จดหมายถึงแม่ : หน้า 85/128

จากดวงใจลูกที่รักแม่มากที่สุดในโลก ( ก ร ะ ชิ บ ) โดย น้องนุ่น ถึง แม่ที่เคารพ จดหมายฉบับนี้เป็นฉบับแรกที่หนูเขียนถึงแม่ตอนเป็นนักเรียนอภิญญา เนื่องจาก หนูค่อนข้างมีเวลามากขึ้นหน่อย ก็เลยทำให้หนูได้เขียนจดหมายถึงแม่ ตอนนี้หนูอยู่ ที่ดอยสุเทพ หนูมีความสุขมาก หนูได้นั่งสมาธิอย่างเต็มที่เลย ผิดกับตอนเด็ก ๆ หนู จำได้ว่าตอนที่หนูอายุ ๑๐ ขวบ หนูขึ้นมาบนดอยครั้งแรก ในครั้งนั้นหนูนั่งสมาธิเห็น ๑๘ กาย และไปดูสัตว์ที่ป่าหิมพานต์ พอหนูลงจากดอยมา ช่วงแรกหนูก็นั่งสมาธิ ทุกวัน พอช่วงหลังหนูก็มัวแต่ไปอ่านหนังสือ จนสายตาสั้น และไม่ได้นั่งสมาธิอย่าง ต่อเนื่อง แม้ว่าแม่จะเตือนให้นั่งสมาธิทุกวัน หนูก็ยังนั่งบ้างไม่นั่งบ้างอยู่นั่นเอง ทำให้จิตหยาบลง พอปิดเทอมอีกครั้ง หนูได้ขึ้นไปที่ดอย ต้องไปนั่งสมาธิตั้งนานกว่าจะนั่งได้ดี อย่างเดิม แต่ตอนนี้หนูนั่งธรรมะได้ดีขึ้นนะคะ เวลาหนูเข้ากลาง ใจหนูจะหยุดได้ สนิทอยู่ที่ศูนย์กลางกาย องค์พระก็จะขยายใหญ่ขึ้นทีละเท่าตัว และองค์พระแตก กายออกไป บางวันก็นั่งได้ต่อเนื่อง แต่บางวันนั่งแล้วหลับก็มีบ้าง รู้สึกว่าเวลานั่ง สมาธิเหมือนใจได้พักผ่อนและมีความสุข แม่จำได้ไหมคะ ก่อนที่หนูจะเข้ามาเป็น 22 GL สิงหาคม ๒๕๓๘ กัลยาณมิตร ๘๓ ............