การสนทนาของพระอินทร์และมโหสถ : หน้า 110/128

บริวารทั้งหลายนั้น จึงชวนกันวิ่งพรั่งพรู องค์พระอินทรา ทั้งสองเถียงกันอยู่ บอกให้รู้แล้วพามา วิ่งตามรถรา กลับมากลับไป ส่วนเจ้ามโหสถ อันปรากฏด้วยปัญญา มิได้เหน็ดเหนื่อย เมื่อยล้าคลาไคล นั่งอยู่ในควลา พิจารณาดูองค์อินทร์ ยึดติดรถไป ไม่วางเลยนา หน่อพระศาสดา จินตนาโดยถวิล จึงเจ้ามโหสถ รู้ว่าอัมรินทร์ พระภูมินทร์ถามทันที เลิศล้ำาปรากฏ ไปด้วยปัญญา ดูก่อนท่านสองรา วิวาทากันมากมี จึงให้คนใช้ ไปเรียกกลับมา จงบอกซึ่งคดี ตัวเรานี้จะปรึกษา บัดนี้อย่าช้า ให้มาทันที ทั้งสองคนนั้นไซร้ จึงบอกไปตามสัจจา แล้วเจ้าบอกไป แต่ต้นหนหลังมา จะปรึกษาไม่เข้าใคร บรรดาบ่าวไพร่ ให้รู้คดี มิใช่อื่นไกล ท้าวไทโกษี อินทราธิบดี พันปีแกล้งลวง กาพย์สุรางคนางค์ ๒๘ อันหนึ่งเล่าไซร้ เมื่อนั้นภูบาล เสโทเหงื่อไหล มิได้ไหลนอง มโหสถกุมาร กล่าวสาส์นปราศรัย มิได้พริบตา นัยน์นาทั้งสอง เราจะพิพากษา ไม่มาเข้าใคร เจ้าฟังมาลอง เที่ยงแท้แลนา ล่าเอียงเพลี่ยงไพล่ กลัวภัยเวรา ว่าแล้วทันใด จักให้คนใช้ เจ้าจึงถามไป ให้แจ้งวิญญา ขับขี่รถไป วิ่งตามมรรคา ภูบาลท่านให้ อย่าได้มุสา ให้ท่านทั้งสอง ยุดสะพองไป เป็นเทวราชา อินทราฤๅไฉน ติดตามรัฐ ไปได้โดยปอง ท่านท้าวโกษี วิ่งตามติดไป รับค่าด้วยดี มีช้าบอกไป ถ้าว่าผู้ใด ยุคได้สะพอง ตัวเรานี้นา เจ้าสุราลัย ติดตามไปทัน คนนั้นเจ้าของ มิใช่อื่นไกล จอมไตรเมืองสวรรค์ เราตรีกนึกบ่อง ไม่เข้ากับใคร แล้วเจ้าถามไป ว่าแล้วมิช้า ด้วยเหตุสิ่งไร ให้รู้สำคัญ ให้คนสองรา ยึดรถทันใจ จึงมีบัญชา คน ขรก ตีม้าวิ่งไป เห็นเป็นอัศจรรย์ เจ้าของนั้นไซร้ ล่ามากกายา แก่ข้าโดยพลัน ประหลาดหนักหนา สมเด็จโกษี เล่นติดตามไป จึงบอกคดี เราน่านดา เหงื่อย้อยหลามไหล เหน็ดเหนื่อยหนักหนา ช่วยเพิ่มบารมี พันปีสร้างมา สุดฤทธิ์ติดตาม ความรักรถนา ล่าแดงปัญญา เลิศล้ำแดนไตร วางเสียมิช้า อ้าปากหายใจ กัลยาณมิตร ๑๐๘ สิงหาคม ๒๕๑๕