การฝึกอบรมและพัฒนาคุณธรรม : หน้า 35/128

แล้ว หรือการพับผ้าห่ม : เครื่องนอน ความเต็มใจ พระพี่เลี้ยงรูปหนึ่งเคย หลวงพี่สอนหรือทำอะไรไม่ถูกใจเรา กล่าวความในใจไว้ว่า “แม้แต่น้องแท้ๆ ขอให้น้องเณรดูที่ความปรารถนาดีและ ของหลวงพี่เอง ก็ยังไม่เคยให้เวลากับ ความจริงใจที่ท่านมีต่อเรา อย่าได้ไป หลังตื่นจําวัด เราท่ากันจนเคยชิน เป็นปกติ สมัยก่อนถึงกับมีการประกวด กันทีเดียว ว่ากุฏิไหนพับผ้าได้สวยที่สุด เมื่อพี่เณรมาเป็นพี่เลี้ยงยุวฯ ก็ น่าสิ่งเหล่านี้มาฝึกเขา แล้วพี่เณรก็ได้ ประจักษ์กับตัวเองว่า การจะฝึกใครสัก เขาขนาดนี้เลย” หลังจากการทำหน้าที่พี่เลี้ยงใน ครั้งนั้น พี่เณรได้มาสำรวจตัวเองก็พบ ว่า “ได้รู้จักตัวเองดีขึ้น” คือได้เห็นทั้ง คนให้เป็นผู้มีความรู้คู่คุณธรรมนั้น มิใช่ ข้อดีและข้อบกพร่องของตัวเอง ข้อดีคือ เรื่องง่าย โดยเฉพาะผู้ที่เราจะฝึกนั้น พี่เณรได้มีโอกาสพัฒนาคุณธรรมทั้ง ยังอยู่ในวัยเด็กด้วย ยิ่งต้องอาศัยความ ภายใน และภายนอกเพิ่มขึ้น และได้ อดทน ความทุ่มเท และเสียสละอย่าง ฝึกตัวให้เป็นผู้ที่สมบูรณ์มากขึ้น ซึ่งพี่ มาก เพราะต้องคอยไป พูด เณรรู้สึกภูมิใจและดีใจเป็นที่สุดที่ได้ แล้วก็ต้องพูดอีก ก่อนจำวัดต้องเดิน มาบวชเป็นสามเณรวัดพระธรรมกาย ไปตรวจตามกลด ดูว่าใครไม่ห่มผ้าห่ม เพราะทำให้พี่เณรได้ฝึกตัวในทุกรูปแบบ หรือห่มผ้าห่มแล้ว แต่นอนดิ้น ผ้าห่ม เราได้ปฏิบัติกันจริง ๆ ไม่ใช่เป็นเพียง หลุด ก็ต้องไปห่มผ้าให้ใหม่ หรือบาง ครั้งพี่เณรกำลังจำวัดอยู่ด้วยความอ่อน เพลีย แต่ก็ต้องตื่นขึ้นมากลางดึก เมื่อ มียวฯ มาปลุกให้ไปเป็นเพื่อนเข้าห้อง น้ำ เพราะกลัวผี ไม่กล้าไปห้องน้ำคน เดียว สิ่งต่างๆ เหล่านี้ทำให้พี่เณร คิดถึงพระพี่เลี้ยงขึ้นมาอย่างจับใจและ แค่ทฤษฎีเท่านั้น เดี๋ยวนี้พี่เณรเป็นคนหนึ่งที่รัก ในการฝึกฝนอบรมตัวเอง บางครั้งสิ่ง ที่เราฝึกในวันนี้ อาจจะขัดกับใจของ เรา แต่ขอให้น้องเณรตั้งใจฝึกไปเถอะ มันจะเป็นผลดีต่อไปในอนาคตอย่าง มหาศาลทีเดียว สำหรับข้อบกพร่อง ทำให้เข้าใจในหัวอกของความเป็นพี่ ที่พี่เณรพบคือ ที่พี่เณรได้ทำพลาดไป เลี้ยงอย่างแท้จริง ซาบซึ้งในพระคุณ ท่าน ที่ได้เสียสละทั้งแรงกาย แรงใจ ก็แสดงอารมณ์ขุ่นมัวต่อหน้าเด็กๆ เพ่งโทษท่าน แล้วน้องเณรจะสามารถ ฝึกตัวและถ่ายทอดคุณธรรมต่างๆ จาก ท่านได้อย่างเต็มที่ทีเดียว