การแตกสามัคคี : หน้า 21/128

ตราย ไม่แพ้พระเจ้าอชาตศัตรู มี จะได้ชัยชนะด้วยวิธีใดพระเจ้าข้า ชัยเสมอไป พระเจ้าอชาตศัตรูเห็น เอาซิ ไปถามพระศาสดาเข้าตรง ว่าเมืองเวสาลีมีความพร้อมเพรียงนัก อย่างนี้ ถ้าพระศาสดารับสั่งออกไป เราไปรบสู้ไม่ได้ ทำอย่างไรหนอเรา เมืองเขาก็แตก เป็นโทษต่อพระองค์ ถึงจะสู้ได้ ไปทูลถามพระบรมศาสดา ละซี ก็ไม่รับสั่งอะไรออกไป รับสั่ง ว่า พระพุทธเจ้าข้า เมืองเวสาลีน่ะ เขาพร้อมเพรียงกันนั้น ข้าพระพุทธ เจ้ายกกองทัพไปตีถึง ๑๑ ครั้งแล้ว เป็นกลาง เมืองไหนหมู่ไหนพวก ไหน เขาสามัคคีกลมเกลียวกันอยู่ แล้ว เมืองนั้นหมู่นั้นพวกนั้นเขาก็มี ไม่เป็นอันตราย ไม่ได้ชัยชนะเสียที กำลังมาก ทำอะไรเขาก็ไม่ได้ พอ พระองค์รับสั่งเท่านั้น ปล่อยวัสส การพราหมณ์เข้าไปทีเดียว ให้วัสส การพราหมณ์เข้าไปเป็นหนอนบ่อน ไส้ ไม่ได้ปล่อยเข้าไปเป็นธรรมดา นะ ที่วัสสการพราหมณ์เสียหลังเป็น กะพรุนเชียว บวมทั้งเนื้อทั้งตัว หลัง เป็นกะพรุน วัสสการพราหมณ์ก็ ร้องไห้นักเชียว เจ้านายเขาไล่ส่ง เขาไม่เลี้ยงแล้ว เขาตีเสียป่นปี้หมด ไปให้เจ้าลิจฉวีรักษา เจ้าลิจฉวี เออ นี่มันทำลายกันจริงไม่คบกันจริง ที่ กันจริง เอาไปรักษาหายเรียบร้อย แล้ว เจ้าลิจฉวีถึงเวลาเข้าประชุม กันแล้ว วัสสการพราหมณ์ก็เข้าไป ด้วย แต่ว่าไปทางโน้นบ้างทางนี้บ้าง คะเนพร้อมกันดีแล้ว วัสสการ พราหมณ์ก็เข้าไปพูดกับหูเจ้าองค์โน้น บ้างองค์นี้บ้าง แกเป็นมหาอำมาตย์ ผู้ใหญ่ เจ้าลิจฉวีทางโน้นเห็นว่า วัสสการพราหมณ์พูดเช่นนั้นแล้ว ก็ สงสัยว่าจะพูดเรื่องอะไรกัน วัสส การพราหมณ์ที่ไปพูดกับท่านน่ะพูด เรื่องอะไรกัน เจ้าลิจฉวีก็ว่า เปล่า นี่ไม่ได้พูดเรื่องอะไรกัน ก็เข้าไปพูด กับหู ได้ยินนี่ แต่ว่าอยู่คนละทาง ที่นั้นเป็นวงใหญ่ พูดอย่างนั้นแล้ว เอ้า ก็สงสัยตะหงิดใจอยู่แล้ว ทีหลัง วัสสการพราหมณ์ไปทางโน้นอีก ทาง นี้ก็ถามว่า ทางนี้พูดอย่างนั้นเหมือน กัน ก็เปล่าอีกนั่นแหละ รอบ ๆ ไป หนัก เข้าก็กินใจกัน เจ้าน่ะพอกิน ใจก็เกิดแตกสามัคคีกัน พอแตก สามัคคีกันดี วัสการพราหมณ์ก็ถือ กัลยาณมิตร ๑๙ สิงหาคม ๒๕๓๘