเลส ที่มีสีดำมาหุ้มใจ ทำไมปล่อยให้เขา เกาะใจเราล่ะ แกะตัวการเศร้าหมอง นั้นออกโดยมองผ่านเลยลงไปในกลาง องค์พระ อย่างไม่สนใจใน “ตัวเศร้า หมอง” นั้น ที่มองของลูกคือที่องค์พระ ในกลางของกลาง ถ้าลูกยิ่งสนใจ “ตัวการที่เศร้าหมอง” นั้น ความทุกข์ก็จะเพิ่มขึ้น สนิมใจที่มีสีดำก็จะมาเกาะใจ เรามากขึ้นๆ ทำให้ใจชัดค่าย ไม่หยุดนิ่ง แต่ถ้าลูกไม่สนใจ มองข้ามไปในกลางของกลางองค์พระ ไม่ช้าหรอกใจของ ลูกจะคืนสู่ความสุข ความเบิกบานใจ ไม่รู้สึกเหงาต่อไป ใจจะมีพลังไม่ท้อแท้ แม้ลูกจะยังเด็ก ก็ขึ้นชื่อว่าเป็นผู้ใหญ่ ในร่างเด็ก จะมีพลังใจที่เข้มแข็งอดทนในการสร้างบารมี ถ้าแม่จะปล่อยลูกให้อยู่ทางโลกอย่างคนธรรมดาทั่วๆ ไป เรา ก็ต้องเจอความทุกข์ทุกรูปแบบ เจออุปสรรคต่างๆ นานา ความสุขที่ได้รับอาจจะเกิดขึ้นประเดี๋ยวประด้ว เดี๋ยวก็ กลับมาทุกข์อีก ที่สำคัญความเพลิดเพลินทางโลกมีมาก มายหลายแบบ ที่ทำให้ใจลูกออกห่างจากศูนย์กลางกาย ห่างจากพระรัตนตรัยภายในซึ่งเป็นที่พึ่งที่แท้จริงของลูก ใน ไม่ช้าลูกก็จะลืมธรรมะ ลืมพระภายในของลูก ใจก็จะขาด ที่พึ่ง กลายเป็นคนเหงาคนว้าเหว่ เวลามีความทุกข์ซึ่งจะ กัลยาณมิตร