การค้นพบความสุขภายใน : หน้า 70/128

ทุกข์เกิดขึ้นจากใจเราเอง เราคิดให้เป็นทุกข์เองไม่ ความสว่าง โลกแห่งความเย็นกายเย็นใจ โลกแห่ง มีใครมาทำให้เราทุกข์ พอใจสงบสว่างก็มองเห็น ความสุขความปีติเบิกบาน โลกแห่งความบริสุทธิ์ ความบกพร่องของตัวเองมากขึ้น และมองเห็น พอข้าพเจ้าพบกับโลกแห่งความสุขนี้แล้วรู้สึกว่าตัว ความทุกข์ของคนอื่น แต่ก่อนข้าพเจ้าคิดว่าตัวเอง ข้าพเจ้าหายไป มีองค์พระผุดขึ้นมาเหมือนข้าพเจ้า เท่านั้นมีความทุกข์อยู่คนเดียว พอใจหยุดนิ่งใจก็มี เป็นองค์พระ ใจของข้าพเจ้าก็หยุดนิ่งอยู่ตรงกลาง พลังมาก จนคิดว่าอยากมีมือหลายๆ มืออยาก องค์พระ มีความสุขมากจนไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไรดี ช่วยหลวงพ่อ “ทำงานเผยแผ่พระพุทธศาสนาทุก มันพูดไม่ถูก อยากให้ทุกคนทั้งโลกได้รู้เรื่องศูนย์ อย่าง” ทำงานก็ไม่เหนื่อย แล้วใครพูดสิ่งที่ไม่ดี กลางกายฐานที่เจ็ด เพราะว่าตรงนี้เป็นแหล่งของ อยากให้ทุกคน มันก็ได้ยินแค่หู ไม่ ทั้งโลกได้รู้เรื่อง เข้าไปถึงใจ ใจมันไม่ ศูนย์กลางกาย รับไปปรุงแต่ง มันจึง ไม่มีความทุกข์ ใจมัน ฐานที่เจ็ด สะอาดเหมือนมีเกราะ เพราะว่าตรงนี้ ป้องกัน สิ่งที่ไม่ดีเข้า เป็นแหล่งของ ไปไม่ถึงเลย ความสุข สติ แหล่งของ ที่ข้าพเจ้าได้พบแล้วใน ปัญญาแหล่ง ครั้งนี้ ข้าพเจ้าคิดว่า ถ้ามีคนเอาสมบัติมา ของความสุข กองให้เต็มแผ่นดิน แลกกับความสุขนี้ ข้าพเจ้าไม่เอาสมบัติ ข้าพเจ้าเอาความสุขอัน เกษมนี้ดีกว่า ตอนมี ที่แท้จริง สติ แหล่งของปัญญา แหล่งของความสุขที่ แท้จริง พอใจหยุดนิ่ง อยู่ตรงกลางองค์พระ องค์พระก็ขยายกว้าง ออกไปจนไม่มีที่สิ้นสุด องค์เก่าหายไปองค์ใหม่ ก็ผุดขึ้นมา องค์พระ ใสสว่างมากกว่าเดิม ข้าพเจ้าก็เข้ากลาง องค์พระไปเรื่อยๆ ใจ ก็มีความสุขความสว่าง ไม่มีประมาณ ข้าพเจ้าได้รู้ว่าตัว ข้าพเจ้าไม่ได้เกิดมาเพื่อ ความสุขเกิดจากการทำใจหยุดนิ่งนี้ นึกถึงคนทั้ง ทำมาหาเลี้ยงชีพแล้วก็ตาย ข้าพเจ้าเกิดมาเพื่อ โลกอยากให้ทุกคนเข้าถึงความสุขภายใน ความ สร้างบารมี เพื่อช่วยหลวงพ่อรื้อสัตว์ขนสัตว์เข้า สว่างภายใน แต่ก่อนคิดว่า ตายแล้วไม่อยากกลับ พระนิพพานและเกิดมาเพื่อทำที่สุดแห่งธรรม ไป มาเกิดอีกเลย เพราะเบื่อชีวิตที่มีแต่ความทุกข์ แต่ ให้ถึงที่สุดแห่งธรรม แต่ก่อนข้าพเจ้าคิดว่าชีวิตจะ พอได้มาพบกับความสุข ความสว่างภายในแล้ว เดินไปสุดแค่พระนิพพาน พอข้าพเจ้าเข้ากลางได้ คิดว่าอยากกลับมาเกิดอีกเป็นล้าน ๆ ชาติก็ยอม คล่องจึงได้รู้ว่าศูนย์กลางกายสำคัญมาก ถ้าตาย จนกว่าจะช่วยหลวงพ่อรื้อสัตว์ขนสัตว์เข้าพระ ตอนเข้ากลางได้คล่องก็คงเหมือนถอดกายไม่ใช่ตาย นิพพานจนหมด จะไม่ให้เหลือแม้กระทั่งมดตัวเดียว ถ้าเจ็บตอนเข้ากลางก็คงไม่รู้สึกเจ็บเพราะว่ามีแต่ เช้าวันหนึ่งข้าพเจ้าไปเดินเล่นที่ลานธรรม ใจกับศูนย์กลางกายเท่านั้นตัวตนไม่มีเลย ข้าพเจ้า เดินไปก็ไม่ได้คิดอะไร รู้สึกว่ามีอารมณ์เบาสบาย คิดว่าคนที่รู้เรื่องศูนย์กลางกายรู้เรื่องธรรมกายนี้ ใจก็สบาย อะไรก็ดูสบายไปหมด กายก็สบาย เป็นคนมีบุญมาก ข้าพเจ้าคิดว่าเกิดมาชาตินี้ไม่ ตัวเบาเหมือนไม่มีตัวตน ใจของข้าพเจ้าหยุดนิ่ง เสียชาติเกิด ข้าพเจ้านึกถึงคนที่ยังไม่รู้เรื่องธรรมกาย อยู่ที่กลางท้อง ใจก็ไหลลงไปไม่มีที่สิ้นสุดเหมือนมี นี้ยังมีอีกมากมาย ข้าพเจ้าสงสารเขาเหล่านั้นมาก อะไรดูด ข้าพเจ้าได้พบอีกโลกหนึ่งคือโลกแห่ง คนที่ยังไม่รู้เรื่องธรรมกายนี้ก็เหมือนกับคนที่เดิน กัลยาณมิตร ๖๘ สิงหาคม ๒๕๓๘