การตัดสินใจในการเรียนทางธรรม : หน้า 92/128

กลั่นกายใจของหนูให้ใสสะอาดตลอดเวลา แม่ ให้ความสุขความสําเร็จแก่ลูกได้เฉพาะในชาตินี้ เท่านั้น แต่หลวงพ่อสามารถให้วิชชาที่ยัง ความสุขความสําเร็จแก่ลูกได้ทั้งในชาตินี้และ ชาติหน้าต่อ ๆ ไป ต้องเกิดขึ้นแน่ๆ ทางโลก ลูกก็จะลืมพระรัตนตรัยภายใน ใจก็จะทุกข์ยิ่งขึ้นๆ ไม่ช้าก็จะหาที่พึ่งที่เกาะของใจที่ผิดๆ แบบลืมตัวลืมใจ แม่ผ่านชีวิตครอบครัว ชีวิตทางโลกมา บ้างแล้ว รู้ว่ามันไม่สามารถทำใจให้คลายทุกข์ได้ เพราะ ทุกอย่างที่เรียกว่าความสุขทางโลก เป็นเพียงเงาที่เราวิ่ง ไขว่คว้า พอเราคิดว่าจะจับได้ก็จับไม่ได้ซะที ใครจะจับ “เงา” ได้ล่ะจ๊ะ ดูเหมือนเป็นสิ่งที่ใกล้ตัวแต่ไขว่คว้าไม่ได้ สักที แม่จึงไม่ได้ขัดขวางการตัดสินใจเป็นนักเรียนอภิญ ญาของลูก ทั้งๆ ที่ใจแม่อดคิดถึงลูกไม่ได้ ยามที่เราต้อง ห่างจากกัน แต่แม่ไม่ได้หายไปไหนนะจ๊ะ คงอยู่ในกลาง ใจของลูก ลูกมองลงไปในกลางลึกลงไปจะเห็นแม่ของหนู อยู่ภายในกลางของกลางองค์พระในกลางใจของลูกนั่นแหละ เราห่างกันเพียงแค่กายหยาบ แต่สักวันก็ต้องพบกันจะลูก เพราะเราอยู่ในสายบุญบารมีเดียวกัน ไม่ใช่จะจากกันไป เลยทีเดียว กายเนื้อนี่นะลูกแม้จะไม่ได้ห่างจากกัน แต่ไม่ ช้ากายเนื้อของเราก็คงต้องแตกดับตามวัยตามสังขาร เรา ไม่สามารถบังคับกายเนื้อของเราให้อยู่นานคู่กับใจเราได้ แต่ ใจของเราจะอยู่ด้วยกันได้โดยไม่แตกดับเหมือนกายเนื้อ ใน กลางใจของแม่ แม่ก็เอาหนูไว้ในกลางใจกลางองค์พระ กัลยาณมิตร .......... การตัดสินใจของลูกในการเป็นนัก เรียนทางธรรม จึงเป็นสิ่งที่ถูกต้อง เป็นการ ตัดสินใจที่เด็ดเดี่ยว แม่ได้ยินเสียงหลวงพ่อ พูดว่า คนที่บารมีแก่ๆ ธาตุธรรมแก่ๆ เมื่อได้ ยินได้ฟังในเรื่องนี้แล้ว (หมายถึงเรื่องนักเรียน โรงเรียนอภิญญา) จะทนไม่ได้จะต้องรีบตัดสิน ใจมาเรียนวิชชาทางธรรม ดูๆ ก็เป็นการเปลี่ยน แปลงครั้งยิ่งใหญ่ในชีวิตของลูก และทุกคนที่ สมัครเป็นนักเรียนอภิญญา เพราะเป็นการ พลิกผันความมุ่งหมายทางโลกที่ถูกกำหนดถูก ครอบงำกันจนเห็นเป็นปรกติวิสัยว่า เกิดมา แล้ว โตขึ้นต้องเล่าเรียน เรียนจบแล้วก็ทำงาน ทำมาหากินกันไป แล้วก็มีลูกมีหลานไว้เลี้ยงดู กันต่อไปเป็น generation ไปเรื่อยๆ แก่แล้วก็ตายไป ตายไปแล้วก็เกิดใหม่ในวงจรชีวิตแบบนี้ ซ้ำๆ ซากๆ ไม่ รู้จบ ถ้าลูกได้เรียนวิชชาทางธรรม ได้เข้าถึงวิชชาแล้ว ก็ จะได้เรียนรู้ว่าอะไรคือความจริงของชีวิต ทำไมเราต้อง เกิดมา? ทำไมเราต้องเจ็บต้องตาย? ใครเป็นผู้กำหนด? แล้วลูกจะรู้ว่าลูกตัดสินใจถูกต้องที่สุด ใหม่ ๆ ลูกก็ต้อง อดทน ต้องสู้กับความรู้สึกของตัวเอง กับคนรอบข้าง แม่ เองก็ต้องอดทนต้องสู้กับความรู้สึกคิดถึงห่วงใยลูกเป็นธรรม ดา ไม่มีแม่คนไหนที่ไม่รักลูกไม่ห่วงใยลูก แต่แม่ไม่ทิ้งลูก หรอกนะจ๊ะ จะตามติดลูกไปสร้างบารมีร่วมกัน ดูแลลูกอยู่ ไม่ใกล้ไม่ไกล แต่อยู่ในกลางใจของลูกตลอดไป ในกลาง ใจของแม่และลูกก็มีองค์พระธรรมกาย พระพุทธเจ้าทุกๆ พระองค์ท่านส่งบุญส่งกำลังใจให้พวกเรามีกำลังใจที่จะบุก ไปข้างหน้า ข้างหน้าของเราเป็นเป้าหมายสำคัญที่จะต้อง ไปให้ถึงให้ได้คือ ที่สุดแห่งธรรรม รักและคิดถึงลูก ๙๐ สิงหาคม ๒๕๓๘