การตัดสินใจเป็นนักเรียนอภิญญา : หน้า 87/128

ปากดวงใจลูกที่รักแม่มากที่สุดในโลก นักเรียนอภิญญา ตอนนั้นเป็นช่วงปิดเทอม Summer หนู กำลังคร่ำเคร่งกับการเรียนพิเศษเพื่อที่จะสอบเข้าโรงเรียน เตรียมอุดมศึกษา เรียนติดต่อกันทุกวันไม่มีวันหยุด บาง วันก็ไม่ได้ทานข้าวกลางวัน เพราะเดี๋ยวไม่ทันเวลาเรียน แล้วอยู่ๆ แม่ก็ชวนหนูขึ้นไปนั่งสมาธิที่ดอยสุเทพ ตอนนั้น จิตหนูกำลังหยาบเนื่องจากการอ่านหนังสือ หนูก็เลยบอก แม่ว่า ขึ้นไปได้ ๕ วันเท่านั้น ไม่งั้นเรียนไม่ทัน แม่บอกว่า อย่างน้อยก็ควรสัก ๗ วัน เราไปนั่งแล้วจะได้บุญด้วย หนู จำนนด้วยเหตุผลจึงต้องไป ๕ bbb ความสุขทางโลกก็เหมือนความสุขปลอม ๆ มีทุกข์มากกว่า สุขเยอะแยะ หนูก็เห็นจริงตามนั้น แต่คงเป็นเพราะไม่ได้ เตรียมใจมาก่อน และถ้าหากจะตัดสินใจหนูก็อยากให้เป็น ความคิดของหนูคนเดียว เพื่อที่จะได้รู้สึกว่า เราไม่ได้ ตัดสินใจเพราะคำพูดโน้มน้าวใจ แล้วเราจะมั่นใจในการ ตัดสินใจของเราด้วย และแล้วในวันรุ่งขึ้น (๒๓ เมษายน) เป็นวันคล้ายวัน เกิดของหนู หนูก็กะจะไปฉลองวันเกิดกับพี่เต้ย พี่แอมป์ พี่น้อง พี่ส้ม แต่ว่าเราได้ไปพนาวัฒน์ด้วยเหตุบังเอิญเสีย ก่อนคือ จะไปเข้าห้องน้ำกัน สิ่งที่น่าตกใจและดีใจมากก็ แม่เป็นกัลยาณมิตรที่ดีที่สุดของหนูเลยค่ะ แม่ไม่เคยห้ามไม่ให้หนูเข้ามา เป็นนักเรียนอภิญญาเลย แม้ว่าถ้าหนูจากไป แม่คงคิดถึงหนู แต่แม่ไม่เคย เอาความรู้สึกนั้นมาดัดบุญของลูก พอขึ้นไปนั่งสมาธิวันแรก หนูได้ข่าวว่าในวันที่ เมษายน เพื่อนๆ ของหนูจะเข้าเป็นนักเรียน อภิญญา ๓ คนแรก หนูเริ่มคิดว่าจะไปเป็นนัก เรียนพร้อมเพื่อนดีมั้ย แต่ก็แค่คิดเฉย ๆ ตอน นั้นก็คิดว่าให้เราจบปริญญาก่อนดีกว่าเพราะหนู อยากไปเรียนที่เมืองนอกด้วย พอถึงวันที่ ๒๒ เมษายน หนูก็ไปกับเพื่อนๆ พี่ๆ คือพี่แอมป์ พี่เต้ย พี่ปี พี่เต๊ะ เจนนี่ ไปร่วมงานโกนผมด้วย ราว ๕ โมงพิธีก็เริ่มขึ้น มีคุณพ่อคุณแม่มาพูด บรรยายความรู้สึก แล้วหลวงพ่อก็ให้นั่งสมาธิ นั่งเสร็จ หลวงพ่อก็พูดให้โอวาท คำพูดที่กินใจ หนูมากคือ วิชาทางโลกเปรียบเสมือนกิ่งก้านของ ต้นไม้ แต่วิชชาทางธรรมเปรียบเสมือนราก ลำต้นของ ต้นไม้ วิชาทางโลกก็เป็นสิ่งที่ใช้ในการเลี้ยงชีพ แต่เฉพาะ ชาตินี้เท่านั้น ทำให้หนูคิดต่อไปว่า เราเนี่ยโชคดีมากที่เกิด มาแล้วได้ศึกษาวิชชาธรรมกาย ในขณะที่คนอีกหลายพัน ล้านคนไม่มีโอกาสได้ศึกษา หรือได้ยินคำว่าธรรมกาย ใน เมื่อเรามีโอกาสถึงขนาดนี้แล้ว ก็ไม่น่าที่จะไปใช้ชีวิตอย่าง คนทั่วไปที่เกิดมาแล้วใช้ชีวิตอยู่ไปวันๆ อย่างเปล่าประโยชน์ พอเสร็จพิธีแล้ว พี่แอมป์ พี่เต้ย ก็ทำท่าคิดหนัก และหนูก็คิดหนักเช่นกัน คือใจก็รู้ว่า ถ้าเราไปนั่งสมาธิทำ วิชชากับหลวงพ่อเป็นทางที่ดีที่สุด แต่มันรู้สึกหวิวชอบกล เมื่อคิดว่าเราจะไม่ได้กลับบ้าน ไม่ได้เจอเพื่อน ๆ ทางโลก อีก พอกลับไปถึงดอยสุเทพ แม่ก็พยายามพูดเตือนสติหนู ว่า การทำวิชชากับหลวงพ่อเป็นสิ่งที่ดีที่สุด ประเสริฐที่สุด สิวคม ๒๕๓๘ คือ อยู่ๆ พวกเราก็ได้ไปร่วมพิธีโกนผมของ องกอกคน พอ พิธีของก็เสร็จ พี่เต้ยก็เข้าไปขอหลวงพ่อเป็นนักเรียนอภิญ ญา เมื่อพี่เต้ยเข้าไปขอ พี่แอมป์ก็เข้าไปขอเป็นนักเรียน อภิญญาอีกคน กว่าพิธีของพี่เต้ยและพี่แอมป์จะเสร็จก็ ๒ ทุ่มเข้าไปแล้ว เมื่อหนูจะกลับไปดอยสุเทพ พี่แอมป์และพี่ เต้ยออกมาส่ง หนูรู้สึกใจหายมากถึงกับร้องไห้ พอถึงดอย สุเทพ หนูนั่งคิดจนถึงที่ ๒ ในที่สุดหนูก็ตัดสินใจได้ หนู จะไปขอหลวงพ่อเป็นนักเรียนอภิญญา วันรุ่งขึ้น แม่คงจำได้ที่หนูบอกแม่ว่าจะไปขอหลวง พ่อเป็นนักเรียนอภิญญา วันนั้นหนูคิดว่า แม่คงดีใจที่ได้ ยืนหนูพูดค่านี้ เพราะแม่จะคอยสนับสนุนการนั่งสมาธิ และการทำบุญต่างๆ หนูรู้สึกว่าแม่เป็นกัลยาณมิตรที่ดี ที่สุดของหนูเลยค่ะ แม่ไม่เคยห้ามไม่ให้หนูเข้ามาเป็นนัก กัลยาณมิตร ๘๕