การส่งเรื่องราวประสบการณ์การปฏิบัติธรรม วารสารกัลยาณมิตร ปี 2538 ฉบับที่ 8 หน้า 72
หน้าที่ 72 / 128

สรุปเนื้อหา

อานุภาพ ธรรมกาย ขอเชิญร่วมส่งเรื่องราว ประสบการณ์การปฏิบัติ ธรรม “อานุภาพธรรม กาย” หรือ “อานุภาพ บุญ" ที่พบเจอมาด้วย ตนเอง เรื่องที่ได้รับ คัดเลือกลงวารสารฯ จะ มีรางวัลสมนาคุณ ท่าน ใดสนใจ...รีบส่งได้ที่ วารสารกัลยาณมิตร ๒๗/๒ หมู่ ๗ ต.คลอง สาม อ.คลองหลวง จ.ปทุมธานี ๑๒๑๒๐ ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป เพราะคิดว่าความอยากนี้ไม่ดีเลย ถ้ามีความอยาก ข้าพเจ้าอยากให้ทุกคนทั้งโลกได้มาพบกับ ความสุขจากใจหยุดใจนิ่ง ยิ่งห่างไกลออกไปทุกที ความสุขอันเกษมนี้ ความสุขอันบริสุทธิ์ ความสุข ถ้าเราตัดความอยากออกไปจากใจเราได้มากเท่าไร ที่แท้จริง ความสุขอันเป็นอมตะ ความสุขที่เกิด ความสุขภายในก็จะเกิดขึ้น สิ่งสำคัญที่สุดคืออย่า จากการทำอารมณ์ดีอารมณ์เดียวอารมณ์สบาย ลืมเอาใจไว้ที่ศูนย์กลางกาย ตรงไหนก็ได้ขอให้อยู่ ความสุขจาก

หัวข้อประเด็น

- การส่งเรื่องราวประสบการณ์การปฏิบัติธรรม

ข้อความต้นฉบับในหน้า

อานุภาพ ธรรมกาย ขอเชิญร่วมส่งเรื่องราว ประสบการณ์การปฏิบัติ ธรรม “อานุภาพธรรม กาย” หรือ “อานุภาพ บุญ" ที่พบเจอมาด้วย ตนเอง เรื่องที่ได้รับ คัดเลือกลงวารสารฯ จะ มีรางวัลสมนาคุณ ท่าน ใดสนใจ...รีบส่งได้ที่ วารสารกัลยาณมิตร ๒๗/๒ หมู่ ๗ ต.คลอง สาม อ.คลองหลวง จ.ปทุมธานี ๑๒๑๒๐ ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป เพราะคิดว่าความอยากนี้ไม่ดีเลย ถ้ามีความอยาก ข้าพเจ้าอยากให้ทุกคนทั้งโลกได้มาพบกับ ความสุขจากใจหยุดใจนิ่ง ยิ่งห่างไกลออกไปทุกที ความสุขอันเกษมนี้ ความสุขอันบริสุทธิ์ ความสุข ถ้าเราตัดความอยากออกไปจากใจเราได้มากเท่าไร ที่แท้จริง ความสุขอันเป็นอมตะ ความสุขที่เกิด ความสุขภายในก็จะเกิดขึ้น สิ่งสำคัญที่สุดคืออย่า จากการทำอารมณ์ดีอารมณ์เดียวอารมณ์สบาย ลืมเอาใจไว้ที่ศูนย์กลางกาย ตรงไหนก็ได้ขอให้อยู่ ความสุขจากการเข้ากลาง ความสุขที่ไม่มีที่สิ้นสุด ที่กลางท้องของเรา ไม่ต้องไปกังวลเรื่องศูนย์กลาง ความสุขที่ไม่มีขอบเขตจำกัด ความสุขที่ไม่มี กายว่าอยู่ตรงไหน พอใจเราหยุดนิ่งแล้วศูนย์กลาง ประมาณ ความสุขที่ไม่จำเจ ความสุขที่ไม่มีคำว่า กายเราก็เห็นเอง ข้าพเจ้ารักศูนย์กลางกายยิ่งกว่า เบื่อ ชีวิต เพราะว่าถ้าข้าพเจ้าไม่รู้เรื่องศูนย์กลางกาย ทุกสิ่งในโลกภายนอกมีแต่จำเจน่าเบื่อ มี ชีวิตของข้าพเจ้าก็คงไม่มีความหมาย เสียทีที่ได้ แต่ศูนย์กลางกายเท่านั้นที่ไม่จำเจไม่น่าเบื่อ จน เกิดมาเป็นมนุษย์ เกิดมาตายเปล่าไม่มีประโยชน์ ข้าพเจ้าคิดว่าอยากเป็นพระภิกษุจะได้ไปแนะนำ อะไรเสียชาติเกิด แต่พอมารู้เรื่องศูนย์กลางกายรู้ คนได้ ข้าพเจ้าก็คิดว่าทำอย่างไรหนอจะให้ทุกคน เรื่องธรรมกาย จึงรู้ว่าเกิดมาชาตินี้คุ้มค่าสมกับที่ ทั้งโลกได้รู้เรื่องธรรมกาย เพราะข้าพเจ้าก็ไม่มี ได้เกิดมาเป็นมนุษย์ ถ้าไม่มีหลวงพ่อวัดปากน้ำ ความรู้เรียนแค่จบ ป.๔ แต่ข้าพเจ้าจะเอาโลกเข้า ได้ค้นพบวิชชาธรรมกาย หรือถ้าไม่มีคุณยายและ มาอยู่ศูนย์กลางองค์พระตลอด เพราะว่าคิดอยาก หลวงพ่อทั้งสองท่านแนะนำสั่งสอน ข้าพเจ้าก็คง ให้คนทั้งโลกได้พบกับความสุขที่ข้าพเจ้าได้พบ จมอยู่ในกองทุกข์ แต่ก่อนที่ยังไม่มาพบกับหนทาง เวลาสวดมนต์ข้าพเจ้าก็เอาชาวโลกเข้ามาไว้ใน แห่งความสว่างนี้ ข้าพเจ้าได้พบแต่ความทุกข์มาก กลางองค์พระไม่เลือกว่าคนดีคนไม่ดี ก็อยากให้มี จนคิดจะฆ่าตัวตายหลายครั้ง เพราะคิดว่าเป็นหน ความสุขหมด อยากให้ทุกคนไปถึงที่สุดแห่งธรรม ทางพ้นทุกข์คิดว่าตายแล้วก็พ้นทุกข์ ข้าพเจ้ามี ไปค้นต้นกำเนิดของมาร คนจะได้หมดทุกข์ มีแต่ บุญมากที่สุดที่ได้มาพบกับผู้ประเสริฐที่สุด ข้าพเจ้า ความสุขชั่วนิรันดร์ คิดว่าหาไม่ได้อีกแล้วนอกจากหลวงพ่อของเราที่ จะแนะนำสิ่งประเสริฐอย่างนี้ กัลยาณมิตร ๗o สิงหาคม ๒๕๓๘
แสดงความคิดเห็นเป็นคนแรก
Login เพื่อแสดงความคิดเห็น

หนังสือที่เกี่ยวข้อง

Load More