ความทรงจำและพระคุณของผู้มีพระคุณ : หน้า 31/128

น้อง INIS โดย สามเณรวัดพระธรรมกาย ยังมีดวงตาอันพร่ามัว ในวัยชราของผู้เฒ่าอีกสองคน มองไปเบื้องหน้า ด้วยความหวัง ว่าจะได้เห็นผ้าเหลืองของ แต่ผู้มีพระคุณ สวัสดีน้องเณรที่คิดถึง เอง ภาพใบหน้าของบุคคลสองท่านก็ อาทิตย์ลับขอบฟ้าไปนานแล้ว พลันผุดขึ้นมาในดวงจิตของพี่เณร... .. คุณ เหลือเพียงสีแดงระเรื่อฉาบทาแผ่นฟ้า พ่อ คุณแม่” เสียงจากจิตใต้สำนึกดัง ฝั่งตะวันตก ไม่นานนักรัตติกาลก็จะ ขึ้นมาอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย ภาพ โอบคลุมทุกสิ่งทุกอย่างเอาไว้ในอ้อมฟ้า ของท่านทั้งสองค่อย ๆ กระจ่างชัดเจน เหลือเพียงเสียงหรีดหริ่งเรไรที่ดังระงม ขึ้นในดวงใจของพี่เณร ทำให้พี่เณร สามเณรลูกชาย มากับความร้อน อยู่รอบข้าง และประกายของดวงดาว ระลึกนึกถึงพระคุณของท่านขึ้นมาอย่าง ให้กับผืนนาในหัวใจอันแตก ระแหงนี้ และมอบความชุ่มเย็น จากธรรมะไว้เป็นที่พึ่งแก่ท่าน ทั้งสองในยามหลับตาลาโลก ที่ระยิบระยับอยู่บนฟากฟ้า ค่ำคืนนี้ จับจิตจับใจ แม้จันทร์เสี้ยวจะยังหลบหน้าอยู่หลัง น้องเณรที่รัก...นับจากที่พี่เณรได้ ม่านเมฆ แต่ท้องฟ้าก็มิได้อับแสงเสีย เข้ามาสู่ร่มผ้ากาสาวพัสตร์ เวลาได้ผ่าน ปีเต็มที่มิเคย ทีเดียว ยังทอแสงสว่างจากดาวดวงน้อย ล่วงเลยไป 4 ปีแล้ว เป็น 4 ปีเต็มใน อีกจำนวนนับไม่ถ้วน พี่เณรมองเห็น การใช้ชีวิตอยู่ในเพศภาวะของความเป็น ดาวกลุ่มหนึ่งมีด้วยกันทั้งหมดเจ็ดดวง สามเณร และก็เป็น 4 การอยู่รวมกันของดวงดาวกลุ่มนี้ ทำให้ ได้รับไออุ่นจากอ้อมอกของแม่เยี่ยงเด็ก สะดุดตากว่าดาวดวงอื่น ๆ น้องเณรคง ทั่ว ๆ ไป พี่เณรยังจำได้ ในวันสุดท้าย เคยได้ยินนิทานปรัมปราที่เล่าสืบกัน ที่ได้มีโอกาสอยู่ใกล้ชิดกับท่าน ก่อนที่ มาจากปู่ ย่า ตา ยาย ถึงลูกไก่เจ็ดตัว จะก้าวเข้ามาเป็นผู้หนึ่งที่อุทิศชีวิตให้แก่ ที่กระโดดเข้ากองไฟตายตามแม่ ด้วย อาณาจักรแห่งธรรม ความอาลัยรักอย่างสุดซึ้ง จึงไปเกิด พี่เณรยังจำรอยยิ้มและแววตา เป็นดวงดาวอยู่รวมกันและถูกเรียกขาน ที่เปี่ยมไปด้วยความเอื้ออาทรอาลัยของ ว่าดาวลูกไก่ ประดับไว้บนฟากฟ้าราว ท่านได้ไม่ลบเลือน...โยมแม่ไม่ได้พูด กับว่าเป็นการสดุดีวีรกรรมแห่งความรัก อะไรออกมานอกจากแววตาที่อาลัย อันยิ่งใหญ่ของลูกไก่ทั้ง ๗ ตัว ที่มีต่อ อย่างสุดซึ้ง ท่านยังคงยืนสงบนิ่งพร้อม แม่ไก่ ในห้วงภวังค์ท่ามกลางราตรีนี้ กับส่งยิ้ม และมองตามพี่เณรอย่างไม่ กัลยาณมิตร ๒๙ สิงหาคม ๒๕๓๘