เทพธิดาผู้รักษาแม่น้ำ : หน้า 95/128

ถึงวันที่เจ็ด เทพธิดาผู้รักษาแม่น้ำพิจารณาว่า ไปได้อย่างไร เมื่อท่านซูบผอมรอความตายอยู่ หากไม่ช่วยพระดาบสในวันนี้ ท่านจักมรณภาพ พรหม คนธรรพ์ เทวดา และฤาษีทั้งหลายในโลกนี้ จึงปรากฏกายลอยอยู่กลางอากาศ กล่าวสนทนา ผู้มีความสำรวมแล้ว ผู้เรืองยศ ย่อมรู้ความที่ท่าน ตกอยู่ในอำนาจแห่งตัณหาอย่างไม่ต้องสงสัย” กับท่านดาบสว่า “ดูก่อนพราหมณ์ ท่านมีความพอใจอะไร นางนที่เทพธิดาเตือนสติพระดาบสให้ได้คิด ประสงค์อะไร ปรารถนาอะไร แสวงหาอะไร จึง แล้วนำพระดาบสไปที่สวนอัมพวัน กล่าวว่า “ท่าน มานั่งอยู่แต่ผู้เดียวในเวลาร้อน เพราะเหตุไร ท่าน โปรดขบฉันมะม่วงทั้งหลาย ยังความอยากของ จึงมานั่งดูแม่นํ้า” ตนให้เต็มบริบูรณ์ในสวนอัมพวันนี้เถิด” แล้วหลีก พระดาบสตอบว่า “หม้อน้ำใหญ่มีรูปทรง ไป พระดาบสครั้นขบฉันมะม่วงจนอิ่มสมอยาก งดงามฉันใด ผลมะม่วงสุกอันมีสีและรสดีเยี่ยม แล้ว จึงเที่ยวไปในสวนอัมพวัน พบเห็นเปรตนั้น ก็อุปไมยฉันนั้น เราได้เห็นผลมะม่วงนั้น อัน กำลังเสวยทุกข์ แต่ไม่สามารถพูดอะไรได้ และ กระแสน้ำพัดลอยมาท่ามกลางแม่น้ำ จึงได้หยิบ เมื่อพระอาทิตย์ตกดิน เปรตนั้นกลับกลายเป็น มาแล้วก็ฉัน ความหิวและความกระหายของเราก็ เทพบุตร มีหญิงฟ้อนแวดล้อมบำเรอ เสวยทิพย หายไป เราหมดความกระวนกระวายใจ พอ สมบัติอยู่ จึงตรัสถามว่า มะม่วงหมด เราก็ต้องอดทนต่อความทุกข์ ไม่มี ความพอใจในผลไม้อื่น” นางเทพธิดากล่าวตอบว่า “ดูก่อนพระ “ท่านทรงทิพยมาลา ผ้าโพกศีรษะและ เครื่องอาภรณ์ล้วนแต่เป็นทิพย์ มีทองต้นแขน ลูบ ได้ด้วยจุรณจันทร์ กลางคืนมีหญิง ๑๖,000 คน เป็น ราชฤาษี ข้าพเจ้าไม่เข้าใจว่าท่านจะเจริญรุ่งเรือง บาทบริจาริกาบำเรอท่านอยู่ ท่านมีอานุภาพมาก กัลยาณมิตร ๙๓ สิงหาคม ๒๕๓๘