การฝึกจิต : หน้า 58/128

จากยอดดอย โดย ทันต์จิตต์ จิตนี้ ที่ควรฝึก บุคคลจะหลุดพ้นได้จะต้องรักใน 1 การฝึกเป็นอย่างมาก ซึ่งการฝึกฝนนั้น ฝึกฝนใครไม่เกินฝึกฝนตน ฝึกฝนตนไม่ เกินฝึกฝนใจ ทนนิคคหสฺส ลหุโน ยตฺถ กามนิปาติโน จิตฺตสฺส ทมโถ สาธุ จิตต์ ทนต์ สุขาวห์ การฝึกฝนจิตที่ข่มได้ยาก เปลี่ยนแปลงเร็ว ชอบอารมณ์ที่น่าปรารถนา เป็นความดี เพราะจิตที่ฝึกดีแล้วนำสุขมาให้ ลิงเอ๋ย (พระพุทธภาษิต คาถาธรรมบท) เมื่อใดที่ใจ ผู้ฝึกสมาธิเป็นประจำย่อมทราบดีว่า ใจของเรานั้นเหมือนลิงป่า มักวิ่งวุ่น ไปมาในอารมณ์ต่างๆ ที่เรารับเข้ามาทั้งทางตา หู จมูก ลิ้น กาย ปล่อยวางอารมณ์ที่มากระทบอายตนะต่างๆ ได้ จนกระทั่งใจหยุดนิ่งที่ศูนย์ กลางกาย เมื่อนั้นก็จะเข้าถึงกายธรรมอรหัต เป็นพระอรหันต์ได้ ดังเช่นพระภิกษุ “วัลลิยเถร” เมื่อท่านเจริญสมาธิภาวนาจนบรรลุพระอรหัตแล้วจึงได้กล่าวว่า “วานรเข้าไปอยู่ในกระท่อม มีประตู ๕ ประตู พยายามเวียนเข้าออก ทางประตูนั้นเนืองๆ เจ้าลิงเอ๊ย จงหยุดนิ่งนะเจ้าลิง อย่าวิ่งไปดังกาลก่อนเลย เราจับเจ้าไว้ได้ด้วยปัญญาแล้ว เจ้าจักไปไกลไม่ได้ละ” กัลยาณมิตร ๕๖ สิงหาคม ๒๕๓๘