ผู้มีพระคุณอีกสามท่านที่พี่เณร รักเคารพและบูชาอย่างยิ่ง ซึ่งพี่เณร อยากจะกล่าวถึงเป็นที่สุดนั้นคือ พระ เดชพระคุณหลวงพ่อธัมมชโย หลวง พ่อทัตตชีโว และคุณยายอาจารย์อุบา สิกาจันทร์ ขนนกยูง ในความรู้สึกจาก ส่วนลึกของจิตใจแล้ว พี่เณรรู้สึกว่า บุคคลทั้งสามท่านนี้มีพระคุณยิ่งกว่า โยมพ่อโยมแม่เสียอีก เพราะท่านเป็น ผู้เปิดหนทางสวรรค์นิพพานให้กับพี่เณร ทำให้ชีวิตพี่เณรดำเนินอยู่บนหนทางที่ ถูกต้องดีงาม เป็นการยากที่จะสามารถ หาคำพูดใดๆ ในโลกมาพรรณนาถึง พระคุณอันยิ่งใหญ่ของบุคคลทั้งสาม ท่านนี้ เพราะท่านคือ “ทั้งหมดในชีวิต ของพี่เณร" น้องรัก หากเปรียบพระพี่เลี้ยง เพราะขาดความรอบคอบ และบางครั้ง เป็นประดุจไม้หลักปักต้นกล้า เฝ้า รักษามิให้พายุร้ายมาทำลายได้ หลวง ดวงตะวันที่ทอแสงและให้ไออุ่นในยาม และกำลังสติปัญญา ทุ่มเทให้กับ นึกแล้วก็รู้สึกเสียใจในภายหลังว่า “เรา พ่อทั้งสองและคุณยายก็เปรียบเสมือน พวกพี่เณรอย่างไม่เห็นแก่ความเหน็ด ไม่น่าทำอย่างนั้นเลย” เหนื่อย ท่านคอยตักเตือนในทุกเรื่อง ญาติพี่น้องจริงๆ เสียอีก พระพี่เลี้ยง เมื่อพี่คิดถึงตรงนี้ พี่เณรอยาก เข้าแก่ผืนปฐพีอันอุดมกว้างใหญ่ไพศาล ด้วยความปรารถนาดีอยู่เสมอ จะไปกราบเท้าขอขมาพระพี่เลี้ยงทุกรูป เพื่อหล่อเลี้ยงต้นกล้าให้เติบโต ผ่าน แม้ท่านเองจะไม่ใช่ญาติพี่น้อง เลย ซึ่งบางครั้งพี่เณรก็เคยดื้อกับท่าน กาลนานวันจนเป็นไม้ใหญ่ ให้ร่มเย็น แท้ๆ ของเรา แต่ท่านกลับเป็นยิ่งกว่า บ้าง เพราะฉะนั้นสิ่งใดที่เราทำไปแล้ว เป็นที่พึ่งแก่สรรพสัตว์ทั้งหลายในแหล่ง หากระลึกในภายหลังแล้วไม่สบายใจ หล้า หากมีคนผู้หนึ่งลอยคออยู่ท่าม แหนงใจตัวเอง ติเตียนตนเองได้ สิ่ง กลางทะเลอันกว้างใหญ่เวิ้งว้าง นั้นอย่าทำเลยดีกว่า มันได้ไม่คุ้มเสีย เห็นแผ่นฟ้าตัดกับแผ่นน้ำบรรจบพบกัน หรอก บางครั้งสิ่งนั้นอาจเป็นแค่เพียง เป็นเส้นตรง คนผู้นั้นย่อมไขว่คว้าหาที่ ความสนุกสนานชั่วครู่ แต่ผลเสียที่ พึ่ง แม้นมีฟางสักเส้นหนึ่งลอยผ่านมา จะได้รับนั้นมีมากมายไม่คุ้มกันเลย หาก เขาก็คงต้องคว้ามาไว้ในกำมือ ถ้า ทุกรูปท่านเข้ามาบวช ก็ด้วยมุ่งหวังจะ สร้างบารมีกัน เมื่อได้รับมอบหมาย จากหมู่คณะ ให้มาฝึกบุคลากรของ พระศาสนาให้เป็นคนดีมีความรู้คู่คุณ ธรรม ท่านก็เข้ามารับภาระนี้ด้วย จน กัลยาณมิตร mo สิงหาคม ๒๕๓๘