เรื่องสั้น : หน้า 112/128

เรื่องสั้น 6 พอทีเถอะ ไนน่า เลิกโวย วายเสียที เรื่องที่เกิดขึ้น มันอาจทำให้ฉันเป็นบ้า แต่ยังน้อย กว่าเสียงของเธอ” โอมานหมดความ อดทน หลังจากที่ฟังในน่าพล่าม ถึงเหตุการณ์แปลกประหลาดที่เกิด ขึ้นกับพวกเรา ราวกับคนวิกลจริต อันที่จริงก็น่าเห็นใจเธอ เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นมันประหลาด เกินกว่าใครจะทำใจยอมรับได้ ส า ย อ ง น ขบวนปริศนา เรื่อง : ภัทร ภาพ : สือพงศ์ ลีลพนัง กัลยาณมิตร ๑๑๐ สิงหาคม ๒๕๓๘ ๑๖ กรกฎาคม ๑๙๕๓ ผม, โอมาน และในน่า เรา ๓ คน นัด พบกันที่สถานีรถไฟ เพื่อจะเดินทาง ไปเยี่ยมปู่และย่าของไนน่า ที่ต่าง จังหวัดทางภาคใต้ และจะได้พบ กับเพื่อนต่างชาติของเรา มิสเตอร์ มงคล เราเรียกเขาว่าแม็ก แม็ก เป็นชาวเอเชีย เดินทางข้ามน้ำข้าม ทะเลมาเพื่อเรียนหนังสือ พวกเรา ๔ คน ผมหมายถึงแม็กด้วย มีโปร แกรมร่วมกันว่าจะไปตั้งแคมป์กันที่ ทะเลสาบซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบ้านปู่ย่า ของในน่านัก ๖.๔๕ น. รถไฟเคลื่อนตัวออก จากสถานี อีกประมาณ 6 ชั่วโมง จากนี้ เราจะถึงจุดหมาย แม็กจะ มารอพวกเราที่สถานีปลายทาง เช้าวันนี้ อากาศสดชื่น หัวใจ ของนักท่องเที่ยวอย่างพวกเราพลอย แจ่มใส เบิกบานไปด้วย ไม่มีลาง สังหรณ์สักนิดเลยว่าอีกไม่กี่ชั่วโมง